Τι να πω!…

Την ζωγραφιά του Παραμυθά που βλέπετε, που είναι  μέρος  μιας δίφυλλης κάρτας, την  έχουν κάνει  οι Δασκάλες των τριών Σχολείων που συστεγάζονται στο ΚΕΑΤ δηλαδή το Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάσταση Τυφλών. Είναι τέσσερα Σχολεία με προνήπια, νήπια και παιδιά Δημοτικού, που έχουν προβλήματα όρασης, ακοής και κάποια από αυτά και ομιλίας, και εκεί ήμουν καλεσμένος προχθές Παρασκευή 23 του μήνα, για παρουσίαση «Παραμυθά». Τι να πω,  όπως λέει και ο τίτλος! Ήταν η πιο τρυφερή, αλλά και η μόνη «ζόρικια» παρουσίαση που έχω κάνει ποτέ! Τρυφερή γιατί, βέβαια, ήταν σε μικρά παιδάκια, αλλά και «ζόρικια» επειδή όλα είχαν -μικρότερο ή μεγαλύτερο- πρόβλημα όρασης, ακοής και κάποια και ομιλίας. Θα δείτε μερικές φωτογραφίες τους παρακάτω. ‘Ολα αυτά τα παιδάκια ξέρουνε τον Παραμυθά από τις εκπομπές του που υπάρχουν στο ίντερνετ και που τις ανεβάζουν να τις βλέπουν (ή να τους περιγράφουν την εικόνα τους) οι Δασκάλες τους. Σ’ αυτές τις Δασκάλες θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο για την ευαίσθητη και δύσκολη δουλειά που κάνουν, και να τις ευχαριστήσω για την πρόσκληση.  Ας γυρίσουμε, όμως, και πάλι στην κάρτα.
Μόλις την είδα, επειδή τελευταία με διασκεδάζει να φτιάχνω διάφορα στιχάκια, σκέφτηκα: «Αχ, Παραμυθά, τώρα που ‘σαι γεροντάκι, πάει πια το γελεκάκι, αλλά έχεις μπαστουνάκι, για να περπατάς λιγάκι».  Χα, χα, χα….  Η κάρτα από μέσα έχει γραμμένα διάφορα.
Στην αριστερή σελίδα είναι γραμμένα τα ονόματα των τριών Σχολείων, χωρίς το Προνηπιακό.

Στη δεξιά σελίδα έχουν γράψει ευχές στον ΠΑΡΑΜΥΘΑ τρία αγοράκια και ένα κοριτσάκι.

Το κοριτσάκι έχει βάλει και μια καρδούλα από κόκκινη τσόχα δίπλα στο όνομά της! Τώρα: αν προσέξετε, θα δείτε ότι πάνω σε όλες τις φράσεις είναι κολλημένα σελοτέϊπς, γιατί επάνω τους είναι «γραμμένες» οι λέξεις με τον κώδικα Μπράιγ, όπως ονομάζεται το σύστημα γραφής και ανάγνωσης των τυφλών, ώστε να μπορούν να τις διαβάσουν και τα παιδάκια που δεν βλέπουν καθόλου.
Ας δούμε, τώρα, μερικές φωτογραφίες από την εκδήλωση, που έγινε στο μεγάλο Αμφιθέατρο του Κέντρου. Τα παιδάκια κι εγώ είμαστε πάνω  στη μεγάλη του σκηνή.  Ενώ οι Δασκάλες και οι Δάσκαλοι κάθονται στα καθίσματα της πλατείας του αμφιθεάτρου, εκτός από κάποιες που έμειναν για βοήθεια κοντά μου.

Και τώρα μερικές φωτογραφίες με αγκαλίτσες που μου έκαναν, αγοράκια και κοριτσάκια.

Κι αυτό είναι το κοριτσάκι που έβαλε την καρδούλα στην κάρτα και που με αγκάλιαζε όποτε έβρισκε ευκαιρία. Φοβερή αγκαλιά, ε;

Και θα κλείσω με μία φωτογραφία όπου -αν και δεν φαίνεται καλά το κοριτσάκι που θέλω γιατί μπροστά της είναι το κεφάλι ενός άλλου κοριτσιού – είναι ένα κοριτσάκι  που με το που άρχισα την εκδήλωση ήρθε και κάθισε δίπλα μου, μου αγκάλιασε το πόδι και ακούμπησε το κεφάλι της στο γόνατό μου. Κι εγώ κάθε τόσο τής χάιδευα τα ξανθά μαλλάκια της, όπως φαίνεται να κάνει το χέρι μου στη φωτογραφία.

Αυτά… Τι να πω; Δεν υπάρχουν λόγια για να πω όλα αυτά που ένοιωσα. Εκείνο που μπορώ να πω, είναι ότι θα ήθελα πολύ να ξαναπάω.
Καλή εβδομάδα.
        Π.

 

 

 

4 Σχόλια στο “Τι να πω!…”

      melita
      25 Φεβρουαρίου 18 στις 17:31

      ΄Οντως δεν υπάρχουν λόγια… μόνο ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στις Δασκάλες για την αφοσίωση και την αγάπη τους στο λειτούργημά τους, ΜΠΡΑΒΟ σ’ αυτά τα υπέροχα παιδάκια και ΜΠΡΑΒΟ και στον Παραμυθά!

      Μαρία Κανελλάκη
      25 Φεβρουαρίου 18 στις 18:22

      «Τι να πω» κι εγώ;
      Συγκλονιστική εμπειρία, γεμάτη παιδικούς κραδασμούς και άφατη συγκίνηση! Να έχεις κοντά σου παιδικές υπάρξεις που σου γράφουν τέτοια λόγια στον κώδικά τους, είναι νομίζω η απόλυτη καταξίωση για έναν Άνθρωπο που υπηρέτησε με αφοσίωση το ρόλο του.
      Καταθέτω το θαυμασμό μου και γι αυτές τις δασκάλες. Χωρίς την υπομονή και την αγάπη τους, δεν θα γινόταν τίποτα.
      Πάντα τέτοια Νικόλα μου!

Σχολιάστε