Ο κλέφτης

Να και μια αστραπιαία ιστορία του Χότζα. Το κρυμμένο νόημα; Χα… Πολλές φορές στις σχέσεις μας με ανθρώπους που δεν είναι «κάποιοι», που δεν είναι «επώνυμοι», όπως λένε – λες και οι υπόλοιποι δεν έχουν επώνυμο, αλλά μόνο το βαφτιστικό τους – στις συναντήσεις μας με ανθρώπους που δεν μας γεμίζουν το μάτι, είμαστε κουμπωμένοι και καχύποπτοι, λες κι έχουμε να χάσουμε κάτι αν είμαστε ανοιχτοί και φυσιολογικοί μαζί τους, ενώ πολλές φορές, κι ο πιο απλός κι απίθανος άνθρωπος ίσως έχει να μας «δώσει κάτι», ίσως πει μια κουβέντα που να μας κάνει να σκεφτούμε κάτι που δεν φανταζόμαστε.
Καλό βράδυ – ή μάλλον, καλό ξημέρωμα γιατί είναι δωδεκάμιση το βράδυ.
Π.

tief-a.jpgΜια νύχτα, εκεί που κοιμόταν ο Νασρεντίν, νοιώθει τη γυναίκα του να του σκουντάει τον ώμο και να τον ξυπνάει λέγοντάς του ψιθυριστά στο αυτί: «Κάποιος κλέφτης μπήκε στο σπίτι».
«Μην βγάζεις άχνα», της λέει το ίδιο ψιθυριστά ο Νασρεντίν, «δεν έχουμε τίποτα για να μας κλέψει κι αν είμαστε και λίγο τυχεροί, μπορεί να μας αφήσει και κάτι αυτός».

8 Σχόλια στο “Ο κλέφτης”

      unamama
      22 Ιουνίου 07 στις 12:38

      σωστο κι αυτο! κι επικαιρο! και τωρα ετσι πρεπει να κανουμε αν μπαινει κλεφτης…εχουμε δεν εχουμε!

      lou
      22 Ιουνίου 07 στις 13:49

      Έτσι- έτσι είναι παραμυθά, πέστα ντε.

      Το παω λίγο ποιο πέρα και πλαγίως για να θυμηθώ τις άπειρες φορές όπου οι απλοί γνωστοί, ή οι μακρινοί φίλοι, είναι πολυτιμότεροι από τους «κολλητους» και τους στενούς συγγενείς μας.

      Φιλια ντε!

      rodoula-kelly
      22 Ιουνίου 07 στις 17:09

      «ο πιο απλός κι απίθανος άνθρωπος ίσως έχει να μας “δώσει κάτι”, ίσως πει μια κουβέντα που να μας κάνει να σκεφτούμε κάτι που δεν φανταζόμαστε.»
      Moυ’χει ηδη συμβεί και μου συμβαίνει συχνά ολο και πιό συχνά..
      καλησπέρες και καλό απόγευμα.

      Ελένη
      22 Ιουνίου 07 στις 20:21

      Τι δηλοί αυτός ο μύθος;

      Κάποτε γινόταν μεγάλο τσιμπούσι στο σπίτι του Βεζύρη, καλεσμένος και ο Ναστρεντίν που κανείς δεν του έδνε σημασία, ούτε οι δούλοι του έβαναν φαί μπροστά του. Ο Ναστρεντίν κατάλαβε τότε πως έφταιγαν τα απλά ρούχα που φορούσε αντίθετα από τους άλλους καλεσμένους που ήταν στολισμένοι σαν παγώνια. Φεύγει λοιπόν πάει στο σπίτι του γείτονα και δανείζεται το καλό του καφτάνι και ξαναγυρνάει στο τσιμπούσι του Βεζύρη. Μόλς τον είδαν με πλούσια ρούχα ολοι άρχισαν να του δίνουν σημασία και οι δούλοι να του φέρνουν τό ένα πιάτο μετά το άλλο. Ο Ναστρεντίν τότε αρχίζει να τρώει βουτώντας κάθε φορά και ένα μανίκι μέσα στα πιάτα λέγοντας » φάε μανίκα, φάε μανίκα..»

      Citronella
      22 Ιουνίου 07 στις 20:45

      Και συνήθως όταν καταλαβαίνουμε πόσες πόρτες έχουμε κλείσει και ποιος μάς φταίει για την «αποξένωση», είναι πια λίγο αργά..

      spirosvii
      26 Ιουνίου 07 στις 15:59

      σας διαβάζω κάθε μέρα αλλά βαριέμαι να γράφω όνομα: ιμείλ:ιστοσελίδα, νοιώθω λίγο ότι πάω στην ασφάλεια για εξακρίβωση..

      Άλλο ήθελα να πω σε σχέση με τον ληστή. Τον γαργαληστή τον ξέρετε? Του Δημήτρη Μπασλάμ? Είναι ένας δίσκος, ένα όλοκληρομένο παραμύθι! Πολύ όμορφο.

      Αυτό μου θυμήσατε.

Σχολιάστε