Θεσσαλονική…

Η ΑΡΙΣΤΗ, με κάποιο από τα σχόλια της, μ’ έκανε να θυμηθώ τα νιάτα μου! Τον Μάιο του 1964 (όταν κανείς από σας δεν είχε γεννηθεί) βρέθηκα για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ως φαντάρος. Τ.Τ.Π 646, Στρατόπεδο Καρατάσου, στη Σταυρούπολη. (Υπάρχει ακόμα Αρίστη;) Εκείνη την εποχή ο φίλος μου ο Άλκης – που σας έχω μιλήσει γι’ αυτόν -ήταν φοιτητής της Φιλοσοφικής στο Αριστοτέλειο και όταν έφυγε για διακοπές στην Αθήνα μου άφησε το φοιτητικό του δωμάτιο για να μένω.nikos-june-1964.jpg
Η φωτογραφία είναι βγαλμένη από τον ίδιο, έξω από το σπίτι του, στη Βασιλίσσης Όλγας, Αρίστη, ένα νεοκλασικό διώροφο που δεν υπάρχει πια και στην άλλη γωνία του δρόμου ήταν η ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ. Αυτή είναι ακόμα ίδια. Εκείνο που δεν είναι ίδιο είναι ότι τότε με δυο βήματα ήσουν στη Θάλασσα, ενώ τώρα δεν φτάνουν ούτε 202! Ίδιο είναι ότι και τότε μ’ άρεσε να φοράω – ακόμα και καλοκαιριάτικα – σακκάκι!
Πώς μου τα θύμισε η Αρίστη; Με τις διαφορές στη γλώσσα, και κυρίως στα «μου» και στα «με».

Να, θυμήθηκα ότι την πρώτη μέρα που έφτασα, στη Θεσσαλονίκη, πήρα λεωφορείο και κάποια στιγμή σε μια στάση ακούω μια νέα γυναίκα να φωνάζει στον εισπράκτορα: «Εισπράκτορα, άνοιξέ με από πίσω». Χα, χα, χα… Καταλαβαίνετε, τι σκέφτηκα ότι του λέει να της ανοίξει και με τι… Χα, χα, χα… (Συγνώμη Αρίστη…)
Άλλη μια μέρα, πάλι πήγα στο φούρνο, κι ακούω μια κυρία να λέει στην άλλη: «Ο άντρας μου με είπε να τον κάνω μπριάμι, αλλά εγώ τον έκανα μουσακά»… Πώς λέμε, «τον έκανα τόπι στο ξύλο»;
Το χειρότερο, όμως, το έπαθα με ένα έφεδρο ανθυπολοχαγό, που ένα απόγευμα Σαββάτου, καθώς εκείνος έβγαινε με άδεια κι εγώ θα έμενα μέσα, τον ρωτάω: «Πού θα πας, απόψε;» «Α, απόψε θα πάω ντισκοτέκ την γκαρντεσίνα μου». «Τυχερέ», του λέω, «θα πηδήξεις απόψε», και … χραπ, τρώω μια σφαλιάρα! «Τι λες ρε μαλάκα;» μου λέει. Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά «γκαρντεσίνα» στη Θεσσαλονίκη λες την αδελφή σου και «γκαρντάσι» τον αδελφό σου. Η λέξη αυτή μου άρεσε τόσο πολύ, που χρόνια μετά την έμαθα και σε δύο άγγλους φίλους μου και πάντα αρχίζουμε τα e-mails γράφοντας: «Gia sou gardasi».
Κι ακόμα, θυμήθηκα τις ομορφιές της Θεσσαλονίκης, που μια από αυτές μου στοίχισε τη φήμη του αντρισμού μου στο λόχο μου. Ο ίδιος ανθυπολοχαγός, με πήρε ένα Σάββατο μαζί του σε μια ντισκοτέκ και μου έφερε μια ξαδέλφη του στην ηλικία μου, μπας και… καταλαβαίνετε. Ήταν ένα πολύ γλυκό, παχουλό, ερωτικό κορίτσι! Πήγαμε σε ένα υπέροχο μέρος, ψηλά πάνω από τη Θεσσαλονίκη, στο Πανόραμα (ε, Αρίστη;) όπου υπήρχε μια ντισκοτέκ, «ΟΙ ΚΟΥΝΙΕΣ». Ήταν απόγευμα, έπεφτε το ένα μπλουζ μετά άλλο -αυτό σήμαινε χορός στη δεκαετία του ’60- και κάποια στιγμή βγήκαμε έξω στο βουνό για να … ολοκληρώσουμε τη σχέση μας. Όπως είμαστε κάτω, πίσω από κάτι θάμνους, και φιλιόμαστε, σηκώνω το κεφάλι μου, και βλέπω ένα θέαμα απίστευτης ομορφιάς! Η Θεσσαλονίκη «πιάτο» μπροστά μου, με μια θάλασσα κατακόκκινη από τον τεράστιο ήλιο που βούλιαζε στα νερά της! Σταμάτησα ό,τι έκανα με την κοπέλα κι έμεινα άφωνος να κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα! «Τι έχεις» με ρώτησε εκείνη που την είχα αφήσει στα κρύα του λουτρού. «Κοίτα, κοίτα…» της λέω. «Τι να δω» με ρωτάει. «Το ηλιοβασίλεμα», της απαντάω. Κοίταξε, δεν κατάλαβε κι εκνευρισμένη, χωρίς να περιμένει άλλο, σηκώθηκε, τίναξε τη φούστα της από τα χόρτα και γύρισε στη ντισκοτέκ.
Από εκείνη την ημέρα, όποτε με συναντούσε ο ανθυπολοχαγός στο στρατόπεδο, μου φώναζε ειρωνικά: «Ρε Πιλάβιε, γιατί όλοι οι ηθοποιοί τον παίρνετε;» Χα, χα, χα… ευτυχώς πήρα γρήγορα μετάθεση…
Αυτά μου θύμισε… ή μάλλον, με θύμισε η Αρίστη.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ . Μήπως το παράκανα προσωπικό το blog;

32 Σχόλια στο “Θεσσαλονική…”

      Γιαννης απο ΝΥ
      25 Ιουλίου 08 στις 2:00

      Τωρα που το βλεπω, εγω λογο της διαφορας των εφτα ωρων που εχω με την Ελλαδα διαβαζω πριν απο ολους εσας τους υπολυπους πρωτος τα σεντονακια του Παραμυθα.
      Ειδατε το αμερικα… σε ολα μπροστα!
      Νελιτσα μην ζηλεψεις.

      vaso apo ny
      25 Ιουλίου 08 στις 2:05

      na ‘sai kala paramitha mou, poli gelasa!!!
      den exo sxoliasei pote sto blog sou alla den anteksa ston peirasmo na mi sxoliaso sto kapaki meta to gianni apo ny :)))

      Γιαννης απο ΝΥ
      25 Ιουλίου 08 στις 3:14

      Μαστορα εσενα ο πατερας σου δεν σου τις εχει πει αυτες τις ιστοριες?

      νατασσάκι
      25 Ιουλίου 08 στις 6:15

      Λοιπόν, αυτό το έπαθα κι εγώ -μέχρι να συνηθίσω τον τρόπο που μιλάνε οι φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, αμάν έκανα να καταλάβω τι ΜΕ λέγανε! 🙂

      (κούκλος στη φωτογραφία! 🙂 )

      (και να πάψεις να αναρωτιέσαι, σε παρακαλώ: το blog ΕΙΝΑΙ προσωπικό, και να γραφεις ότι θες -και συμφωνώ με τον «αδερφό-μάστορα», κι εγώ θέλω κι άλλα τέτοια! )

      Φιλί, έστω κι από μακρυά 🙂

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 7:47

      Να σε πάρω κιμά να σε κάνω κεφτέ !
      εγω να δεις τι έχω πάθει όταν με μια φίλη μου Θεσσαλονικιά προσπαθούσαμε να παραγγείλουμε σε σουβλατζίδικο.

      δύο σουβλάκια

      σουβλάκια τι καλαμάκια ή πίτα

      Τα καλαμάκια είναι πλαστικά και πίνουν τον καφέ;!

      Στο τέλος παραγγέλναμε δυο σουβλάκια και δυο καλαμάκια κι ο σουβλατζής έσκαγε στα γέλια!

      Θέλω να πάρω ένα σαμπουάν και εγώ μια όζα

      Πήρες όζα;

      Ναι

      Μα αυτό έιναι μανό;

      Τί είναι;

      Ωραία συννενόηση κάποιες φορές μόνο που δεν τα ζωγραφίζαμε!

      Εκτός αυτού έχουν και αυτό το ανεπαναληπτο βαρύ λα που ειδικά στα βρισίδια το τονίζουν περισσότερο και το καταφχαριστιούνται

      Το blog δικό σου σήμερα Αρίστη σε λέω!

      athinovio
      25 Ιουλίου 08 στις 8:05

      βασικά, ακόμα και τα πιπεράτα που μας λές παραμυθά, τα λες έτσι που δεν ακούγονται πρόστυχα(μη με βάλεις να στο εξηγήσω, απλά έτσι είναι)
      όσα και να μας πείς, όσες φωτό και να μας δείξεις από τον πραγματικό σου εαυτό για μένα είσαι ένας ασπρομάλης ,μουστακαλής παππούς με μάγουλο φράπα, που λέμε εδώ στα μέρη μου(καλό είναι αυτό. σημαίνει νεανικό)

      καλημέρα!

      twinkle
      25 Ιουλίου 08 στις 8:25

      Καλημέρα!

      Καταρχάς, θα συμφωνήσω με το Γιάννη από ΝΥ, «Και γαμώ τα σεντόνια»!!! Ως προς το τελικό ερώτημά σου, Παραμυθά, όντως το έκανες προσωπικό, αλλά αυτά είναι που μας αρέσουν!!!

      Ήσουν άτακτο νιάτο, έτσι!!!!

      Πάντως στη φωτογραφία φαίνεσαι πολύ μικρός. Η φυσιογνωμία πάντως είναι η ίδια!

      Ως προς τη Θεσσαλονίκη…Και ποιον δεν έχει μαγέψει! Όντως είναι μια πόλη – μύθος. Εγώ πρωτοπήγα το 1995, φοιτήτρια, Μάρτη μήνα με χιόνια!!!

      Η Μαρία πιο πάνω μου θύμισε και μένα μια φάση με τα σουβλάκια. Είχαμε πάει εκδρομή τη Γ΄ γυμνασίου από τη Σίφνο το 2004. Τα μικρά μετά το «όργιο» σε ένα λούνα-παρκ τύπου Allou, λαχτάρισαν σουβλάκια, 1.30 τη νύχτα. Πήγαμε, λοιπόν, στη Ναυαρίνου και εκεί να δεις γλέντια! Τα παιδιά ζητούσαν σουβλάκι, οι υπάλληλοι τους πήραν πρέφα και άρχισαν το δούλεμα με τις «ορολογίες»…σάντουιτς, καλαμάκι κλπ….Χαμός! Τα μικρά μου, καθότι ευαίσθητα, παρεξηγήθηκαν…Είχαμε κλάματα νυχτιάτικα, πολλά έμειναν νηστικά, πολύ πλάκα!

      Αυτά.

      Καλή δουλειά σε όλους!

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Ιουλίου 08 στις 8:29

      Καλημέρα σε όλους
      Χαίρομαι πάρα πολύ παραμυθά μου που σε έκανα να θυμηθείς τα παλιά…
      Το στρατόπεδο Καρατάσου είναι εκεί ακόμα και μάλιστα πολύ κοντά στο σπίτι μου. Είμαι από εκείνα τα λημέρια εγώ ξέρεις. Για την ντίσκο δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα ή μάλλον καλύτερα δεν ήξερα ότι υπήρχε. (Υπάρχει και μια διαφορά ηλικίας μεταξύ μας έτσι; Μην σου την θυμίσω τώρα).
      Οι μνήμες που έχει κανείς από την Θεσσαλονίκη και λίγο που θα την περπατήσει νομίζω ότι είναι έντονες. Είναι μια μεγαλούπολη που έχει έντονο το στοιχείο της παρέας όμως.
      Έτσι λέω να έρθετε όλοι εδώ (άκυρος ο Βόλος), να σας ξεναγήσουμε, εγώ και η Vandula, στα καλύτερα σοκάκια και μαγαζιά της πόλης.
      Φιλάκια πολλά και να βάζεις και άλλα τέτοια σεντονάκια με μνήμες από τα παλιά. Είναι τόσο ωραίο να ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο και να μας μένει αυτή η γλύκα…

      effie
      25 Ιουλίου 08 στις 8:45

      Αρίστη, είσαι γειτόνισσα,ε;Πολύ χαίρομαι!Φοιτήτρια έμενα προς τα εκεί που έμενε και ο παραμυθάς μας, τώρα λόγω συζύγου ήρθα προς τα μέρη σας , λίγο πιο χαμηλά. Το καρατάσου λένε θα το κανουν πάρκο, άντε να δούμε! Λοιπόν εκτός από το «με» όλα τα υπόλοιπα μια χαρά τα λέμε γιατί όντως τα καλαμάκια είναι πλαστικά….

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Ιουλίου 08 στις 8:55

      Έλα effie να κάνουμε πρόγραμμα εξόδου.
      Προτείνω:
      Γλυκά ……………… Τερκενλή, Χατζή…
      Φραπεδιά …………………….. παραλία
      Ουζάκια – τσιπουράκια ……………………….. πλατεία ΑΘΩΝΟΣ, Κρήνη …
      Τριγωνάκια ……………………… Πανόραμα
      Ρεμπετάδικα …………………………. Καμάρα
      Ένα απλό σχέδιο εξόδου είναι αυτό.
      Σαν αρχηγός( επανέρχομαι nellinezi) θα σας πάω στα καλύτερα.

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 8:57

      Ουπς πλακώσαν οι Σαλλονικιές! Νέληηηηηηηηηηηηηηη που είσαι καλεεεεεεεεε!

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 9:00

      Όλα καλα βρε φιλενάδα αλλά πως την παλεύεται να κάθεστε οχτώ ώρες μες στον ντάλα ήλιο και να κουνάτε το καλαμάκι (αυτό ναι είναι πλαστικό…) του φραπέ γύρω γύρω; 🙂

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 9:06

      Ορίστε λοιπόν και η πρόταση του υπουργού πολιτισμού (η δικιά μου δηλαδή…) για το θέμα μη ξεχνιόμαστε…

      Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
      κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή.
      Γραφή από τρεις και μου ‘γινες μοτάρι και καρφί.
      Μα έριχνε η Τούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.

      Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι
      την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού.
      Ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι.
      Τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού.

      Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω τάξει,
      μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ
      -της Άγρας τα μακριά σαριά, του Σάντουν το μετάξι-
      και τα θυμάμαι μόλις δω αναθρώσκοντα καπνό.

      Το δαχτυλίδι που ‘φερνα μου το ‘κλεψε η Οράγια.
      Τον παπαγάλο μάδησε και έπαψε να μιλεί.
      Ας εκατέβαινε έστω μια, στο βίρα, στα μουράγια,
      κι ας κοίταζε την άγκυρα μονάχα, που καλεί.

      Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
      έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
      Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
      Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει.

      Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι.
      Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.
      Κι αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει,
      Μπορεί να ‘ρθω απ’ τα πέλαγα με τη φυρονεριά.

      Καββαδίας Νίκος φυσικά…

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 9:08

      και δευτερο…

      Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης
      το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά
      σ’ έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
      μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά

      Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγανε οι Χιλιάνοι
      άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
      τυφλό κορίτσι σ’ οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι
      που τ’ αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί

      Απάνω στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται
      και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού
      εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται
      σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού

      Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη
      πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ’ αγαπώ
      αύριο σαν τότε και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι
      μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Ντεπό

      επίσης Καββαδίας Αριστούλα δεν έχεις παράπονο…

      effie
      25 Ιουλίου 08 στις 9:09

      άμα έχεις θέα την παραλία και τον Λευκο Πύργο μια χαρά καταφέρνεται! Ο άντρας μου ήταν 4 χρόνια κάτω και δε ξαναγυρνάει με τίποτα
      Αρίστη συμφωνώ και επαυξάνω με το πρόγραμμα και προτείνω φραπεδιά και στον Κέδρινο Λόφο, ανακαινισμένος και με τρομερή θεα στη θάλασσα

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Ιουλίου 08 στις 9:15

      Εγώ προσωπικά Μαρία μου πίνω διπλό ελληνικό στην χόβολη ψημένο.(όταν μου το επιτρέπουν οι συνθήκες)
      Για του άλλους συντοπίτες και για το πώς πίνουν την φραπεδιά τους, είναι θέμα ευχαρίστησης. Την ζωή την βλέπουν χαλαράααααααααααααααααααααααααα δεν αγχώνονται για τίποτα.

      Μαρία
      25 Ιουλίου 08 στις 9:20

      Αριστούλα αυτό το χαλαρά το περίμενα έλειπε κάτι! χιχιχιχιχιχιχιχι

      twinkle
      25 Ιουλίου 08 στις 9:35

      Παραμυθά,
      για φαντάσου να έλεγες στην ΕΡΤ ότι θα αρχίσεις ξανά την εκπομπή σου, αλλά θα προορίζεται για «μεγάλα παδιά»! Θα τους τρέλαινες όλους!
      Και φαντάσου – που λες – να έκανες μια εκπομπή όπως αυτό το σεντόνι! Είμαι σ ί γ ο υ ρ η ότι θα σε «έκοβε» το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο….Τους έχει φοβηθεί το μάτι μου!!!

      m
      25 Ιουλίου 08 στις 11:44

      Καλημέρα.

      Συνειρμικά, το ωραίο αυτό «σεντόνι» ξύπνησε και δική μου ανάμνηση:

      -Τι μπουγάτσα? Με κρέμα ή με τυρί ?
      -Πως είπατε ?

      Φιλικά,
      Ιρλανδός

      Θεοδώρα
      25 Ιουλίου 08 στις 13:51

      Οο ο οο…Όμορφη Θεσσαλονίκη…
      Οο ο οο…τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώωω!!!!!!!

      Φιλλλάκια πολλλά!!!!

      El Panos (παιδονόμος)
      26 Ιουλίου 08 στις 7:05

      Δεν το πιστεύω… αυτές θυμώσανε για τα καλά… Ούτε η Nellinezi ούτε η Vanda έκαναν κανένα σχόλιο σ’ αυτό το σεντόνι… (αν και απ’ όσο θυμάμαι, η μία λείπει σε διακοπές και είναι λίγο δικαιολογημένη).

      Να σας ενημερώσω λοιποόν κοριτσάκια, ότι για τα καμώματα που κάνατε στο προ-προηγούμενο post, είστε τιμωρημένες! Κανονίστε την πορεία σας!

      nellinezi
      26 Ιουλίου 08 στις 11:40

      @ΕL PANOS XA XA XA XA XA XA XA XA XA XA XA XA XA ……ΕΙΜΑΙ ΔΛΔ Η ΜΟΝΗ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ?? Ε…..ΒΑΛΤΕ ΜΟΥ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΤΕ!!! ΕΚΑΝΑ ΚΟΠΑΝΑ ΧΤΕΣ!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ ! ΠΗΓΑ ΕΚΔΡΟΜΗ!!

      @ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕW YORK ….ΣΙΓΑ ΜΗ ΖΗΛΕΨΩ ΚΙΟΛΑΣ !! … 😛 OΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΠΡΩΤΟΣ…ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΝ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ …ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ!!! …ΝΑ…ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ!!!!

      @ΑΡΙΣΤΟΥΛΑ ΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑ ΜΟΥ….. ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΩ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ ΣΟΥ! ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΕΡΑΣΜΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ, ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ!

      @ΜΑΡΙΩ ΜΟΥ…..ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ….ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΗ ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ!! ΣΤΙΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ …ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΚΙ ΟΡΚΟ!! ΧΙ ΧΙ ΧΙ ΧΙ ΧΙ ΧΙ

      @ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ ΚΑΛΕ….ΤΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ? ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ !! …. ΩΣΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΣΟΥ ΕΕΕΕΕΕΕ??…ΜΑ’ΣΤΑ…ΜΑ’ΣΤΑ!! …. ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ!! Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ

      ΜΑΚΙΑ ΜΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!!

      Eύη
      27 Ιουλίου 08 στις 10:36

      Αυτό που θα πω δεν κολλάει με το post, αλλά εγώ θα το μοιραστώ έτσι κι αλλιώς, για να δει ο Παραμυθάς μας τι απήχηση έχει και τι »δεύτερη δημοσιότητα» περνάει ακόμα και σήμερα.
      Πριν κάποιο διάστημα, κρατούσα τα απογεύματα έναν μικρούλη (5-6 χρόνων), εδώ απ’ τη γειτονιά μου, κάνοντας μια εξυπηρέτηση στη γειτόνισσα μαμά του, που δούλευε κάποιες μέρες την εβδομάδα και τα απογεύματα και δεν είχε κανέναν να κρατήσει το μικρό.
      Σκέφτηκα, λοιπόν, τι καλύτερο για ένα παιδί από το να του δείξω εσένα, Παραμυθά μας, και να του διαβάσω τις ιστορίες σου. Καθώς του έδειχνα στον υπολογιστή τα πρώτα σου περσινά post και του εξηγούσα με θαυμασμό ποιος είσαι και τι έκανες στην εκπομπή που σε παρακολουθούσα τότε (που φορούσες το μαγικό γιλέκο και τα γυαλιά κτλ.) μου λέει: »Δηλαδή τώρα εσένα σου αρέσει πολύ αυτός, ε?» ΄»Δεν αρέσει μόνο σε μένα, αλλά και σε χιλιάδες κορίτσια και αγόρια που τον έβλεπαν τότε. Εσύ δεν είχες την τύχη να τον γνωρίσεις, γι’ αυτό μπήκε μέσα στον υπολογιστή και έβαλε όοολες αυτές τις ιστορίες, για να τις διαβάζουν και οι μικροί του φίλοι, όπως εσύ» , του απαντώ. »Και δηλαδή αυτός ο Παραμυθάς που μου λες μένει μέσα στον υπολογιστή και βγαίνει κάθε τρεις και λίγο και μας λέει ιστορίες?!» με ξαναρωτάει. Χα χα χα… » ΄Οχι, δεν μένει μέσα στον υπολογιστή (!), μένει σ’ ένα σπίτι σαν το δικό σου και το δικό μου με τα παιδιά του και την οικογένειά του. Και ναι, βγαίνει κάθε τρεις και λίγο και μας λέει ωραίες ιστορίες.» Και προφανώς ικανοποιημένος με τις απαντήσεις μου η συζήτηση σταμάτησε εκεί και το απόγευμα πέρασε διαβάζοντάς του ιστορίες και δείχνοντάς του βιντεάκια.
      Το επόμενο απόγευμα ανοίγω την πόρτα και τι να δω! Τον μικρό να φοράει ένα τεράστιο γκρι »παππουδίστικο» γιλέκο, κάτι μικρά αποκριάτικα γυαλιά και να κρατάει ένα λάπτοπ, απ’ αυτά τα μικρά τα παιδικά, στο χέρι! ΄Ηταν τόσο αστείος που με έπιασαν κάτι γέλια..!! »Καλά, παιδί μου, γιατί ντύθηκες έτσι??» του λέω. »Απόκριες έχουμε??!» » ‘Οχι »,μου απαντάει με το πιο σοβαρό ύφος του κόσμου, »έχω ντυθεί Παραμυθάς και κρατάω το κομπιούτερ μου με τις ιστορίες μου. Θέλεις να στις διαβάσω?»
      Είχα μείνει άφωνη, όταν είδα πίσω του τη μαμά του εκνευρισμένη και αγαναχτισμένη, να μου λέει: »Δεν ξέρω τι του είπες, αλλά αν δεν βγάλει αυτό το απαίσιο γιλέκο και αυτά τα γελοία γυαλιά από πάνω του, δεν πρόκειται να μας ξαναδείς!!»
      Βέβαια δεν τους ξαναείδα, γιατί μετά από λίγο καιρό μετακόμισαν και έφυγαν (ελπίζω να μην τριγυρνούσε έτσι ο μικρός και μετακόμισαν εξαιτίας μου!), αλλά βλέπεις τι απήχηση έχεις και τι επιρροή ασκείς…!! Σε μικρούς και μεγάλους!
      Πολλά φιλιά

      El Panos (παιδονόμος)
      27 Ιουλίου 08 στις 11:14

      @nellinezi: Αδικαιολόγητη στις απουσίες σου και αμετανόητη στις πράξεις σου. Θα τα πείτε με την Κλο-Κλο…

      Μαρία
      27 Ιουλίου 08 στις 12:32

      Που είσαι βρε νελίτσα και με άφησες μόνη με τις Σαλλονικιές μια βοήθεια καλέ! χιχιχιχιχιιχιχιχιχι

      Αν ήμουν καλή στα προεκλογικά θα χα γίνει βουλευτίνα αλλά μας φάγαν οι ευαισθησίες βλέπεις…

      Εφη αυτό που γράφεις είναι σοβαρότατο δείχνει πως αν δείξεις το ποιοτικό στα παιδιά τους αρέσει περισσότερο από τις σαχλες… γιατί όμως τα κρύβουν;

      Όντως κούκλος ο παραμυθούλης στα νιάτα του μα και τώρα δε πάει πίσω΄είναι ένας πολύ γλυκός παππούλης…

      Φιλιάαααααααααα!

      Eύη
      27 Ιουλίου 08 στις 15:32

      Τα κρύβουν, γιατί θέλουν μια γενιά κοιμισμένη, χωρίς πρότυπα και ιδανικά. ‘Οσο περισσότερο κοιμάσαι, τόσο λιγότερο αμφισβητείς, έλεγε κάποιος γνωστός μου, καλή του ώρα. Τελοσπάντων, δεν θέλω να κινδυνολογώ, καταπληκτικός ο Καββαδίας πιο πάνω…

Σχολιάστε