Μάθημα… «θεάτρου»

Τις τελευταίες εβδομάδες βοήθησα την κόρη μιας φίλης μου να δώσει εξετάσεις  σε Δραματική Σχολή.  Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό και ακόμα πιο πολύ καιρό να έχω επαφή με το επάγγελμα του ηθοποιού στο θέατρο. Για άλλη μια φορά είδα  πόσο το επάγγελμα του ηθοποιού –κυρίως στο θέατρο-  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατανόηση της διαδικασίας εκείνου που ονομάζουμε «γνώθι σαυτόν».  Αποφεύγω τη λέξη «αυτογνωσία», καθώς θεωρώ ότι έχει και πολύ και κακο-χρησιμοποιηθεί από τις διάφορες σχολές τύπου «εσωτερικής» αναζήτησης. Έχω ξαναγράψει  κι άλλες μια ή δυο φορές γύρω απ’ αυτό το θέμα. Εκείνο στο οποίο εστίασα περισσότερο την προσοχή μου αυτή τη φορά, είναι η επίγνωση που έχει ο ηθοποιός την ώρα που παίζει. Μία επίγνωση που δεν επεμβαίνει σε ό,τι βλέπει, δεν διαλέγει, μία επίγνωση που δεν κρίνει, δεν ελέγχει, αλλά μόνο παρατηρεί. Είναι μία επίγνωση όπου αφήνει την καρδιά να λειτουργεί ελεύθερα, μια και το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ένα άνοιγμα καρδιάς.

Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα: Μπορεί αυτή η επίγνωση του ηθοποιού την ώρα που παίζει –στην πρόβα ή στην παράσταση- να μεταφερθεί στη ζωή; Αυτή η επίγνωση θα πρέπει να έχει ως στόχο το να κατανοήσει κανείς –να μάθει- τον εαυτό του· είναι μία διαδικασία κατανόησης του δικού μας νου. Αυτό σημαίνει κατανόηση του τρόπου που σκεφτόμαστε. Αν κανείς δεν κατανοήσει το δικό του τρόπο σκέψης — πράγμα που σημαίνει, «γνωρίζω τον εαυτό μου» — οτιδήποτε και αν νομίζουμε οι ίδιοι ή οι άλλοι ότι είμαστε, έχει πολύ λίγη σημασία. Η κάθε σκέψη έχει τη σημασία της· και αν ο νους δεν μπορεί να κατανοήσει τη σημασία όχι μιας ή δυο σκέψεων, αλλά της κάθε σκέψης καθώς γεννιέται, τότε οι σκέψεις οδηγούν σε αταξία. Έτσι, είτε κάθεσαι ήσυχα, είτε κουβεντιάζεις, είτε διασκεδάζεις, μπορείς –όπως ο ηθοποιός όταν παίζει- να έχεις επίγνωση του τι σημαίνει η κάθε σου σκέψη, η κάθε αντίδρασή σου. Δοκιμάστε το –έτσι, σαν παιχνίδι- και θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να έχεις επίγνωση της κάθε κίνησης της σκέψης  σου, επειδή οι σκέψεις στοιβάζονται πολύ γρήγορα η μια πάνω στην άλλη. Παίζουν κυνηγητό.  Αλλά όταν θέλεις πραγματικά να εξετάσεις κάθε σου σκέψη, όταν θέλεις να δεις το περιεχόμενο της, τότε  ανακαλύπτεις ότι ελαττώνεται η ταχύτητα με την οποία εμφανίζονται οι σκέψεις σου  και μπορείς να τις παρατηρείς. Αυτή η επιβράδυνση της σκέψης και η παρατήρηση της κάθε σκέψης, βοηθάει να πας βαθιά και ν’ ανακαλύψεις ότι έχοντας επίγνωση της κάθε σου σκέψης, ο νους σου – που αρχικά είναι μια τεράστια αποθήκη αεικίνητων σκέψεων που τρέχουν η μία πίσω από την άλλη-  γίνεται πολύ ήσυχος. Κι έτσι μαθαίνεις αληθινά για σένα, έτσι όπως ο ηθοποιός μαθαίνει το ρόλο που παίζει, τόσο στο διάστημα της προετοιμασίας όσο και στη διάρκεια των παραστάσεων.

Ίσως είναι πολύ ειδικό το θέμα και να βαρεθήκατε. Ή μπορεί πάλι (χα, χα, χα), όλα αυτά να είναι «φούμαρα ιντερνετικά», όπως είχε ονομάσει τα σεντόνια μου μια κοπέλα – καλή της ώρα – όταν πρωτοάνοιξα το μπλογκ. Λέω, λοιπόν, να σταματήσω εδώ και -μια και μιλάμε για θέατρο- να σας βάλω ένα απόσπασμα από ένα μονόλογο από έργο του Σαίξπηρ, που μιλάει για σκέψεις. Τον είχα μάθημα στη δεύτερη τάξη της Σχολής του Εθνικού, στα 18 μου, και ήταν η πρώτη φορά που κάτι μου έκανε κλικ κι άρχισα να παρακολουθώ τις σκέψεις.

Είναι από την τραγωδία, «Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο Β’».  Από την Πέμπτη Σκηνή της Πέμπτης Πράξης.

ΡΙΧΑΡΔΟΣ.
Έλεγα πως μπορώ να παρομοιάσω
Τούτη τη φυλακή μου με τον κόσμο.
Μα επειδή μέσα στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι
Κι εδώ δεν υπάρχει άλλη ψυχή, έξω από μένα, δεν πετυχαίνω.
Κι όμως, θα το κάνω.
Το μυαλό μου θα γίνει για το νου μου η γυναίκα,
ο νους μου θα είναι ο πατέρας.

Κι από το γάμο αυτό θα γεννηθεί ένα πλήθος σκέψεις,
που ολοένα θα γεννούνε.
Κι όλες αυτές οι σκέψεις θα πλημμυρίσουν
τον μικρό τούτο κόσμο – ταραγμένες όπως
του κόσμου οι άνθρωποι.
Γιατί ευχαριστημένες σκέψεις δεν υπάρχουν…
Σκέψεις με φιλόδοξους σκοπούς
Σχεδιάζουν θαύματα ακατόρθωτα…
Σκέψεις που γυρεύουνε παρηγοριά
κολακεύονται πως, τάχα, δεν είναι ούτε οι πρώτο
που είναι σκλάβοι της τύχης,
ούτε θα ‘ναι οι τελευταίοι…
Κι έτσι εγώ, μόνος, παίζω πολλά πρόσωπα
Κι ούτε ένα από τα πολλά ευχαριστημένο…
Ό,τι κι αν είμαι όμως,
ούτε εγώ, ούτε κανένας άνθρωπος ποτέ,
θα είναι ευχαριστημένος από τίποτα,
ώσπου να βρει την ησυχία του
βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.

Καλό ξημέρωμα
Π
.

22 Σχόλια στο “Μάθημα… «θεάτρου»”

      να-τασσσάκι
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 1:00

      Για πρώτο σεντόνι, μόλις έπιασε το κρύο, καλό είναι…

      Μου άρεσε αυτό:
      Ό,τι κι αν είμαι όμως,
      ούτε εγώ, ούτε κανένας άνθρωπος ποτέ,
      θα είναι ευχαριστημένος από τίποτα,
      ώσπου να βρει την ησυχία του
      βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.

      και το «παιχνίδι» να κάνω το νου μου να κάτσει ήσυχος -είναι λίγο καιρό που το δοκίμασα, στην αρχή με ζόρισε, αλλά τώρα τον καταφέρνω καλύτερα 🙂

      Φιλί
      Καλημέρα

      Fwtino_Asteraki
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 3:23

      Μια γλυκιά καλησπέρα και απ μένα! 🙂

      Διάβασα αρκετές φορές το σεντονάκι μια χαρούλα μας έπεσαι ωραιότατο..Απλά σε κάποιο σημείο λέει…»Μία επίγνωση που δεν επεμβαίνει σε ό,τι βλέπει, δεν διαλέγει, μία επίγνωση που δεν κρίνει, δεν ελέγχει, αλλά μόνο παρατηρεί………..είναι ένα άνοιγμα καρδιάς.» Μου είναι λιγάκι δύσκολο να καταλάβω πώς αφού παρατηρεί αλλά δεν επεμβαίνει σε αυτό που γίνεται πως λειτουργεί το άνοιγμα της καρδιάς εκεί..Σύγουρα δεν πρόκειται περί αλάνθαστων αποφάσεων…Μάλλον περισσότερο για ένα τρόπο σκέψεις που σκέφτεσαι δράς χωρίς να επεξεργάζεσαι τα πρέπει και τα μη του έξω κόσμου..

      «Έτσι, είτε κάθεσαι ήσυχα……όπως ο ηθοποιός όταν παίζει- να έχεις επίγνωση….η κάθε αντίδρασή σου.» Μήπως όπου και αν είσαι παίζεις ένα «ρόλο» το θέμα νομίζω είναι το πόσο αληθινά ή ψεύτικα το κάνεις αυτό.

      Κάτι μεταξύ σοβαρού και αστείου..οι σκέψεις στο 95%των ανθρώπων θαρρώ πως τρέχουν με ιλιγγιώδης ταχύτητα,για να κάνεις πράξη κάποια απ αυτές πρέπει να σπάσεις αυτή την ροή την αλυσίδα…αλλά μόλις το κάνεις μαγικά η αλυσίδα ξαναενώνεται και ξεκινά απ την αρχή η διαδικασία…Το πιο παλαβό που μπορώ να σκεφτώ για τον παλιομοδίτικο υπολογιστή,το μυαλό του ανθρώπου δηλαδή,(αν παρατηρήσεις λειτουργίες σίγουρα θα βρεις ομοιότητες)είναι αυτό που κατακάποιο τρόπο διαισθάνομαι οτι «κρύβεται» εδώ…να σκέφτεσαι αλλά ταυτόχρονα να «τσακώνεις» τον εαυτό σου διερωτώντας και ερευνώντας γιατί το κάνεις αυτό(κατά κάποιο τρόπο δηλαδή)…Έτσι επεξεργάζεσαι την σκέψη σου μα την σταματάς εκεί κόβεις κατακάποιο τρόπο επακόλουθες..και την αναλυείς διαφορετικά..

      Αυτά για την ώρα!Εγώ πάλι θα πώ καληνύχτα νωρίς είναι ακόμα χιχιιχ!
      Καληνύχτες και όνειρα γλυκά σε όλους! Μάκιαααααααααα πολλά και αγκαλιτθεθ σε όλους! 🙂

      astarti
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 10:49

      Αχα! Τώρα μάλιστα!
      Λοιπόν, πριν αρχίσω να ράβω μαζί με όλους κουρελάκι κουρελάκι το πανωσέντονο, θα ήθελα να καταθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με αυτό:

      {Αποφεύγω τη λέξη «αυτογνωσία», καθώς θεωρώ ότι έχει και πολύ και κακο-χρησιμοποιηθεί από τις διάφορες σχολές τύπου «εσωτερικής» αναζήτησης.}

      Πριν 10 μέρες μου συνέβη κάτι. Είμαι σε ένα κατάστημα παιδικών ρούχων με την κόρη μου στο καρότσι. Έρχεται ένα μικρό παιδάκι να χαϊδέψει το μωρό. Σκύβω κι εγώ διακριτικά πάνω από το καρότσι (είμαι και λίγο φοβιτσιάρα, μη ρίξει το παιδάκι καμιά στην κόρη μου ή το ανάποδο…) Έρχεται η μαμά πανικόβλητη να αρπάξει το παιδάκι και μου πετάει και ένα σα-δε-ντρέπεσια-κι-έχεις-και-παιδί-εσείς-θα-καταστρέψετε-τον-κόσμο. Καθώς αναρωτιέμαι αν φοβήθηκε μην επιτεθώ στο παιδί της με το στήθος μου, μαζεύω το πουκάμισό μου, βάζω μέσα το κολιέ που είχε πέσει προς τα έξω και κουμπώνω ακόμα όχι ένα αλλά δύο κουμπιά. Όχι ότι ήταν εξ’ αρχής προκλητικό, ούτε που με ένοιαζε και πολύ, μετά έτσι κι αλλιώς τα ξεκούμπωσα πάλι, αλλά είχε φανεί πραγματικά αναστατωμένη. Στη διαδρομή για το σπίτι, μου ήρθε! Το θέμα δεν ήταν αυτό που έμεινε καλά προφυλαγμένο μέσα, αλλά αυτό που είχε γλιστρήσει τόσο ξεδιάντροπα έξω: το κολιέ μου. Ε, ναι, λοιπόν, φοράω ένα κολιέ με μία swastika και, όχι, δεν είναι ναζί. Δεν αντιλέγω ότι η θέα ενός συμβόλου φέρνει στο μυαλό ενός ανθρώπου μόνο όποια εμπειρία ζωής έχει σχετικά (γι’ αυτό άλλωστε το λένε και «σύμβολο»), και πως ένας και μόνο άνθρωπος κατάφερε να διαστρεβλώσει τη σημασία ενός συμβόλου που προϋπήρχε για χιλιάδες χρόνια και έχει εμφανιστεί στις παραδόσεις δεκάδων πολιτισμών και σημαίνει τόσα πολλά!

      Τα έχουμε λίγο μπερδέψει τα πράγματα. Οφείλουμε όμως, κάποια στιγμή, να αποκαταστήσουμε τις λέξεις… Διότι, όπως έχω ξαναγράψει, μέχρι τη στιγμή που δε θα τις χρειαζόμαστε άλλο, αυτές είναι ότι έχουμε…
      Αυτογνωσία, ναι. Αυτή είναι η λέξη.
      Θα μου πεις, βέβαια και όχι άδικα…
      Τί σημασία έχει η λέξη;!…

      astarti
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 11:36

      Και τώρα στο θέμα μας!
      Πριν αρκετά χρόνια ήμουν μέλος μιας θεατρικής ομάδας. Ήμουν ο-άνθρωπος-πίσω-από-τα-φώτα (δοκίμασα και το μπροστά, αλλά δεν ήταν συμβατό). Ό,τι κάνω, προσπαθώ να το κάνω όλόκληρη. Παράλληλα με τη δουλειά μου είχα και την «υποχρέωση» να παίρνω μέρος στους αυτοσχεδιασμούς. Και όσοι θεωρούν ότι αυτό είναι διασκεδαστικό, πιστέψτε με, δεν είναι. Διάβαζα κιόλας πολύ σχετικά και ω! του θαύματος, πέφτει στα χέρια μου ακριβώς το βιβλίο που έψαχνα. Στη «γλώσσα» που καταλαβαίνω. Ένα υπέροχο βιβλίο σε φρικτή μετάφραση, (ένα από τα βιβλία που ΘΑ ΗΘΕΛΑ να είχε περάσει μέσα από το Νίκο).

      Από αυτό το βιβλίο παραθέτω:

      { Το εσωτερικό κενό είναι ένας ωραίςο στόχος, αλλά πώς να τον πετύχουμε; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ούτε χάρτες ούτε οδηγίες χρήσης, και δεν μπορούμε να βρούμε τον τρόπο παρά μόνο μετά από καιρό. Όσο περπατάμε πάνω στο δρόμο δεν τον βλέπουμε. Μόνο εκ των υστέρων ο δρόμος γίνεται εμφανής. Αν συλλογιστούμε συνειδητά το κενό, τότε δεν πρόκειται πια για αληθινό κενό, αλλά για μια ιδέα που ονομάζεται «κενό». Το αληθινό κενό βρίσκεται πέρα από τις λέξεις και απολαμβάνει μια ελευθερία χωρίς όρια. Συγκεντρωνόμαστε στην προσπάθεια, στην εκπαίδευση και στη δουλειά. Μετά από μια μακρά περίοδο, κατά την οποία ακόμα μπερδεύουμε τη γλώσσα μας, μια μορφή ελευεθρίας γεννιέται. Δε μας απασχολεί πια το τι κάνουμε ή το να ξέρουμε αν έχουμε αποτέλεσμα. Απλώς παίζουμε. Αυτή η ελευεθρία είναι το «μηδέν» του ηθοποιού. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αναβλύζουν με ζωντάνια και πλήρη διαύγεια. Εκεί είναι η ελευθερία. Τότε ο ηθοποιός μπορεί να συγκεντρώνεται τελείως στον εαυτό του και σ’ αυτό που κάνει και, συγχρώνως να μην χάνει στιγμή από τα μάτια του τον κόσμο που τον περιβάλλει. και να λειτουργεί έτσι που η συνείδησή του να προεκτείνεται και πέρα από τον εαυτό του.}

      Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται με λέξεις…
      κάποιοι με εικόνες…
      και κάποιοι άλλοι, ούτε με λέξεις, ούτε με εικόνες…

      Οι ηθοποιοί επικοινωνούν μεταξύ τους με τρόπους που δεν έχουν να κάνουν ούτε με λέξεις, ούτε με συναισθήματα… μυστήριο…

      υ.γ.: πολλά γράφω, και θα μπορούσα να γράφω για ώρες… με συγχωρείτε
      μεγάλο θέμα… μεγάλη πληγή άνοιξε ο Νίκος… καλά να πάθουμε

      be careful what you wish for…

      astarti
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 11:47

      … και κάτι τελευταίο…
      έχω πάθος με τη θάλασσα κι εκεί βρήκα για πρώτη φορά τη σιγή του νου…
      μέσα στο νερό, χωρίς σκέψεις, με το σώμα μου και το νου μου να εκτείνονται απεριόριστα…

      και ξαφνικά σκέφτηκα «αυτό είναι άραγε η ελευθερία;!»
      κι έτσι απλά, σε μια στιγμή, τα έχασα όλα…

      ένας δύτης που γνωρίζω, που μιλάει πάντα λίγο, κι όμως νοιώθεις τα πάντα γύρω να δονούνται, όταν τον είχα ρωτήσει τί είναι αυτό που τον τραβάει τόσο πολύ στο βυθό, μου είχε απαντήσει: «η ησυχία, είναι όλα τόσο ήσυχα, δεν ακούω ούτε τις σκέψεις μου…»

      dimitrisp
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 17:48

      θυμάμαι τον εαυτό μου ,κάπου στην ηλικία των 8-9 ετών, να καμαρώνει σε συγγενικά του πρόσωπα για μια σπουδαία ανακάλυψη που είχα κάνει:όταν κάτι με στενοχωρεί το εξαφανίζω ως δια μαγείας με το να σκεφτώ κάτι άλλο ευχάριστο…
      μετά από πολλά χρόνια ανακάλυψα ότι αυτό ακριβώς είναι το θανάσιμο παιχνίδι της σκέψης,αυτή τελικά είναι η απάτη της και το ψέμα της και ο ατελείωτος φαύλος κύκλος που μετά την ευχαρίστηση φέρνει πόνο…και πάλι από την αρχή…κι εγώ να ταυτίζομαι μ’αυτή και να κυνηγάω το ιδανικό, που πάλι αυτή η σκέψη μου έπλαθε!
      τώρα που τη βλέπω και την παρατηρώ λέω πως αν προσπαθήσω ίσως την κάνω να σταματήσει…άλλωστε αυτό δεν κάνει κι ο κάθε λογής διαλογισμός;αν τη σταματήσω όμως έτσι μήπως τελικά πέσω πάλι στην παγίδα της αφού εύκολα μπορεί να κάνει πως σιωπά και εγώ να νομίσω ότι έγινα ξαφνικά ο Δαλάι Λάμα!
      κρατάω λοιπόν την επίγνωση του ηθοποιού που παίζει το ρόλο του,όπως μας λέει και ο Π., στην καθημερινή του ζωή και την ακολουθώ στα πιο σκοτεινά σοκάκια της χωρίς να τη θαυμάζω, χωρίς να την μισώ…απλά και μόνο βαρέθηκα το ψέμα της ,το σκοτάδι της τα παιχνιδάκια της…αρκεί μόνο να θυμάμαι να την ακολουθώ!
      μικρό σεντόνι,μεγάλος προβληματισμός καλέ μας Π.!
      καλό μας απόγευμα!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 18:35

      Αγαπητέ μας Νίκο.Χρησιμοποείς λέξεις στο κείμενό σου που νομίζω ότι ποτέ δεν θα μου αποκαλύψουν το πραγματικό και βαθύτερο νόημά τους.

      Γνώθι σ΄αυτόν:Γνώθι σ΄εαυτόν.Δηλαδή γνώρισε τον εαυτό σου.Μεγάλα λόγια από έναν μεγάλο Φιλόσοφο.Τον Σωκράτη.Δεν ξέρω για τους άλλους φίλους που γράφουν εδώ μέσα.Αλλά εγώ κάθε μέρα ανακαλύπτω καινούργια πράγματα για τον Γιάννη και νομίζω ότι αυτό θα γίνεται καθόλη τη διάρεια του επίγειου βίου μου.Τον εαύτο σου κάθε μέρα τον ανακαλύπτεις και τον γνωρίζεις όλο και καλύτερα.Και η συγκεκριμένη φράση,από ερμηνευτικής απόψης,δεν πρέπει να συγχέεται μετον όρο αυτογνωσία.Είναι δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες.

      Το Θέατρο απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση για να επιτύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.Στη ζωή δεν ξέρω πόσο έυκολο είναι να μεταφερθεί,και να επιτευχθεί,αυτό.προσωπικα το πετυχαίνω πολύ δύσκολα.

      Συνέχισε τα «ιντερνετικά φούμαρα».Γιατι από τα άλλα «φούμαρα» μπουχτίσαμε.

      Παναγιώτης
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 19:09

      Είναι κάτι σαν να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε από μία γωνία τι κάνει και γιατί το κάνει. Στην αρχή παραξενευόμαστε από αυτό που βλέπουμε (όπως ακριβώς συμβαίνει όταν ακούμε για πρώτη φορά τη φωνή μας από το μαγνητόφωνο). Όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνουμε τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε και αυτό μας βοηθά να προσγειωνόμαστε και να ξέρουμε τι θέλουμε. Τουλάχιστον κάπως έτσι συμβαίνει όλο αυτό σε μένα…Μερικές φορές δεν είναι και τόσο καλό βέβαια, γιατί βλέπουμε τον εαυτό μας να πάει να κάνει πράγματα που δεν μπορεί και του λέμε τι κάνεις εκεί ρε μαλ**beep* και τον σταματάμε…Άραγε πρέπει να τον σταματάμε ή να τον αφήνουμε και όπου βγει. Ποιος ξέρει … Ανάλογα με την περίπτωση πάνε αυτά…

      astarti
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 19:45

      Όλα καλά, παιδιά, μέχρι εδώ… ή μήπως όχι;

      Γράφετε όλοι «παρατηρώ τον εαυτό μου», «παρατηρώ τη σκέψη μου»…
      Δεν είναι μία ύπουλη παγίδα όλο αυτό; Μήπως είναι η σκέψη και πάλι που παρακολουθεί τη σκέψη;… λέω, μήπως… Όταν υπάρχει «ησυχία» και πάψει η φλυαρία (όχι η λειτουργία) του νου, όταν είσαι δοσμένος «ψυχή τε και σωματι» και είσαι «εκεί» ολόκληρος,
      τότε τί μένει άραγε εκεί για να παρατηρεί το παρατηρούμενο, τί μένει να ορίζει τον παρατηρητή και το παρατηρούμενο…

      η παρατήρηση είναι το πρώτο στάδιο για ‘μένα
      με την παρατήρηση έρχεται η επιβράδυνση της σκέψης και η κατανόηση
      μετά την κατανόηση το όλον
      και έπειτα ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο γίνονται ένα
      και αυτό το ένα δεν υπάρχει…

      Παναγιώτης
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 22:35

      Ε πως δεν υπάρχει ! Είναι ένα βιοχημικόηλεκτρικό μηχανάκι με προβληματικά windows που προσπαθούν να καταλάβουν το λόγο υπαρξής τους !

      να-τασσσάκι
      25 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:43

      Είναι δύσκολο να εκφράσεις με λόγια πάντα αυτά που μπορείς να νιώσεις. Λέει κάπου ο Κ. : «Φαίνεται παράξενο να γράφεις όσα μοιάζουν να είναι περιττά. Ό,τι έχει σημασία είναι εδώ, ενώ εσύ βρίσκεσαι αλλού. Το ίδιο συμβαίνει με καθετί το αληθινό: είναι τόσο περιττό να μιλάς ή να γράφεις γι’ αυτό· και η ίδια η πράξη να γράφεις ή να μιλάς γι’ αυτό είναι που το διαστρεβλώνει, που το καταστρέφει.»

      (Και για να προλάβω τις απορείες του Γιάννη, είναι από το βιβλίο: «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», εκδόσεις Kαστανιώτη, και μετάφραση Νίκου Πιλάβιου)

      astarti
      26 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:00

      > παναγιώτης

      ‘Οταν γράφω «και αυτό το ένα δεν υπάρχει…» εννοώ κάτι διαφορετικό:
      όταν πραγματικά έρθει η σιγή του νου, χάνεται η διάκριση ανάμεσα σε ‘σένα και τον εαυτό σου, δεν σκέφτεσαι «είμαι πολύ ωραίος, βεβαίως, βεβαίως, είμαι πολύ ωραίος, είμαι Αλέν Ντελόν», απλώς βιώνεις την καθαρότητα κάθε στιγμής χωρίς να αγκιστρώνεσαι από πουθενά και χωρίς να σε καθυστερούν οι σκέψεις.
      Δε σκέφτεσαι «αχ, τί ωραία, είμαι ευτυχισμένος», απλώς είσαι. Τη στιγμή που θα το σκεφτείς αυτό, τέλειωσε και η ευτυχία σου, μένεις μόνο με την ανάμνηση της ευτυχίας, και αυτή συχνά διαστρεβλωμένη, να την αναλύεις και να την επεξεργάζεσαι και να προσπαθείς να την αναπαράγεις…
      Όταν βιώνεις κάτι και λες «α, αυτό δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια» είναι γιατί τότε απλά η σκέψη δεν έβαζε υπότιτλους στην εμπειρία…
      Όταν δεν υπάρχει κάποιος να παρατηρήσει χάνεται και η έννοια του αντικειμένου (άνθρωπος, σκέψη, συσχετισμός, πράγμα)
      ως παρατηρούμενου και αναδύεται η ουσία του, ανεξάρτητη…

      και ίσως θα έπρεπε να κοιτάξουμε περισσότερο την ΥΠΑΡΞΗ και όχι το ΛΟΓΟ…
      για να λάβεις απαντήσεις, πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις…

      astarti
      26 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:16

      >να-τασσσάκι

      ναι, όντως, υπάρχει μία γελοιότητα σε αυτό που κάνουμε τώρα…

      … (για άλλη μία φορά) μέχρι τη στιγμή που δε θα τις χρειαζόμαστε, οι λέξεις είναι ό,τι έχουμε…

      και ίσως μερικές φορές κατορθώνουμε να (επι)κοινωνούμε μέσα και πίσω από αυτές…

      τίποτα δεν διδάσκεται… η διδασκαλία είναι η εμπειρία κάποιου άλλου…

      Karapiperis John
      26 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:38

      Όπως έλεγε ο αείμνηστος Κάρολος Κουν:

      «Μην περιμένετε να σας έρθει η κατάσταση. Δεν θα ’ρθει ποτέ. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να δεχτείτε την κατάσταση. Η κατάσταση θα σας έρθει όταν είστε ανοιχτοί να τη δεχτείτε. Πρέπει να είσαι έτοιμος να μπορείς να ερεθιστείς από έναν ήχο, από μια κίνηση, από μια σιωπή. Μη φοβάστε τις παύσεις. Η παύση δημιουργεί πολλές φορές ποίηση και μαγεία… Σημαντικός ηθοποιός είναι αυτός που ακούει σωστά, όχι αυτός που μιλάει. Αν ακούς σωστά θα απαντήσεις πειστικά.»

      »H ερμηνεία δεν είναι ποτέ θέμα τύχης ή σύμπτωσης, αλλά μελέτης, αυτογνωσίας και επίπονου ψυχικού ξοδέματος. »

      Έλεγε ότι ο ηθοποιός για να ερμηνεύσει έναν ρόλο πρέπει να μπορεί να απαντήσει σε τρεις ερωτήσεις: Ποιος είμαι, πού είμαι και τι θέλω;
      Και συμπληρώνω λέγοντας ότι πρέπει να απαντάμε κι εμείς ειλικρινά σ’αυτές τις ερωτήσεις, διότι στο πάλκο ίσως έχεις την ευκαιρία να δώσεις καλύτερη παράσταση, στην καθημερινή μας ζωή ίσως όχι…

      να-τασσσάκι
      26 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:51

      @ Αστάρτη
      «γελοιότητα» δεν μπορεί να είναι κανενός είδους επικονωνία. Αλλά εγώ ήθελα να πω πως ο καθένας μας καταλαβαίνει όπως μπορεί -κι όπως είναι έτοιμος να καταλάβει αυτά που ακούει, αυτά που διαβάζει. Το να προσπαθείς να τα εξηγήσεις, καμιά φορά μπορεί να σε μπλέξει περισσότερο. Απλά ανοίγεις την καρδιά σου, και νιώθεις.
      Κι όταν είσαι έτοιμος, θα το καταλάβεις, μόνος σου.

      astarti
      26 Σεπτεμβρίου 09 στις 1:21

      … α, όχι δεν αναφερόμουν στην (επι)κοινωνία…
      … απλώς, μερικές φορές, εκεί που γράφω, σκέφτομαι πως ίσως δε θα έπρεπε…
      όπως γράφεις κι εσύ, η (κατα)νόηση είναι προσωπική εμπειρία…
      😉

Σχολιάστε