Ο τοίχος αυτοαπομόνωσης

cover

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κείμενο από το προτελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα, το «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ» που, όπως σας έχω πει, είναι σημειώσεις  γραμμένες από τον ίδιο, από συναντήσεις του με επισκέπτες στο σπίτι του στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε σταματήσει να δίνει ομιλίες.
Καλό μήνα.
Π.

Η  Μ. είπε ότι παρόλο που συναντούσε πολλούς ανθρώπους, παρόλο που ήξερε πολλούς ανθρώπους, της έλειπε η ανθρώπινη επικοινωνία, και ρώτησε τι θα έπρεπε να κάνει για να την αποκτήσει;

«Να μην ρωτάτε γι’ αυτήν», της απάντησα. «Όσο περισσότερο ρωτάτε, τόσο λιγότερο θα την έχετε· κι όσο λιγότερο ρωτάτε, τόσο περισσότερο θα την έχετε. Η αιτία που εμποδίζει την επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους είναι ο τοίχος αυτοαπομόνωσης που έχει χτίσει ο καθένας μας γύρω από τον εαυτό του. Η επιφανειακή επικοινωνία που έχει κανείς είναι απλώς κοινωνική, με μικρή σημασία. Όσο περισσότερο γκρεμίζει κανείς τον τοίχο γύρω από τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη είναι η επικοινωνία. Τώρα: Μήπως η επιθυμία για ανθρώπινη επικοινωνία είναι γεννημένη από τη μοναξιά που νοιώθει κανείς, από ένα κενό μέσα του που ζητάει ικανοποίηση και είναι μία φυγή από τη δυστυχία του; Εάν είναι έτσι, τότε αυτές οι φυγές δυναμώνουν τον τοίχο γύρω από τον εαυτό μας. Χωρίς κατανόηση της αιτίας του χτισίματος του τοίχου αυτοαπομόνωσης, κάθε μορφή φυγής γίνεται μια διάσπαση της προσοχής, είτε είναι κινηματογράφος ή ποτό ή σεξ, είτε τελετουργίες ή θρησκεία, κοινωνική εργασία ή πόλεμος. Αυτές οι διασπάσεις της προσοχής δημιουργούν περισσότερη σύγκρουση και σύγχυση.

Και πώς μπορεί κανείς να γκρεμίσει τον τοίχο αυτοαπομόνωσης; Κατ’ αρχήν οι περισσότεροι από μας δεν έχουν επίγνωσή του. Κι ακόμα όταν έχουμε, τον δικαιολογούμε ή κατηγορούμε κάποιον άλλον για την ύπαρξή του ή το περιβάλλον· κάνοντάς το αυτό βρίσκουμε δικαιολογίες για την διαδικασία αυτοαπομόνωσης του εγωισμού. Αυτές οι δικαιολογίες εμποδίζουν την κατανόηση της αιτίας δημιουργίας του τοίχου και την απελευθέρωση απ’ αυτόν. Για να γκρεμίσει κανείς αυτόν τον τοίχο αυτοαπομόνωσης πρέπει πρώτα να αποκτήσει επίγνωση της ύπαρξής του, να τον κατανοήσει. Για να τον κατανοήσει κανείς πρέπει να τον μελετήσει, να τον εξετάσει, αλλά χωρίς να καταδικάζει, να κρίνει ή να δικαιολογεί. Επίγνωση είναι ετούτη η μελέτη και εξέταση -ήσυχα και υπομονετικά- αυτού του τοίχου που στενεύει τη σκέψη. Ο τοίχος δημιουργείται είτε από την εκπαίδευση, τις προδιαθέσεις και τις επιρροές από το περιβάλλον, είτε  από επιθυμίες ή ένστικτα, και γενικά από όλα αυτά μαζί. Η αιτία της δημιουργίας του τοίχου είναι ο εγωισμός, η επιθυμία που εκφράζεται μέσα από τον αισθησιασμό, τον υλισμό και η προσωπική δίψα για φήμη ή αθανασία».

Όλα αυτά θα έπρεπε η Μ. να τα μελετήσει να τα εξετάσει και να τα κατανοήσει και να πάει πάνω και πέρα απ’ αυτά, μέσω της επίγνωσης που έχει η αυτογνωσία, που γεννάει σωστή σκέψη. Με τη σωστή σκέψη θα μπορούσε να ελευθερώσει τις σκέψεις της από την επιθυμία — πράγμα που είναι μια επίπονη δουλειά. Με αυτή την επίγνωση της παρακολούθησης της επιθυμίας, εδραιώνεται μέσα σου  μια δυνατότητα ή ένας παράγοντας  αυτοκάθαρσης που είναι το να είσαι έντιμος. Είναι δύσκολο να είναι κανείς έντιμος, όταν βασανίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από επιθυμίες. Μέσα από αυτή την επίγνωση αρχίζουμε να κατανοούμε τη φύση της αγάπης, της ευσπλαχνίας, της γενναιοδωρίας  και λοιπά. Και αυτή η σωστή δράση ελευθερώνει τον νου από τον φόβο, δίνοντας εμπιστοσύνη στην καρδιά. Αρετή είναι η απελευθέρωση της σκέψης από κάθε πόθο, από κάθε διάσπαση της προσοχής, φθόνο, αρρωστημένη επιθυμία, οκνηρία και λοιπά. Τότε υπάρχει επίγνωση του χτισίματος της μνήμης, υπάρχει συνείδηση του «εγώ» και του «δικό μου», του παρελθόντος και της επίδρασής του, γιατί κανείς είναι αποτέλεσμα του παρελθόντος. Οι σκέψεις μας πηγάζουν από το παρελθόν και χωρίς την κατανόησή του, ο νους δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Και η πύλη για το παρελθόν είναι το παρόν.

Μέσα από τη γνώση του εαυτού υπάρχει σωστή σκέψη και σωστή προσπάθεια. Η σωστή σκέψη είναι η βάση για σωστή ζωή, από την οποία, με τον διαλογισμό – τον σωστό, όχι τον εσκεμμένο βάσει μεθόδου-  έρχεται το γαλήνεμα της σοφίας. Σοφία είναι η απλότητα της καρδιάς. Μέσα σε αυτήν την απλότητα συνειδητοποιείται το υπέρτατο.

 

 

 

2 Σχόλια στο “Ο τοίχος αυτοαπομόνωσης”

      Ελίνα
      1 Νοεμβρίου 16 στις 15:42

      Καταπληκτικό! Νιώθουμε ότι απειλούμαστε από τους άλλους, γιατί θίγεται το εγώ μας (στο μυαλό μας μόνο, όχι στην πραγματικότητα) και γι΄αυτό χτίζουμε αυτούς τους τοίχους. Κάθε φορά που δεν προσπερνάμε μια κακιά στιγμή που είχαμε με τους άλλους, που πιανόμαστε από το τι και πως μας το είπαν, πως μας κοίταξαν, τι υπονόησαν, τι δεν υπονόησαν και γενικά κάθε στιγμή που νιώθουμε πως απειλείται το εγώ μας, βάζουμε και ένα τουβλάκι στον τοίχο απομόνωσης. Όμως τελικά τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά πάντα και σε όλα τα θέματα. Όπως το λέει στο τέλος ότι σοφία είναι η απλότητα της καρδιάς. Παραμυθά μου, υπέροχο κείμενο! Χρόνια σου πολλά και για τα 38 σου χρόνια!

Σχολιάστε