Η «εικόνα»

eurorings
    Εδώ και καιρό, βλέπω  στα Δελτία Ειδήσεων –φαντάζομαι όπως κι εσείς – τις διάφορες δίκες πολιτικών — δεν έχει σημασία ποιών, το ίδιο είναι. Δεν ξέρω  αν σας έχει κάνει εντύπωση και σε σας  –όπως έχει κάνει και σε μένα- αυτή η ιστορία με τις χειροπέδες!
Όλοι μα όλοι, προσπαθούνε με διάφορους τρόπους να τις κρύψουνε. Με καμπαρτίνες, τσάντες, ντοσιέ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, προσπαθούν να καλύψουν  τις χειροπέδες στα χέρια τους! Εκείνο που τους απασχολεί μοιάζει να είναι κυρίως η εικόνα τους. Αυτό τους μάρανε. Τελικά αυτό το θέμα του, «τι θα πει ο κόσμος» που βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνικής ηθικής  για την εικόνα μας, εκτός από υποκρισία, φέρνει και αποβλάκωση: Όλοι κατεβαίνουν από κάποια κλούβα, έχοντας γύρω τους αστυφύλακες και μπαίνουν στο Δικαστήριο· δηλαδή, υπάρχει περίπτωση να σκεφτεί κανείς ότι όλοι αυτοί πάνε για καφέ με Δικαστικούς κι επειδή δεν βρήκανε ταξί κάνανε ώτο στοπ σε μια κλούβα που περνούσε;  Αυτό το θέμα του «τι θα πει ο κόσμος» και η «εικόνα» που θέλουμε να έχουν για μας, και που το θυμάμαι από μικρό παιδί, μοιάζει να είναι τελικά πολύ βαθύ κι έχω γράψει και παλιότερα ένα post εδώ γι’ αυτό. Αλλά πρώτη φορά είδα ότι εκτός από υποκρισία φέρνει και ένα είδος αποβλάκωσης πολλές φορές, που δεν σ’ αφήνει να δεις τα πράγματα όπως είναι.
    Όλα αυτά τα σκεφτόμουν όταν κάποια στιγμή χθες, ψάχνοντας για κάτι άλλο στο ίντερνετ, έπεσα πάνω στη ζωγραφιά με τις χειροπέδες, ενώ απανωτά, που έστειλαν κι αυτό το «τύπου παλιό» μικρό κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, από το μυθιστόρημά του, «Οι Έμποροι των Εθνών», που και μόνο ο τίτλος του είναι στις μέρες μας επίκαιρος.

Σας φιλώ
Π.

PAPADIAMANTIS

2 Σχόλια στο “Η «εικόνα»”

      marilia
      21 Σεπτεμβρίου 13 στις 8:55

      Θυμόμουν την ανάρτηση αυτή, αλλά δεν θυμόμουν από πού ήταν το απόσπασμα, ούτε και το συγγραφέα του. Η δικιά μου ανία γέννησε… τη φιλαναγνωσία και έτσι, κατά το συνήθειό μου, πήγα στη βιβλιοθήκη και έφερα το βλέμμα σ’ ένα ράφι. Εκείνη τη σειρά με «τα αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας» δεν την είχα αγγίξει και τράβηξα τον πρώτο τόμο: «Οι έμποροι των εθνών». Φτάνοντας στην παραλία είπα: «Οχ! Την πάτησα! Η γλώσσα είναι δύσκολη!». Στις 3 σελίδες… είχα ενθουσιαστεί! Ο πρώτος τόμος έφυγε κι ήρθε κι ο δεύτερος και τέλειωσε το αριστούργημα αυτό, με πολλή άνεση. ΥΠΕΡΟΧΟ έργο! Χθες το χέρι τράβηξε κάτι διηγήματα του Παπαδιαμάντη και… έπεται συνέχεια. 🙂

Σχολιάστε