That’s My Daughter

Κάποια πονηρή αλεπού από την παρέα μας, που έχει μυριστεί ότι το «διπλόφαρδο σεντόνι» που ετοιμάζω είναι ζόρικο, μου έριξε μια πεπονόφλουδα για να γράψω κάτι άλλο. Κι εγώ, ομολογώ, «την πάτησα» ευχαριστώς, και να γιατί:  Μου έστειλε ν’ ακούσω ένα τραγούδι με θέμα όσα λέει ένας μπαμπάς για την κόρη του.  Το έχει γράψει και το τραγουδάει ένας συνθέτης που δεν τον είχα ξανακούσει. Τον λένε Loudon  Wainwright. Καθώς το άκουγα, μου έρχονταν στο νου κάποιες φάσεις από τη ζωή μου με τη κόρη μου και διάφορες φωτογραφίες που την έχω βγάλει.  Ε, δεν ήθελα και πολύ! Καθώς μου αρέσει και πολύ το μοντάζ, είπα να φτιάξω ένα videoclip. Ελπίζω να το διασκεδάσετε. Σας αντιγράφω εδώ και τα λόγια. Ελπίζω – αν δεν ξέρετε αγγλικά – να βρείτε κάποιον να σας το μεταφράσει.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

That’s my daughter in the water
Everything she sees
she says she wants.
Everything she wants
I see she gets.

That’s my daughter in the water
everything she owns I bought her
Everything she owns.
That’s my daughter in the water,
everything she knows I taught her.
Everything she knows.

Everything I say
she takes to heart.
Everything she takes
she takes apart.

That’s my daughter in the water
every time she fell  I caught her.
Every time she fell.
That’s my daughter in the water,
I lost every time I fought her.
I lost every time.

Every time she blinks
she strikes somebody blind.
Everything she thinks
blows her tiny mind.
That’s my daughter in the water,
who’d have ever thought her?
Who’d have ever thought?
That’s my daughter in the water,
I lost every time I fought her
Yea, I lost every time.

22 Σχόλια στο “That’s My Daughter”

      να-τασσσάκι
      25 Νοεμβρίου 09 στις 0:20

      I lost every time I fought her
      🙂

      Είσαι μπαμπάς
      και τυχερή η κόρη
      (ναι, ζηλεύω!)

      Φιλί
      (καλά, δε ζηλεύω πολύ -θες δε θες, σε έχουμε όλοι λίγο «μπαμπά» 😉 )

      dimitrisp
      25 Νοεμβρίου 09 στις 2:09

      …και όποιος δεν έχει κόρη να πάει να αγοράσει 😉
      πολύ ωραίο το βίντεο αλλά και το τραγούδι και βέβαια πολύ όμορφη η Μαρία!
      έχουμε στην παρέα μας πονηρές αλεπούδες; …για πες μας να προσέχουμε μην αρχίσουμε κι εμείς να τρώμε τούμπες από τις μπανανόφλουδες 🙂
      καληνύχτα μας!

      astarti
      25 Νοεμβρίου 09 στις 11:08

      … εγώ, πάλι, γιατί νομίζω ότι είναι απλά άλλη μία κλασική περίπτωση «Νίκου-Μπανανόφλουδας» (ή Πεπονόφλουδας, ό,τι θέλει…);

      Ο Νίκος, λοιπόν, σε μία από τις καθημερινές του βόλτες στο λιβάδι με τις μπανανόφλουδες, είδε μία που του άρεσε (είχε και μπόλικο γρασίδι γύρω γύρω, κι ένα φουντωτό δέντρο εκεί δίπλα, ήταν και μεσημεράκι) και σκέφτηκε:
      «Πωπω! Τί ωραία Μπανανόφλουδα! Ας πέσω λιγάκι εδώ να ρίξω έναν υπνάκο και να ονειρευτώ ένα ωραίο videoclip!…»
      😉

      υ.γ.: @Μαρία
      Είσαι γεννημένη (!) για τα χρώματα που έχουν οι φωτογραφίες (όλων μας) τη δεκαετία του ’80…

      υ.γ.2: Είμαι (ήμουν) κι εγώ κόρη Κάποιου… και τώρα πια είμαι και μαμά Κάποιας…
      οι μόνες στιγμές της ζωής μου που θα ήθελα πραγματικά να είμαι άνδρας (μπαμπάς δηλαδή), είναι όταν βλέπω το δικό μου Νίκο με την Κόρη μας…

      Mika
      25 Νοεμβρίου 09 στις 11:47

      αυτό ήταν πολύ συγκινητικό…δεν έχω λόγια…η καρδιά μου χτυπά δυνατά και τα χέρια μου τρέμουν…
      αυτή η κόρη και αυτός ο μπαμπάς είναι δύο πολύ τυχερά πλάσματα!

      Κυρία Παραμυθά
      25 Νοεμβρίου 09 στις 11:48

      Πολύ τρυφερό αφιέρωμα, σε μια πολύ τρυφερή κορούλα, από έναν ακόμα πιο τρυφερό πατέρα!
      Φιλιά, Πολλά, Τρυφερά, σε όλη την Παραμυθοπαρέα, και από μια ακόμα μανούλα…

      roadartist
      25 Νοεμβρίου 09 στις 14:03

      Πάρα πολύ όμορφο. Να είστε καλά, πάντα με αγάπη, τρυφερότητα, αληθινά συναισθήματα.. Πολύ συγκινητικό το βίντεο. Πάντα μαζί, πάντα αγαπημένοι!
      Πολύ όμορφη κίνηση, μπράβο.

      να-τασσσάκι
      25 Νοεμβρίου 09 στις 16:08

      @ astarti, δε θέλω να στο χαλάσω, αλλά και οι γεννημένες τη δεκαετία του ’70 τα ίδια χρώματα φωτογραφίες έχουν/έχουμε. Μη βγάζεις, οπότε, βιαστικά συμπεράσματα! 😉

      astarti
      25 Νοεμβρίου 09 στις 16:26

      @ να-τασσσάκι

      … τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά, μου δίνεται η εντύπωση πως, όταν γράφω, κανένας δεν καταλαβαίνει λέξη απ’ ό,τι γράφω…

      … κάτι πρέπει να κάνω λάθος…

      να-τασσσάκι
      25 Νοεμβρίου 09 στις 17:04

      @ astarti, δεν μπορώ να σου απαντήσω έτσι, μια και δεν ξέρω τι θες να πεις και δεν σε καταλαβαίνουν/καταλαβαίνουμε.
      Για μένα πάντως, έχω παρατηρήσει τα εξής: Αν θέλω να πω κάτι για να το καταλάβουν οι άλλοι, προσπαθώ να το πω όσο πιο απλά μπορώ -λαμβάνοντας υπ’ όψιν μου τι ξέρουν αυτοί που απευθύνομαι και θέλω να με καταλάβουν, κι όχι τι ξέρω εγώ. Επίσης, αν ξέρω καλά κάτι, συνήθως μπορώ και να το εξηγήσω στον οποιονδήποτε με επιτυχία –ακόμα και στο γιο μου, ή στον πεντάχρονο ανηψιό μου.

      Αλλά αυτά, ισχύουν για μένα…

      astarti
      25 Νοεμβρίου 09 στις 17:35

      @ να-τασσσάκι
      … για ΄μένα πάλι, μάλλον,απ΄ό,τι φαίνεται, δεν ισχύουν αυτά!…
      χααααααααααααααααααααχχχα!

      😉

      να-τασσσάκι
      25 Νοεμβρίου 09 στις 17:44

      @ astarti, σαφώς και δεν ισχύουν για σένα, είναι φανερό άλλωστε

      άρα -και σταματώ εδώ τη «δημόσια συζήτηση»- ή πρέπει να «ψαχτείς» να βρεις δικούς σου τρόπους ή να σκεφτείς μήπως δεν θες να σε καταλαβαίνουν οι άλλοι.
      😉

      astarti
      25 Νοεμβρίου 09 στις 18:37

      … πωπω!
      έχω πραγματικά γυρίσει στη δεκαετία του ’80 και η δασκάλα με μαλώνει στο σχολείο!…

      … νομίζω πως ήρθε η ώρα να το βουλώσω…
      για τα καλά, αυτή τη φορά…

      λέω να πάω καμιά βόλτα…

      John Karapiperis
      25 Νοεμβρίου 09 στις 20:51

      ‘Παιδάκια’, σε ένα τόσο όμορφο και συγκινητικό post βρήκατε να κάνετε φασαρία στην τάξη ?!!!
      Μόλις είδα το video αναλογίστηκα και πάλι: ‘Eγώ πότε θα γίνω πατέρας, ε πότε ? Και θα είμαι άραγε καλός γονιός? ‘
      Πολλές γλυκές καληνύχτες…

      John Karapiperis
      25 Νοεμβρίου 09 στις 23:25

      H πιο γλυκιά σκήνη για μένα είναι αυτή που οκλαδόν και οι δύο στο κρεβάτι ‘παλεύετε’ με τη φωτογραφική!… Εγώ φαντάζομαι εποχές που θα μου λένε τα παιδιά μου : ‘ Ρε μπαμπά, άσε τα ‘ψιψιψίνια και τα κοκοκόπψαρα, όλα wireless και με ένα κουμπί γίνονται όλα πλέον!!!
      Ο Tempora , O mores !

      Παπαστρατής Ιωάννης
      27 Νοεμβρίου 09 στις 17:53

      Συγκίνηση απίστευτη συγκίνηση.Η δεκαετία του ’80 είναι από της αγαπήμενες μου.μόλις κατάφερες να με γυρίσεις χρόνια πίσω.Τυχερός και εσύ και η Μαρία.Να είστε όλοι πάντα καλά και αγαπημένοι!

Σχολιάστε