«Ευχαριστώ τα ουράνια…»

Λοιπόν. Αυτά τα «κοριτσάκια» που σας έλεγα στο προηγούμενο post, ξέρετε αυτά που με έβλεπαν τότε, σαν «γκόμενο που πετούσε», μ’ έκαναν και γέλασα με την καρδιά μου γιατί ήταν το μόνο που δεν είχα ακούσει ποτέ τα 32 χρόνια που υπάρχει ο Παραμυθάς. Γι’ αυτό αν θυμάστε  -όσες μπαίνετε από παλιά στο blog-  κάποιες φορές σας αποκαλώ, «σκατούλες», πράμα που το πρωτόπα για την κόρη μου, όταν ήτανε μικρή και με έκανε ό,τι ήθελε. Κι όταν κάποτε, λίγο μεγαλύτερη, τη μάλωσα λέγοντάς της πως συμπεριφέρεται σαν «μικρή πριγκίπισσα», μου απάντησε: «Εσύ μ’ έκανες έτσι και τώρα με μαλώνεις κι από πάνω»;  Χα, χα, χα… είχε δίκιο!  Με αφορμή, λοιπόν, τα «κοριτσάκια» του προηγούμενου post, θυμήθηκα ένα τραγούδι των νιάτων μου που μου άρεσε πολύ. Είναι το τραγούδι, «Thank Heaven for litle girls», που το τραγουδούσε ο Μωρίς Σεβαλιέ  στην ταινία «Gigi», όπου αυτός ο γλυκύτατος κι εξαιρετικός τραγουδιστής,ήταν πια παππούς σε εκείνη την ταινία, όταν εγώ ήμουν στα 25 μου περίπου, και πρέπει να σας πω ότι είναι μία από τις φιγούρες που είχα στο νου μου όταν σχεδίαζα τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» και ειδικά σε αυτή την ταινία.  (Χμ… μου φαίνεται ότι δεν το έχω ξαναπεί αυτό!) Θα ήθελα, λοιπόν, να τον ακούσουμε και να τον δούμε, και να αφιερώσω το τραγούδι σε όλα τα «κοριτσάκια». Να και μια προσπάθεια ελεύθερης απόδοσης των στίχων του τραγουδιού.
Σας φιλώ.
Π.

Κάθε φορά που βλέπω ένα κοριτσάκι, πέντε, έξι ή επτά χρονών,
δεν μπορώ να κρατηθώ να μην το απολαύσω και να πω:
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
γιατί τα κοριτσάκια όλο και μεγαλώνουν κάθε μέρα.
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
που μεγαλώνουν με τον πιο μαγευτικό τρόπο.

Εκείνα τα τόσο απροστάτευτα και συγκινητικά ματάκια
μια μέρα λάμποντας θα σε κάνουν να τινάζεσαι στο ταβάνι.
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια,
ευχαριστώ τα ουράνια για όλα τους,
όπου κι αν είναι κι όποια κι αν είναι τα κοριτσάκια
γιατί χωρίς αυτά θα έκαναν τα αγοράκια;

Ευχαριστώ τα ουράνια… ευχαριστώ τα ουράνια…
Ευχαριστώ τα ουράνια που υπάρχουνε τα κοριτσάκια.

7 Σχόλια στο “«Ευχαριστώ τα ουράνια…»”

      να-τασσσάκι
      20 Ιανουαρίου 11 στις 22:56

      (τσου. Δεν το είχες ξαναπεί)

      Κι εμείς τα «μικρά κοριτσάκια»
      (του τότε, του σήμερα, του πάντα 😉 )
      ευχαριστούμε που ήσουν τότε ο «Παραμυθάς» μας

      Φιλί
      (ωραίο τραγούδι!)

      ζαχαρούλα
      20 Ιανουαρίου 11 στις 23:05

      διαβάζοντας το post mου ήρθε στο μυαλό το θεατρικό κείμενο της Charlotte Keatly,
      «My mother said I never should»…
      το οποίο ξεκινάει με μία σκηνή κατά την οποία 4 κορίτσια χορεύουν και τραγουδούν ένα τμήμα παραδοσιακού παιδικού τραγουδιού:

      »What are little girls made of?
      Sugar and spice and all things nice,
      And that are little girls made of.»

      που στο ελληνικό κείμενο έχει μεταφραστεί με τον ακόλουθο τρόπο:
      «από τί είναι φτιαγμένα τα κοριτσάκια;
      ζάχαρη, κανέλα, πιπεριά και καραμέλα»…

      ainafets
      20 Ιανουαρίου 11 στις 23:18

      Τι θα πείτε αν σας πω, πως ήμουν ένα από αυτά τα κοριτσάκια;
      Ο Γάλλος παππούς μου ήταν Κινηματογραφικός παραγωγός και ο καλύτερος φίλος του Chevalie και όπως ήταν φυσικό τον συναντούσα τότε συχνά στο σπίτι του παππού μου!
      Έτσι έμαθα πως με κρατούσε στα γόνατα του και επειδή ήμουν πολύ όμορφη είχε δηλώσει στον παππού μου: «Δεν θα μεγαλώσω για την περιμένω να μεγαλώσει να την παντρευτώ»…
      Τώρα αν παντρεύτηκα έναν παππού γκόμενο…είναι εντελώς συμπτωματικό!!!χαχα!
      Πολλά Φιλάκια στα μωρά και στα Μωράκια του Παραμυθά σας! 🙂

      MAKIS
      21 Ιανουαρίου 11 στις 23:17

      Καλησπέρα Παραμυθά,είμαι νεος αναγνώστης και φίλος της Αριάδνης,οπου στο δικό της Blog γνώρισα και διαδικτυακά την Αιναφετς.
      Σας έβλεπα και εγώ απο μικρός και περνουσα ευχαριστες στιγμες, ειμαι γεννημένος στις 9/11/1969 και εχω 2 παιδακια 12(αγορι)και 10(κοριτσι).
      Τους έχω μιλήσει για την υπέροχη εκπομπή σας και είναι ξετρελαμένα.
      Τελικά τα κοριτσάκια απο μικρά μας κάνουν ότι θέλουν,έτσι τα ευλόγησε ο ΚΥΡΙΟΣ!!

Σχολιάστε