Ο Θανάσης ο γάιδαρος

Καιρός να σας πω και καμιά από τις ιστορίες μου. Λοιπόοοοον…

Πριν λίγdonkey-final.jpgο καιρό είχα πάει εκδρομή σ’ ένα χωριό, για να δω ένα παλιό υπέροχο κάστρο που υπήρχε εκεί, πάνω σε ένα λόφο. Καθώς το χάζευα από κάτω, άκουσα ένα χωρικό να μου λέει: «Ε, κύριος… Αν είσαι για το κάστρο εκεί ψηλά, θα πας με το γάιδαρό μου. Μόνο δέκα ευρώ. Να στον συστήσω: Από δω ο Θανάσης. Πάρ’ τον και τράβα μόνος σου, ξέρει το δρόμο».
Σκέφτηκα ότι θα ‘χε πλάκα να μην πάω πετώντας, αλλά με το γαϊδουράκι όπως όλοι οι άνθρωποι και συμφώνησα. Πλησίασα τον Θανάση, αλλά μου φάνηκε σαν να με αγριοκοίταγε! «Θα τον ρωτήσω στο δρόμο αν έχει τίποτα μαζί μου και με αγριοκοιτάζει», σκέφτηκα.
Και με το που ανέβηκα στην πλάτη του εκείνος ξεκίνησε αμέσως και παραλίγο να πέσω.

Πάνω που ‘χαμε πάρει την πρώτη στροφή της ανηφόρας κι ετοιμαζόμουν να τον ρωτήσω τι έχει, τέντωσε τα πόδια του και καρφώθηκε στο χώμα. «Ντεεε…» του λέω. «Δεν πάει άλλο, κύριος», μου λέει, «κατέβα».
«Τι είπες;», τον ρωτάω.
«Αυτό που άκουσες, κατέβα. Κουράστηκα. Δέκα φορές έχω κάνει σήμερα αυτή τη διαδρομή».
«Και τι γάιδαρος είσαι εσύ που δεν μπορείς ν’ ανέβεις μια ανηφορίτσα»;
Δεν πρόλαβα να το πω και βρέθηκα φαρδύς πλατύς στο χώμα. «Θανάση δεν είσαι καθόλου εντάξει», του φώναξα, «είσαι γαϊδούρι».
«Μπα, μην μου πεις ότι μου φαίνεται!» μου λέει. Είχε και χιούμορ το γαϊδούρι!
«Και δεν μου λες κύριος», συνέχισε ο Θανάσης ενώ σηκωνόμουν τινάζοντας το παντελόν μου, «εσύ νομίζεις ότι τα γαϊδούρια πρέπει να δουλεύουν σαν γαϊδούρια; Δεν λέω να τεμπελιάζουμε, αλλά να μας ρωτάνε και καμιά φορά. Όχι να μας φορτώνουν όσο τους γουστάρει και μετά να μας δέρνουν κι από πάνω για να προχωράμε γρήγορα! Και δεν μου λες, κύριος…»
«Λέγε με Παραμυθά» τον έκοψα.
«Χαίρω πολύ Θανάσης. Και δεν μου λες, λοιπόν, Παραμυθά, θα σ’ άρεσε να μ’ έπαιρνες τώρα στην πλάτη σου και να μ’ ανεβάσεις στο κάστρο»;
«Ε, όχι, βέβαια!» του απάντησα.
«Ε, γι’ αυτό κι εγώ εκνευρίζομαι κι αρχίζω τις κλωτσιές. Δεν μπορώ δηλαδή βρε αδελφέ, να πιω κι εγώ έναν καφέ σαν άνθρωπος και να μην δουλεύω συνέχεια σαν γάιδαρος;».
«Έχω μια ιδέα, Θανάση», του λέω. «Μόνος σου μπορείς ν’ ανέβεις στο κάστρο»;
«Μπορώ», μου λέει. «Ε, τότε, κι εγώ θα γίνω μικρός και δεν θα σου είμαι καθόλου βάρος. Θα μπορούσα να πάω και πετώντας, αλλά μ’ αρέσει η γαϊδουροκαβαλαρία».
O Θανάσης συμφώνησε, κι έτσι έγινα μικρός σαν καρφίτσα κι ελαφρύς σαν πούπουλο, ανέβηκα στην πλάτη του και ξεκινήσαμε πάλι για το κάστρο.
Κι σε λίγη ώρα, από ‘κει ψηλά, είδαμε μαζί σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι το ηλιοβασίλεμα που ήταν πανέμορφο,.

Σας φιλώ πολύ.
Π.

6 Σχόλια στο “Ο Θανάσης ο γάιδαρος”

      natasaki
      8 Μαΐου 07 στις 22:10

      Ωραίος ο Θανάσης ! Αν τον ξαναδείς, πες του κι από μας χαιρετίσματα !

      Φιλάκι κι αγκαλιά κι από εμάς. Καλήνύχτα. 😉

      Γιωργος
      9 Μαΐου 07 στις 10:14

      κοιτα τωρα να δεις,αμα ο ανθρωπος εχει φαντασια μπορει να φτιαξει παραμυθι,απο οτι ναναι! 🙂 γιαυτο κυριε νικο πρεπει να βρειτε τον τροπο να κανετε εκπομπη! θα ξετρελαθουν τα πιτσιρικια! την καλημερα μου! 🙂

      unamama (amalia)
      9 Μαΐου 07 στις 12:44

      και τα γαιδουρακια εχουν ψυχη! παντα αυτο σκεφτομουν τα καλοκαιρια οταν τα εβλεπα αλλοτε μονα τους να στεκονται στο λιοπυρι, κι αλλοτε να περπατανε βαρυφορτωμενα.

Σχολιάστε