«Τέρμα τα παιδιά, μπαμπά».

Αυτό ή μάλλον ένα παρόμοιο κείμενο με τον τίτλο , «ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΑ;» υπάρχει και ανάμεσα στα άρθρα, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ», αλλά δεν ήταν από εκείνα που είχα σκοπό να βάλω εδώ, γιατί γραμμένο είκοσι χρόνια πριν μου έμοιαζε το θέμα ξεπερασμένο, με όλες αυτές τις μονογαμικές οικογένειες που υπάρχουν, την ευκολία στο διαζύγιο, τη σημερινή αντιμετώπιση του θέματος από την κοινωνία κ.λπ. Μια συζήτηση, όμως, που έγινε την Πρωτομαγιά μ’ έπεισε να βάλω τελικά αυτό το κείμενο εδώ.   Μεσημέρι Πρωτομαγιάς, λοιπόν, κι είμαστε όλη η οικογένεια και μερικοί φίλοι έξω στη βεράντα κι απολαμβάνουμε τους πράσινους λόφους γύρω μας. Χαλαροί χαζοκουβεντιάζουμε ευχάριστα. Είμαστε όλοι μαζί καμιά δεκαπενταριά και από όλες τις ηλικίες. Τα μικρά παιδιά βλέπουν τηλεόραση μέσα στο σπίτι, και τα δύο πολύ μικρά – μωρά σχεδόν –  εκπέμποντας γύρω τους άπειρη τρυφερότητα και γλύκα, κάνουν πιπίλα στην αγκαλιά των μανάδων τους μισοκοιμισμένα, όντας «με το ένα πόδι» εδώ και με το άλλο – μακάρια – για πολύ λίγο καιρό ακόμα, στον «κόσμο» απ’ όπου ήρθανε.
Κάποιος, λοιπόν, στην παρέα είπε ένα σχόλιο για τα δύο μωρά που μισοκοιμόντουσαν στις αγκαλιές των μανάδων τους και η συζήτηση της παρέας γύρισε σε παιδικές αναμνήσεις για να καταλήξει στον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα. Τότε ήταν που είπα ότι θα ήθελα πάρα πολύ να αποκτήσω ένα παιδί τώρα που ξέρω πια τι πρέπει να κάνω και τι δεν πρέπει, ύστερα από δύο γάμους και τρία παιδιά. Και τότε είπε η κόρη μου: «Τι λες ρε μπαμπά! Φάγαμε εμείς όλη τη μαλακία στη μάπα, για να ‘ρθει τώρα αυτό να μεγαλώσει σωστά; Τέρμα τα παιδιά μπαμπά. Μόνο εγγονάκια τώρα». Γελάσαμε όλοι με αυτή την χιουμοριστική δήλωση, που όμως έκρυβε κάποια αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι ότι όταν παντρεύτηκα στα 25 και τότε έμεινε έγκυος η πρώτη μου γυναίκα – άσχετα αν εκείνο το παιδί δεν γεννήθηκε τελικά – δεν είχαμε και οι δυο μας καμιά αίσθηση ευθύνης του τι σημαίνει να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο. Ναι, η φύση έχει δημιουργήσει τη σεξουαλική πράξη για την αναπαραγωγή  του είδους, κι όχι για να μας δώσει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση – και φυγή – που όντως είναι. Αλλά ο σημερινός κόσμος όπου πια ζούμε έχει κάνει τη γέννηση ενός παιδιού να είναι όχι μόνο μια απλή φυσική πράξη, αλλά και μια βαθιά ευθύνη. Αν κοιτάξουμε έντιμα και ειλικρινά βαθιά μέσα μας, ο λόγος που κάνουμε παιδιά είναι όντως απλός, καθαρός και φυσικός ή έχει μπλεχτεί με τα ψυχολογικά μας; Έχω ρωτήσει φίλες που έκαναν παιδιά κι έχω πάρει απαντήσεις όπως: «Ήθελα  να ‘χω κάτι δικό μου, επιτέλους», «με πίεζε ο άντρας μου και οι γονείς μου», «από πάντα ήθελα ένα παιδί για να του δώσω ό,τι στερήθηκα εγώ σαν παιδί», «ε, μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη αν δεν έχει γεννήσει» και άλλα τέτοια παρόμοιας λογικής.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Γιατί κάνουμε παιδιά;
Έχω δει ζευγάρια που δεν κάνουν παιδιά, επειδή υπάρχει κάποιο πρόβλημα, να περνάνε από δεκάδες εξετάσεις και να χαλούν ένα σωρό λεφτά για να κάνουν παιδί. Έχω ακούσει διάφορες απαντήσεις. Από… θρησκευόμενες: «ο Θεός μας το ‘στειλε», έως πατριωτικές: «αν δεν κάνουμε παιδιά, θα εξαφανιστούμε σαν λαός». Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι μου είναι λίγο δύσκολο να πιστέψω ότι ήρθε σε κάποιον η επιθυμία να κοιμηθεί με τη γυναίκα του καθώς διάβαζε για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα ή για την αύξηση των γεννήσεων στην Τουρκία ή, ακόμα, ακούγοντας τη λειτουργία στο ραδιόφωνο!
  Γιατί κάνουμε παιδιά;
  Για να ‘χουμε κάτι δικό μας; Για να βρούμε μια απασχόληση ; Για να «παίξουμε» όπως όταν παίζαμε με κούκλες; Επειδή θέλουν εγγονάκια οι γονείς μας; Επειδή όλοι στην παρέα μας έχουν παιδιά; Για να μην πάψει να υπάρχει το όνομά μας; Επειδή μας έχουν πληγώσει οι άνθρωποι και νιώθουμε σιγουριά στη σχέση μας μ’ ένα παιδί; Για να ολοκληρωθούμε σαν άνθρωποι; Για να εκδικηθούμε κάποιον; Για «να έχουμε κάτι δικό του»; Για να αναγκάσουμε έναν άλλον άνθρωπο να μας παντρευτεί; Για να υπάρχει απόδειξη του «ανδρισμού» μας; Για να στριμώξουμε τη γυναίκα μας στο σπίτι και «να’ χουμε το κεφάλι μας ήσυχο»; Επειδή έτσι κάνουν όλοι; Για… «ένα ποτήρι νερό στα γηρατειά μας»; Επειδή έτυχε; Επειδή ο γιατρός είπε ότι δεν πρέπει να γίνει άλλη έκτρωση; Για φυγή από τη μοναξιά μας; Για την ικανοποίηση να δώσουμε σ’ ένα παιδί ό,τι στερηθήκαμε εμείς σαν παιδιά; Για παρηγοριά επειδή φοβόμαστε το θάνατο κι έτσι βλέπουμε μια συνέχεια της ύπαρξής μας; Είναι αυτοί λόγοι για να κάνουμε παιδιά;

Και στο κάτω κάτω γιατί πρέπει να κάνουμε όλοι παιδιά; Υπάρχουν γυναίκες – έχω γνωρίσει αρκετές και πολύ αξιόλογες – που δεν έχουν κανένα αίσθημα μητρότητας, και πολλούς αληθινούς και σοβαρούς άντρες που  η πατρότητα δεν τους λέει τίποτα. Ε, μια χαρά! Κι αν θέλουμε αληθινά και βαθιά να έχουμε ένα παιδί, που δεν είναι υποχρεωτικό, έχουμε δει τι είναι εκείνο που θα κάνει σίγουρη την ψυχολογική ισορροπία του παιδιού που πρόκειται να γεννηθεί; Κι αν έχουμε ήδη αποκτήσει παιδί για κάποιο ανεύθυνο ή επιπόλαιο λόγο, μπορούμε να το δούμε αυτό έστω εκ των υστέρων και να το μεγαλώσουμε με αληθινή φροντίδα κι ανιδιοτέλεια, επειδή νιώθουμε αγάπη γι’ αυτό χωρίς ιδιοκτησιακές απαιτήσεις, χωρίς καμιά επιβολή εξουσίας που την αντλούμε από την αυθεντία μας τού, «εγώ ξέρω», χωρίς να αποφασίσουμε εμείς από πριν γι’ αυτό τι θα κάνει στη ζωή του – πράγμα που είναι ο χειρότερος σύμβουλος για να μεγαλώσεις ένα παιδί; Υπάρχει τρόπος να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο και να το μεγαλώσεις με βαθύ αίσθημα ευθύνης απέναντί του;
Υπάρχει, αλλά δυστυχώς η κόρη μου δεν μ’ αφήνει να κάνω άλλο κι η γυναίκα μου μού λέει να πάω να βρω άλλη να μου το κάνει.

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ γλυκά, κι εσάς και τα παιδάκια σας.
Π.

12 Σχόλια στο “«Τέρμα τα παιδιά, μπαμπά».”

      unamama (amalia)
      6 Μαΐου 07 στις 23:28

      Ξερετε κυριε πιλαβιε θιξατε κατι που με ποναει. Ειχα και εχω μια μανα που της επεσε λιγο βαρια η μητροτητα παρα την περιση αγαπη και φροντιδα της. Θαρρω εκανε λαθη…αλλα το θεμα ηταν πως κοιταξε να τα διορθωσει στα εγγονια της και περισοτερο στην πρωτη απο τις εγγονες (κορη της μεγαλης μου αδερφης). Λανθασμενα πιστεψε πως εχει την ευκαιρια να διορθωσει τα λαθη που επραξε με εμας και σε αυτο βοηθησε η τροπη που πηρε η ζωη της αδερφης μου. Θα ηθελα να ουρλιαξω, να φωναξω πως ειμαι εδω να διορθωσει οτι κακο εκανε σε σχεση με μενα, εστω να ζητησει μια συγνωμη η να παραδεχτει πως εσφαλε. Εσφαλα κι εγω με τη σειρα μου σε ορισμενα πραγματα και τωρα συνειδητοποιωντας τα εχω σκυψει πανω απο τα παιδια μου και δινω οχι μια αλλα πολλες ευκαιριες στη σχεση μας για να διορθωθουν πολλα και διαφορα. Αντε να παω κι εγω σαν την αντζελινα να υιοθετησω μωρο και να το μεγαλωσω σωστα απο την αρχη. Κε πιλαβιε και 100 χρονων να γινουν τα παιδια πιστευω υπαρχει χρονος και τροπος. Βεβαια στερνη μου γνωση να σε ειχα πρωτα αλλα…το να θελουμε ενα καινουριο ανθρωπο στη ζωη μας επειδη τωρα γνωριζουμε τι ειναι το σωστο και τι οχι μαλλον ειναι λιγο εγωιστικο. Και μαλλον η συζυγος και η κορη σας εχουν δικιο. Με απεριοριστο σεβασμο κι εκτιμηση σε εναν ανθρωπο που εχει αποδειξει τις ευαισθησιες του.

      lpanos
      7 Μαΐου 07 στις 12:11

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,

      Εντελώς τυχαία – αλλά και για διαφορετικούς λόγους – είχα την ίδια συζήτηση την περασμένη Κυριακή (28 Απριλίου) με ένα φίλο μου.

      Θα συμφωνήσω ότι πολλά ζευγάρια, αποκτούν παιδιά για λάθος λόγους. Πολλοί κάνουν παιδιά για να ικανοποιήσουν το αίσθημα ιδιοκτησίας, άλλοι για να έχουν ένα ‘αποκούμπι’ για τα γηρατειά τους, άλλοι για να έχουνε δεμένη την/τον σύζυγο και πάει λέγοντας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Απλά, επειδή τα απέκτησαν για λάθος λόγους, δεν ενδιαφέρονται να μάθουν το πιο ουσιαστικό: να τα μεγαλώνουν σωστά.

      Οι περισσότεροι από εμάς (και από τους γονείς μας, τους παππούδες μας κ.ο.κ) ήρθαμε στον κόσμο για λάθος λόγους. Και δυστυχώς, πολύ λίγοι από εμάς, κάθησαν να σκεφτούν την απλή αυτή ερώτηση: ‘Γιατί να κάνω παιδί’.

      Είναι γεγονός, ότι οι λόγοι που εμείς, οι γονείς μας, οι παππούδες μας κ.ο.κ. κάνουμε παιδιά, είναι σε γενικές γραμμές – ανάλογα με την εποχή και την κοινωνική / οικονομική κατάσταση του καθενός – αυτοί που ανέφερες.

      Υπάρχουν όμως και ορισμένοι – λίγοι δυστυχώς – που κάθησαν και σκέφτηκαν το γιατί να θέλουν ένα παιδί. Και οι λόγοι διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανάλογα με το χαρακτήρα και τη μόρφωση του καθενός, αλλά πάντως δεν έχουν καμία σχέση με τους λόγους που παρέθεσες παραπάνω.

      Πιστεύω ότι ανήκω σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, όπως ενδεχομένως και πολλοί από όσους τουλάχιστον αφήνουν εδώ τις σκέψεις τους. Όλοι λοιπόν εμείς είχαμε/έχουμε τους σωστούς λόγους (και την πρόθεση) να κάνουμε παιδιά και να τα μεγαλώσουμε σωστά. Όμως η πρόθεση και οι λόγοι δεν είναι αρκετοί. Χρειάζεται παιδεία. Και βέβαια όχι μόνο στην χώρα μας.

      Χρειάζεται παιδεία για να μεγαλώσεις σωστά ένα παιδί, χωρίς να γίνει κακομαθημένο. Χρειάζεται παιδεία για να μεγαλώσεις ένα παιδί που θα υπολογίζει τους συνανθρώπους του. Χρειάζεται παιδεία για να μεγαλώσεις ένα παιδί που δεν θα προτιμήσει τις λάθος λύσεις στα προβλήματά του επειδή τυχαίνει να είναι οι ευκολότερες. Χρειάζεται παιδεία για να μεγαλώσεις ένα παιδί που δεν θα ζει σε βάρος κανενός αλλά αντίθετα θα προσφέρει στην κοινωνία.

      Και αυτή την παιδεία δεν τη διδάσκουν σε κανένα σχολείο, πουθενά στον κόσμο. Κάποια ζευγάρια, που έχουν την διάθεση για ψάξιμο, διάβασμα, συζήτηση, βρίσκουν τελικά και το σωστό τρόπο να γίνουν σωστοί γονείς. Οι περισσότεροι όμως μένουν στις προθέσεις… Και αναφέρομαι σε ζευγάρια, γιατί αν ότι χτίζει ο ένας το γκρεμίζει ο άλλος, δε γίνεται τίποτα.

      Αυτά και συγνώμη για το σχόλιο – σεντόνι

      Φιλιά

      LPanos

      lpanos
      7 Μαΐου 07 στις 12:16

      Υ.Γ.: Να προσθέσω στην υπογραφή μου: Κάποιος που θέλει να γίνει πατέρας

      Vanda
      7 Μαΐου 07 στις 12:30

      Το δικό μου ερώτημα είναι γιατί όσοι κάνουν παιδιά, παύουν να αγαπούν και να ενδιαφέρονται για όλα τα άλλα? δεν είναι πολύ εγωιστικό να ενδιαφέρεσαι για τα δικά σου κουτσούβελα και να μην σε νοιάζει τι γίνεται στην Αφρική, στην Ασία, στην Λατινική Αμερική? ίσως επειδή είμαι έξω από τον χορό, να τα λέω αυτά, αλλά δυστηχώς αυτό διαπιστώνω.

      Και μία ακόμη διαπίστωση-συμβουλή-προτροπή, «καλά» κάνετε και τους αγοράζετε τα πάντα, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να είστε εκεί και να παίζετε μαζί τους. Αυτό τους λείπει περισσότερο.

      Ευχαριστώ

      antonis_x
      7 Μαΐου 07 στις 22:03

      Με την καλή μου παντρευτήκαμε τον Ιούνιο του ’06.
      Η κόρη «ξετσούπωσε» την προηγούμενη εβδομάδα.
      Δεν την είχαμε προγραμματίσει, και για να πω την αλήθεια σχεδιάζαμε πρώτα να ξεκουραστούμε από το νταβαντούρι του γάμου, να απολαύσουμε την κοινή μας ζωή και μετά να κάνουμε ένα παιδί.
      Η κόρη όμως προέκυψε τόσο φυσικά στη ζωή μας, όσο και το πρωινό φιλί πριν φύγουμε για τη δουλειά. Απλά προέκυψε, όπως προκύπτει και η αγάπη. Χωρίς «γιατί» και «διότι». Χωρίς «κενά που έπρεπε να γεμιστούν» και «ανάγκες που έπρεπε να καλυφθούν».
      Δεν είμαι ο τέλειος πατέρας, ούτε γνωρίζω τα μυστικά της καλής ανατροφής των παιδιών. Ούτε και νομίζω ότι κανένας πατέρας πρωτότοκου/ πρωτότοκης στην ιστορία της ανθρωπότητας τα ήξερε. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να δώσω συμβουλές σε άλλους για την ανατροφή των παιδιών τους, αλλά ούτε και μπορώ να δεχτώ συμβουλές από άλλους, έτσι στα κουτουρού.
      Ξέρω όμως ότι κάνουμε ό,τι μπρούμε για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σωστά και όσο καλά μπορούμε.
      «Γιατί κάνουμε παιδιά», τελικά; Για μένα δεν υπάρχει πλήρης και ικανοποιητική απάντηση που να καλύπτει όλον τον κόσμο. Είναι σαν να ρωτάμε «γιατί ερωτευόμαστε;».

      Αυτά, πολύ υποκειμενικά.

      ARISTEA
      8 Μαΐου 07 στις 0:27

      αγαπητε Παραμυθα,
      δεν ξερω αν η κορη σας κανει καλα να σας λεει ,τερμα τα παιδια μπαμπα.
      Δεν καταλαβαινω ομως ουτε εσας που την ρωτατε.

      Πρεπει να ρωτησετε την γνωμη της αν εσεις εχετε ορεξη να κανετε ακομα και ενα και δυο και δεκα παιδια ;!
      Αλλωστε δεν την ρωτησατε για τον δικο της ερχομο σε αυτον τον κοσμο,γιατι τωρα πρεπει να την ρωτησετε για τον ερχομο ενος απο τα αδερφια της;.

      Απο ποτε πρεπει να ζηταμε την αδεια να ειμαστε ευτυχισμενοι;

      Απο ποτε πρεπει να ρωταμε τους αλλους αν πρεπει να αποκτησουμε χαρα στην ζωη μας;

      Ενα παιδι ειναι θεμα μονο ενος ανδρα και μιας γυναικας,ενος ζευγαριου και κανενας αλλος δεν εχει λογο και θεση σε αυτη την σχεση.
      Οπως ο ερωτας ετσι και το παιδι ειναι θεμα δυο και μονο αυτων των δυο.
      Εσεις νιωθετε σε θεση να εχετε ενα η δυο παιδια ,σε εννια μηνες;
      Η γυναικα σας νιωθει σε θεση να εχει ενα παιδι σε εννια μηνες;

      Εμας τι μας θελετε;

      Η τελευταια ερωτηση στο κειμενο σας,δειχνει την ανησυχια που εχετε για την ευθυνη απεναντη σε μια ζωη,την ζωη ενος παιδιου.
      Ανησυχια που προεκειψε απο την πειρα την οποια αποκτησατε μετα απο την ανατροφη των τεσσαρων παιδιων σας.

      Προσπαθητε με πολυ εμμεσο και αρκετα γοητευτικο τροπο να «σπρωξετε»τα αγαπημενα σας προσωπα να δεκτουν αυτη την χαρα που εσεις γνωρισατε,οταν ειδατε για πρωτη φορα τα προσωπακια τους!
      Εξαιρετος γνωστης του οσα απαιτει το μεγαλωμα ενος παιδιου,αποφευγετε με πολυ «παιδικο» τροπο την ευθυνη της ανατροφης ενος παιδιου στην ζωη σας σημερα και πιο ξεκαθαρα ,στην ηλικια της ζωης σας!

      «Εγω θελω να κανω ενα παιδι αλλα η κορη μου ,μου λεει οχι!!!!!»

      Ειναι πολυ γλυκο πολυ ευαισθητο!!!
      Μου θυμηζετε αγαπητε Παραμυθα ,το μεγαλο μου γιο που κατεβαζει τα μουτρα πριν απο οτι δηποτε αλλο.
      Αγαπη μου,τον ρωτω, τι εχεις;
      και με την παιδικη εξυπναδα του και τρυφεροτητα, του ξερω οτι απαγορευεται να κανω αυτο η το αλλο,μα δεν χανω να ξανα προσπαθησω ακομα μια φορα,μου αποκαλειπτει οτι θα ηθελε να κανει αυτο που ξερει οτι απαγορευεται, αλλα δεν το βαζει κατω!!!

      Ενα εχω να σας πω:Εχουν τυχη τεραστια τα παιδια σας να σας εχουν πατερα και ακομα περισσοτερη τυχη που θα εισαστε ο παππους των παιδιων τους!

      Γιατι το να γινεις παππους συμαινει ακριβως αυτο:να περνω ολη την χαρα που φερνει ενα παιδι με τον ερχομο του σε μια αγαπημενη οικογενεια,χωρις να χρειαζετε να εχω το αγχος της καθημερινοτητας του!!!

      οπως μου λεει και ο φιλος μου το χοχλιδακι ,
      για αποψε καληνυχτα και μακια μακια

      maria
      8 Μαΐου 07 στις 14:11

      αγαπημένη Αριστέα,

      for the records, είμαστε 3 (1 κορίτσι και 2 αγόρια).

      xxx

      ARISTEA
      8 Μαΐου 07 στις 17:15

      αγαπημενη Μαρια,
      προς δικια σου ενημερωση και ας σε πληγωσει ,ειμαστε πολυ περισσοτεροι!!!!ουτε δυο ,ουτε τρεις ουτε τεσσεροις που εγραψα απο λαθος!
      εκατονταδες κοριτσια και αγορια σε ολη την Ελλαδα!
      ειναι ο «δικος μας μπαμπας «ο Παραμυθας ,η τουλαχιστον αυτος που ολοι μας θα θελαμε να εχουμε!!!!

      χαρηκα πολυ,
      και δωστου δυο φιλια απο μενα του Παραμυθα σαν τον ανταμωσεις!!!!
      φιλια και σε σενα Αριστεα

      maria
      9 Μαΐου 07 στις 15:45

      Aristea – Aristea,

      έχει πλάκα γιατί τη στιγμή που έστελνα το comment μου, σκέφτηκα πως έπρεπε να το είχα αναφέρει…
      με συμπλήρωσες λοιπόν!

      φιλάκια

      athina
      16 Ιανουαρίου 08 στις 10:43

      Παραμυθά, θέλω να σου πώ την προσευχή που λέω όταν τα αγορια μου κοιμούνται αγγελικά ή όταν χάνω την υπομονή μου όποτε μου ανακατεύουν το σπίτι με τα παιχνίδια τους:
      Ας ειναι παντα υγιείς στο κορμί, στο μυαλό και στην ψυχή και στα αισθήματα.Να είναι υγιείς, αρτιμελείς, σώοι και αβλαβείς, ασφαλείς από την κακία και την τρέλλα του κόσμου. Προφύλαξέ τους από τα λάθη μου και βάλε στο δρόμο τους καλούς ανθρώπους. Κάνε τους ευτυχισμένους,αγαπητούς από τους τριγύρω τους, όμορφους, δημιουργικούς, κοινωνικούς. Δώσε τους την καλή κρίση να κάμουν καλό στον εαυτό τουσ και στους άλλους και να εκτιμήσουν όλα τα καλά που θα έρθουν στη ζωή τους. Ας ειναι η ζωή τους μεγάλη και πλήρης και απολαυστική και να ικανοποιούνται όταν την ζούνε και όταν θα την θυμούνται.
      Προσπαθώ να τα καλύψω όλα όπως βλέπεις. Τα αγόρια μου είναι 30, 5 και 3 ετών και σε αγαπανε όλα τους τρελλά κι. από τότε που σε ξανα-ανκαλύψαμε, τους έχουμε στο φτύσιμο όλους: και το νεμο και τον bob μάστορα καιόλους τους μοντέρνους.
      thumbs up παραμυθά!

Σχολιάστε