Άλλη μία – και τελευταία – για το τεστ.

Έχει πλάκα, αλλά μόλις σκέφτηκα ότι στο θέμα του τεστ με τα χρώματα που σου ζητάει να πεις για κάποιον που η σχέση σου μαζί του είναι ή ήταν σημαντική, εκτός από τον φίλο μου τον Άλκη – που σας έχω μιλήσει – είναι κι άλλος ένας που σας έχω πει γι’ αυτόν και που μου τον έφερε στο νου μου το πράσινο χρώμα, δηλαδή ένα πρόσωπο που θα θυμάμαι στην υπόλοιπη ζωή μου: ο Κρισναμούρτι. Εκτός που σας τον έχω αναφέρει στο post, «Οι δάσκαλοί μου, όπως λέμε οι φίλοι μου», έχω βάλει κι ένα μικρό βίντεο με εκείνον να λέει μια αληθινή ιστορία με τίτλο, «Συνάντηση με μια μαϊμού». Η Ιστορία μου με τον Κρισναμούρτι είναι η πιο τρελή ιστορία της ζωής μου. Χα, χα, χα… Σκεφτείτε, ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Εξάρχεια, ψιλοαλητεία δηλαδή, χώθηκε στο θέατρο από τα 8 του, έγινε αριστερός από τα δεκαεννιά του, δεν είχε διαβάσει ούτε ένα βιβλίο μεταφυσικής, φιλοσοφίας, αυτογνωσίας και τέτοια, βρέθηκε μια μέρα – στα 41 του – να τρώει παρέα, σε ένα σαλέ στην Ελβετία, με έναν Ινδό φιλόσοφο – τον «αντιγκουρού» του 20ου αιώνα όπως τον έχει ονομάσει ο Δαλάι Λάμα, που στις Ινδίες είναι γραμματόσημο, και που ο Νίκος Δήμου τον έχει αποκαλέσει – σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ –«ο άνθρωπος που παραιτήθηκε από Θεός». Όσοι διαβάσατε το βιογραφικό μου στο blog, ίσως έχετε προσέξει ότι ανάμεσα στα παιδικά βιβλία, έχω γράψει ένα και γι’ αυτόν με τίτλο, «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα». Χα, χα, χα… Τώρα που το σκέφτομαι είναι τελείως κουφό! Και μια και τον θυμήθηκα χάρη στην «ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ» που στο σχόλιό της ζητάει κάνα σεντόνι «περί έρωτος», θα σας βάλω εδώ ένα ποίημα που είχε γράψει στα νιάτα του για τον έρωτα. Κι επιτρέψτε μου να της το αφιερώσω: «Ο Παραμυθάς το αφιερώνει στην Κοκκινοσκουφίτσα». Χα, χα, χα… Τελείως τρελός συνδυασμός κι αυτός!

Μην απoζητάς τo άρωμα μιας μόνo καρδιάς
oύτε να κoυρνιάζεις στo ήσυχo βόλεμά της,
γιατί εκεί μέσα κατoικεί της μoναξιάς o φόβoς.
Πλημμυρίζω δάκρυα γιατί είδα όλη τη μoναξιά
πoυ ‘χει η αγάπη για τoν έναν.

Η λατρεία για τον έναν oδηγεί στη θλίψη,
αλλά η αγάπη τoυ ένα για τoυς πoλλoύς
είναι αστείρευτη πηγή ευδαιμoνίας.

Όμως, από ευτυχία τι μπoρείς να ξέρεις,
αν στης δυστυχίας την κoιλάδα δεν έχεις περπατήσει;
Από ελευθερία τι μπoρείς να ξέρεις,
αν πάνω στα δεσμά σoυ δεν έχεις γoερά θρηνήσει;
Από αγάπη τι μπoρείς να ξέρεις
αν απ’ τoυ έρωτα τo δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;

Καλό ξημέρωμα.
Π.
Υ.Γ. Μήπως μ’ αυτά και μ’ αυτά το παραβαρύναμε το blog;

34 Σχόλια στο “Άλλη μία – και τελευταία – για το τεστ.”

      rodoula-kelly
      13 Ιουλίου 08 στις 16:28

      Εξοχη ανάρτηση.
      Ο άνθρωπος που παραιτήθηκε από θεός είχε λοιπόν πει ο Ν.Δήμου για τον Κ..Εντυπωσιακά εύστοχο!
      Κατά την εντελώς ταπεινή μου γνώμη συνειρμικά μου βγαίνει να γράψω πως η πιό εντονη εσωτερικά κατάσταση δεν είναι αυτή του έρωτα,
      αλλά η αίσθηση πως κοιτάς στην ίδια κατεύθυνση και με το ίδιο πάθος,με έναν άλλο άνθρωπο.
      Αν δε, κάθεται δίπλα σου και έχετε και σαν θέα το Γάγγη…..

      Μαρία
      13 Ιουλίου 08 στις 17:14

      Από ελευθερία τι μπoρείς να ξέρεις,
      αν πάνω στα δεσμά σoυ δεν έχεις γoερά θρηνήσει;

      Παραμυθα κυριολεκτικά κόπηκα.
      Κι όμως αν το πιστεύεται δεν έχω κανένα σχόλειο…
      Αρτιο!

      Ας βαραίνει και λίγο το μπλοκ αν το χρειάζεται δεν πειράζει!

      Vanda
      14 Ιουλίου 08 στις 10:59

      Υ.Γ. Μήπως μ’ αυτά και μ’ αυτά το παραβαρύναμε το blog;

      1) Δικό μας είναι ό,τι θέλουμετο κάνουμε!!!

      2) Άντε βρε κορίτσια, βάλτε κι εσείς ένα σχόλιο να το μπαχαλέψουμε! 😀 Μην αποθαρρύνεστε από την Μαρία που το σοβάρεψε… θα βρει τον εαυτό της!

      Α!!! να μην το ξεχάσω, αύριο Παραμυθά μας θέλουμε κέρασμα, ας είναι και ιντερνετικό, όχι όμως φούμαρο σε παρακαλώ! 😀

      Μαρία
      14 Ιουλίου 08 στις 11:05

      Ορίστε ορίστε καλα σε λέει η άλλη κακιοτάτη εγω φταίω βρε που με έπιασε το συναισθηματικό μου αντε μη ψάξω και βρω κανένα ποιημα για βραστές βρούβες! παραμυθα πες της δε φταίω με προκάλεσε (χίχιχι) 😀

      ΑΡΙΣΤΗ
      14 Ιουλίου 08 στις 11:50

      Ήρθα και εγώ…
      Καλημερούδια κορίτσια και αγόρια.
      Εγώ πειράζει που πολλά πράγματα δεν μπορώ να τα αναλύσω αλλά ούτε και να τα κατανοήσω; Πολλά μάλιστα παραμυθάκο μου δεν τα καταλαβαίνω άλλα τα δίνω και ότι εξήγηση με συμφέρει. Τι να πω. Φταίει που είμαι παιδί ακόμα ή …μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι; …………….…
      Φιλάκια

      ΑΡΙΣΤΗ
      14 Ιουλίου 08 στις 12:00

      Όρεξη για παιχνιδάκια έχεις βλέπω κακιοτάτη. Θα σου φέρω το βράδυ τα παιδιά.
      Μάκια και σε σένα.

      Χρήστος
      14 Ιουλίου 08 στις 12:02

      Κε Παραμυθά καλησπέρα σας. Πολύ πολύ όμορφο το μπλογκ, μυρίζει νοσταλγία από τη μια και φρεσκάδα απ’ την άλλη. Η συνταγή;

      Όποτε βρείτε λίγο χρόνο κι επειδή δεν βρήκα κάποιο email σας πρόχειρο, επικοινωνήστε μαζί μου στο christosmichael1@yahoo.gr γιατί θα ήθελα να σας ζητήσω κάτι.

      Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

      Χρήστος

      Μαρία
      14 Ιουλίου 08 στις 12:13

      Καλώς την Αρίστη! Βλέπεις τι του κάνει του παραμυθά η φίλη σου σοβαρό σεντόνι δεν τον αφήνει να βάλει! Άνθρωπο δεν άφησε απείραχτο σήμερα. αυτά είναι κέφια κακιοτάτη 😛

      ΑΡΙΣΤΗ
      14 Ιουλίου 08 στις 12:23

      Δεν τα μπορεί τα βαριά σεντόνια Μαρία μου, αυτή κοιμάται με πάπλωμα… κυριολεκτικά.
      Αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο με τέτοιο καύσωνα για τις παραλίες είμαστε. Και επειδή δεν μπορούμε, λόγο δουλειάς παίζουμε κάτι σαν τόπι μεταξύ μας. Πετάμε την μπαλιά από τον έναν στον άλλο και όποιος την πιάσει.
      Αυτά και όποιος με κατάλαβε, με κατάλαβε.

      Μαρία
      14 Ιουλίου 08 στις 12:33

      Μόνο που η Vandoula βλέπει να μας τη ρίξει κατακέφαλα. ΧΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑ! καλά δίκιο έχετε είμαστε για Χαβάη και ουχί για σεντόνια! η σύγκλητος μίλησε 😛

      Vanda
      14 Ιουλίου 08 στις 13:08

      τσ, τσ, τσ.. αυτήν τη γνώμη σχηματίσατε για μένα?
      μωρέ, μπάλα του bowling σας χρειάζεται! 😛

      κι εσύ τέκνόν Αρίστη? 😀

      ΑΡΙΣΤΗ
      14 Ιουλίου 08 στις 13:27

      Παραμυθά μου σταμάτα μας, δεν βλέπεις που το έχουμε πάει;
      Γελάς μήπως με τα χάλια μας;
      Γιατί όχι και εγώ vandula μου; Στο πηγάδι κα…. Εγώ;

      Μαρία
      14 Ιουλίου 08 στις 14:01

      Απ’ ότι βλέπεις παραμυθά δεν υπάρχει πρόβλημα να το παραβαρύνεις το μπαχαλέυουμε στο άψε σβήσε ντροπή μας… χιχιχιχιχι
      Αλλιώς τι παιδάκια θα μασταν;! 😉

      Vanda
      14 Ιουλίου 08 στις 14:17

      Λοιπόν σοβαρά τώρα, πολλές φορές αισθάνθηκα ασχημα διότι με τα σχόλια μας ξεφεύγουμε «λιγάκι» από το θέμα και ίσως κάποιος φίλος/φίλη που ήθελε να σχολιάσει επί του θέματος να μην το έκανε εξαιτίας μας.
      Θέλω όμως να πω, πως δεν φταίμε εμείς 100% διότι ζητήσαμε chat room και δεν μας δόθηκε, λόγω τεχνικών προβλημάτων, σεβαστό και κατανοητό. Κι εμείς όμως ψυχή έχουμε και θέλουμε να ξεφύγουμε λιγουλάκι από τα προβήματα και την ανία της δουλειάς!

      Σκέφτηκα λοιπόν (ναι, έχω αναλαμπές που και που) να βάζεις ένα λευκό/κενό θέμα έτσι ώστε να μπαίνουμε εκεί για να λέμε τις ασυναρτησίες και τις σαχλαμάρες μας και να μην ενοχλούμε τους συνblogίτες μας, που είναι ευγενικοί και δεν μας καντήλιασαν ακόμη… σλουρπ, σλουρπ

      ΑΡΙΣΤΗ
      14 Ιουλίου 08 στις 14:32

      Να τέτοια λες Vandula μου και θυμάμαι γιατί σε έχω φίλη. Τι καλό κορίτσι ποιος θα το πίστευε. Να σκέπτεσαι εσύ, τους άλλους blogόφιλους.
      Αλλά μεταξύ μας παραμυθοπαιδιά, πολλές φορές δεν με άφησε να σχολιάσω γιατί θα παρεκτρεπόμουν μου έλεγε. Μην σχολιάζεις χωρίς λόγο και φεύγεις από το θέμα και εγώ την άκουγα. Και τώρα κάνει αυτή ότι δεν ήθελε να κάνω εγώ. Γι’ αυτό ξεσπάθωσα και εγώ και λέω, λέω, λέω,…
      Δεν μας παρεξηγείς παραμυθά μου έ; Ξέρεις εσύ εμείς είμαστε καλά παιδιά. Να λίγο θα παίξουμε και μετά φαί και ύπνο.

      νατασσάκι
      14 Ιουλίου 08 στις 23:05

      Εγώ έχω μέρες να αφήσω σχόλιο -το ξέρω
      (αλλά δεν προφταίνω 🙂 )

      Απόψε όμως, δεν θα το ξεχνούσα με τίποτα 🙂

      Χρόνια σου Καλά, Πολλά και Χαρούμενα
      και γεμάτα υγεία, δημιουργία κι Αγάπη 🙂

      Το ξέρεις ότι σ’ αγαπάμε πολύ, έτσι κι αλλιώς, ε;

      Φιλιά, κι αγκαλιές πολλές
      (και περιμένω τούρτα :p)
      🙂

      Manos S.
      15 Ιουλίου 08 στις 7:33

      Κι εγώ…πετάγομαι ως άσχετος…μόνο για να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ…και καλή ξεκούραση πια ε? 😉
      Εύχομαι τα χρόνια από δω και πέρα να είναι πιο δημιουργικά από ποτέ…για σένα παππουλοπατέρα 😉

      Μαρία
      15 Ιουλίου 08 στις 7:35

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΜΥΘΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

      ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ!!!!!

      ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΕΙΣ!

      ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΧΕΙΣ!!!

      ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΧΑΙΡΕΣΕ!!!!

      ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…!

      ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΥΡΤΑ!

      ΦΙΛΑΚΙΑ!!!!!

      Μαρία
      15 Ιουλίου 08 στις 7:38

      Μάνο κανείς δεν είναι άσχετος εδώ! 🙂

      Vandoula με εκπλήττεις συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και κατεβάζω κοινό πλαίσιο! Καλημέρα και φιλάκια!

      ΑΡΙΣΤΗ
      15 Ιουλίου 08 στις 8:16

      Παραμυθά σου εύχομαι,
      χρόνια πολλά να ζήσεις
      και παραμύθια όμορφα
      εσύ να μας χαρίσεις.
      Δρόσισες τις καρδούλες μας,
      γέμισες τα κενά μας,
      με παραμύθια όμορφα
      λύνεις προβλήματα μας.
      Φιλιά λοιπόν σου στέλνουμε,
      πίνουμε στην υγειά σου,
      πιστά και πάντα όμορφα τα παραμυθοπαιδιά σου.

      Υ.Γ. Δεν έχει σημασία που δεν είμαι εγώ ο ποιητής, σημασία έχει που σ’ αγαπάει και το έτερον ήμισυ και γράφει στιχάκια για σένα.
      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ. ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΑ!!!!!!!!!!!!

      nellinezi
      15 Ιουλίου 08 στις 10:32

      ΓΛΥΚΕ ΜΟΥ ΜΠΑΜΠΑΔΟΠΑΡΑΜΥΘΟΦΙΛΑΡΑΚΟ ……

      ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΑΦΉΣΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ…. ΘΑ ΣΟΥ ΑΦΗΣΩ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ , ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ ΣΕ ΟΜΟΡΦΟ ΚΟΥΤΑΚΙ ΜΕ ΓΑΛΑΖΙΑ ΚΟΡΔΕΛΙΤΣΑ, ΝΑ ΤΗ ΦΥΛΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΕΡΩ , ΩΣ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΩΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΔΩΣΕΙ ΕΣΥ ΩΣ ΤΩΡΑ…. ΚΙ ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ….

      ΕΊΝΑΙ ΔΩΡΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΣ
      ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΑ ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΟΥ
      ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
      ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ

      ΔΕ ΘΑ ΒΑΡΕΘΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» ΠΟΥ ΞΑΝΑΜΠΗΚΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
      ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΤΕ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ….ΞΕΤΥΛΙΞΕ ΤΟ ΚΟΥΤΑΚΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΟΥΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΝ , ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΣΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ….

      ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ.

      ΣΕ ΦΙΛΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΑΓΟΥΛΑΚΙΑ !! ΜΑΑΑΑΑΑΑΤΣ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΤΣ!!!!!!!

      Θεοδώρα
      15 Ιουλίου 08 στις 13:04

      Αγαπημένε μου Νίκο,

      σου εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ από τα βάθη της καρδιάς μου. Να σε χαίρονται οι δικοί σου ανθρωποι, που είναι στην κυριολεξία χιλιάδες (δηλαδή εμείς!) και να σε έχει καλά ο Θεός, να δίνεις πάντοτε χαρά και ελπίδα….
      Η ύπαρξή σου είναι δώρο για μας που σ’αγαπάμε και σε θεωρούμε δικό μας άνθρωπο…δεν ξέρω γιατί, αλλά είμαι συγκινημένη….
      Να τα εκατοστήσεις γλυκέ μου και να αποκτήσεις ότι επιθυμείς. Ολες οι ευχές του κόσμου στέλνονται σε σένα, από όλους εμάς, τα παιδιά σου…

      Vanda
      15 Ιουλίου 08 στις 13:21

      τι ? δεν έχει τούρτα??? μήπως επειδή τα κεράκια κοστίζουν περισσότερο??? 😛

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!!!

      ΑΡΙΣΤΗ
      15 Ιουλίου 08 στις 13:29

      Άξια, άξια Vandula. Καλά κρατείς τον τίτλο της κακιοτάτης. Αλλά στον παραμυθάκο σου βρε;

      Κοκκινοσκουφίτσα
      15 Ιουλίου 08 στις 13:32

      πολύχρονος χιλιόχρονος και ο,τι ποθείς να πάθεις
      κι άλλα πολλά στο διάβα σου όμορφα θε να μάθεις

      Μαρία
      15 Ιουλίου 08 στις 13:46

      Vanda τέτοια ώρα που ήρθες τη φάγαμε από το πρωί κερνάει ο άνθρωπος που να φτάσει είμαστε και καμπόσοι κρίμα κι ήταν νοστιμότατη τι να γίνει κάποια άλλη φορά… 😛

      Αχ, να μην την πειράξω κι εγώ λοιπόν δεν ξέρω αν έχει τούρτα πάντως ο παραμυθούλης έχει μια τεράστια αγκαλιά που μας χωράει όλα του τα πιτσιρίκια!
      Έτσι καλέ μας παραμυθά; 🙂

      Vanda
      15 Ιουλίου 08 στις 14:08

      Αν δεν κάνω πλάκα σε αυτούς που αισθάνομαι δικούς μου ανθρώπους, σε ποιους θα κάνω? ε? ε?

      Μαράκι πολλά γλυκά έφαγες αυτές τις μέρες, οποτε θα σε λέω βαρελάκι!

Σχολιάστε