Τελευταία βαρκάδα στον Γάγγη

Μέσα στο δωμάτιο του Ξενοδοχείου όπου έμενα στο Μπενάρες, είχε ένα πίνακα στο τοίχο – και μάλιστα με ένα φωτάκι ειδικά γι’ αυτόν – που έδειχνε δυο παιδιά που έπαιζαν στον Γάγγη.
Room painting.2

Τη μέρα που έκανα την άτυχη επίσκεψη στο χωριό του Βούδα, που σας είπα σε προηγούμενο ποστ, έμεινα περισσότερες ώρες στο δωμάτιο δουλεύοντας στο κομπιούτερ. Κάποια στιγμή, το μάτι μου έπεσε στον πίνακα κι αυτή τη φορά τον πρόσεξα καλύτερα.
Room-painting

Το ένα από τα δύο αγόρια, πέταγε με τις φούχτες νερό από το ποτάμι στο άλλο, κι εκείνο πλενόταν μ’ αυτό. Πρόσεξα ότι το νερό στον πίνακα ήταν βρώμικο. Σκέφτηκα ότι αν αυτός ο πίνακας ήταν ελληνικός, το νερό θα ήταν γαλάζιο. Και μ’ έπιασε μια λύπη για τα παιδιά αυτού του τόπου. Το ίδιο εκείνο βράδυ, είδα από το παράθυρό μου κι εκείνο το υπέροχο ηλιοβασίλεμα που έβαλα στο τέλος του βίντεο εκείνης της ημέρας. Τότε ήταν που σκέφτηκα ότι την τελευταία μέρα εκεί, που δεν είχα κανονίσει τίποτα να κάνω, θα ξαναπήγαινα βαρκάδα στον Γάγγη, αλλά αυτή τη φορά για να δω από εκει ηλιοβασίλεμα. Το άλλο πρωί, ρώτησα στη ρεσεψιόν του Ξενοδοχείου τι ώρα γίνεται το ηλιοβασίλεμα και μου είπαν στις έξι. Έτσι, έκλεισα ένα ταξί και βάρκα για το ίδιο απόγευμα στις πέντε.
Στο δρόμο η κατάσταση ήταν κολασμένη, πιο πολύ από την προηγούμενη φορά! Όπως μου εξήγησε ο Ντάντα – έτσι λέγανε τον ταξιτζή που τον είχα μόνιμο πια – εκείνη τη μέρα είχε μια θρησκευτική γιορτή για γυναίκες  στον Γάγγη και είχε φοβερή κίνηση προς τα εκεί. Έτσι, θα σας βάλω ένα ακόμα βίντεο, με μερικά σημεία από τη διαδρομή με το ταξί, για να δείτε μεγαλύτερο χάος από ό,τι έχετε δει μέχρι τώρα.

Και θα κλείσω για σήμερα, με την τελευταία βαρκάδα στον Γάγγη. Κι αυτή τη φορά, όμως, υπήρξε μια ατυχία: Το ηλιοβασίλεμα, δεν ήταν στις έξι, όπως μου είχαν πει στο Ξενοδοχείο, αλλά στις πέντε και τέταρτο. Είχε και συννεφιά, κι έτσι στις έξι παρά είκοσι που μπήκα στη βάρκα δεν υπήρχε ηλιοβασίλεμα για να δω. Όμως, αυτή τη φορά στα Γκατς, έτσι λέγονται οι σκάλες στην όχθη του Γάγγη εκεί, το θέαμα -για μένα- ήταν πολύ πιο θλιβερό από την προηγούμενη φορά! Είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι στην αθλιότητα του Μεσαίωνα και μάλιστα κάποια στιγμή, μου πέρασε από το νου ότι όπου να ‘ ναι θα πεταχτεί κανένας από εκείνους που τριγυρνάγανε τότε στους δρόμους και αυτομαστιγωνόντουσαν. Και το τρομερό είναι ότι όταν το είπα αυτό, μου απάντησαν ότι καμιά φορά έχει και κάνα τέτοιον!!!
Αν σας κάνει κέφι, δείτε τώρα το βίντεο της τελευταίας βαρκάδας στον Γάγγη, και στο επόμενο ποστ θα κλείσω το … «σήριαλ» γι΄αυτό το ταξίδι με κάποιες σκέψεις μου.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Σχολιάστε