Η τέχνη να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι

Η συζήτηση στην παραλία ήταν γύρω από ένα οικογενειακό, προσωπικό θέμα και ήταν πιο σοβαρή απ’ όσο θα ταίριαζε στο χώρο, αλλά όλοι είχαν πάρει πια φόρα. Πιο πολύ άκουγα παρά μιλούσα. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς σε συζητήσεις γύρω από ένα θέμα που για σένα είναι απλό και ξεκάθαρο, πόσο διαφορετικά μπορούν να το βλέπουν οι άλλοι και να γίνεται πολύπλοκο χωρίς λόγο. Ή μπορεί να υπάρχει λόγος που εσύ δεν τον βλέπεις. Όλα παίζουν. Ο καθένας βλέπει από μία διαφορετική πλευρά που την θεωρεί αντικειμενική, αλλά κατά κανόνα είναι υποκειμενική κι έτσι μοιάζει να μας διαφεύγει το καθαρό γεγονός, δηλαδή τα πράγματα όπως είναι – δηλαδή η αλήθεια. Σε γενικές γραμμές θα έλεγε κανείς ότι αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα είναι η δική μας πραγματικότητα, η οποία έχει, ως φυσικό επακόλουθο, αντίκτυπο στη συμπεριφορά μας, δηλαδή έχει υπαρκτά αποτελέσματα, αλλά όλο αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια. Κανείς περνάει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του – μερικοί, ίσως οι περισσότεροι, όλη τους τη ζωή – με μία συμπεριφορά διαμορφωμένη από μία πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Ας πούμε: για τον τρελό που νομίζει ότι είναι ο Μέγας Ναπολέων αυτό είναι μία πραγματικότητα με υπαρκτά αποτελέσματα στη συμπεριφορά του: βάζει το χέρι του στη κοιλιά του μέσα από το πουκάμισο, αναζητάει τη Ζοζεφίνα, βγάζει λόγο στα στρατεύματά του και διατάζει επίθεση. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν είναι ο Μέγας Ναπολέων, αλλά τρελός.
glass-with-water.jpgΑ, να! Σκέφτηκα κάτι πολύ πιο απλό, από την καθημερινή μας ζωή, που το ξέρουμε όλοι: Άλλοι βλέπουν ένα ποτήρι με νερό μισογεμάτο, αυτή είναι η πραγματικότητα γι’ αυτούς και έτσι έχουν αισιόδοξη συμπεριφορά. Άλλοι βλέπουν το ίδιο ποτήρι μισοάδειο και αυτή είναι η δική τους πραγματικότητα κι έτσι έχουν απαισιόδοξη συμπεριφορά. Αλλά καμιά από αυτές τις δύο πραγματικότητες δεν είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι το ποτήρι με το νερό δεν είναι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο· απλώς – η αλήθεια είναι πάντα πολύ απλή – το ποτήρι έχει νερό ως τη μέση: δεν είναι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο, έχει νερό ως τη μέση. Φαίνεται, όμως, ότι δεν είναι έτσι εύκολο, κι έχω την εντύπωση ότι το να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι, δηλαδή να βλέπεις την αλήθεια, είναι τέχνη· όπως είναι τέχνη και να ξέρεις να ακούς.
Το παραβάρυνα καλοκαιριάτικα, ρε γαμώτο! Αλλά κάποιο κορίτσι από σας μου ζήτησε και κανένα «σεντόνι», που έχω καιρό να γράψω, κι είπα να βάλω αυτό το «σεντονάκι» που μου ήρθε χθες στην παραλία παρακολουθώντας την οικογενειακή συζήτηση. Δεν ήθελα να βάλω κάποιο από τα άλλα τέσσερα που έχω γράψει τον τελευταίο καιρό. Συγνώμη αν σας κούρασα.
Καλό βράδυ.
Φιλιά.
Π.
Υ.Γ. Έγραψα κάποιες απαντήσεις στη «ΜΑΡΙΑΝΝΑ» ως σχόλιο στο προηγούμενο post για τα γενέθλια.

9 Σχόλια στο “Η τέχνη να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι”

      Σεμέλη
      17 Ιουλίου 07 στις 21:04

      Καλησπέρα Παραμυθά μας!
      🙂
      Ίσως τελικά και η τέχνη της ζωής και της χαράς να είναι
      το να βρισκόμαστε όσο μπορούμε ΜΕΣΑ στα πράγματα: με άλλα λόγια, αφού παρατηρήσουμε το ‘ποτήρι’ μας, να το γευτούμε, να δροσιστούμε από το καθαρό νεράκι και να έχουμε στο νου μας να το γεμίζουμε ΣΥΝΕΧΩΣ! 🙂

      Φιλιά και ευχές για ένα υπέροχο βράδυ!

      Θεοδώρα
      18 Ιουλίου 07 στις 9:43

      Καλημέρα Παραμυθά μου και αδέλφια.
      Καθότι σήμερα θα συμβεί κάτι που θα δώσει σίγουρα ευτυχία στη ζωή μου, το ποτήρι της φωτογραφίας το βλέπω γεμάτο ως το χείλος του!!!
      Βέβαια, είμαι φύσει θετικός άνθρωπος -ειδικά όταν μου τυχαίνουν δυσκολίες- αλλά σήμερα τα βλέπω όλα γεμάτα με πολλά πολλά χρώματα (όχ, δεν έχω πάρει ληγμένα και μη)! Βρίσκομαι σε άλλη διάσταση, «πετάω στα σύννεφα».
      Εντάξει το γεγονός αυτό δεν έχει σχέση με το σεντόνι, αλλά ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη μου χαρά. Ποιά είναι; Ας πούμε ότι…είναι κάτι που στον ουρανό το έψαχνα και στη γη το βρήκα…χι,χι…οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία. Απλά θα ήθελα να μεταδώσω (όσο γίνεται) τη θετική ενέργεια της σημερινής ημέρας.

      Πολλά φιλιά σε σένα Παραμυθά, στο μάστορα (είσαι super) και σε όλους εσάς!!!!

      rodoula-kelly
      18 Ιουλίου 07 στις 15:34

      το ποτήρι έχει νερό ως τη μέση: δεν είναι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο, έχει νερό ως τη μέση.

      Eχει νερό ως τη μέση.Τελεία.
      Αμ δε..

      Από κει και πέρα ,ξεκινάμε :και..γιατί να μην είναι γεμάτο δεν θα ήταν καλύτερα να ήταν γεμάτο;
      και ..τι να κάνουμε για το γεμίσουμε;
      και.. πρόσεξε μη το γεμίσεις πολύ και χυθεί!
      και..μα που θα βρούμε τώρα νερό να το γεμίσουμε;
      και..ποιός ήπιε αυτό που λείπει;
      και..μα είναι ακριβώς μέχρι τη μέση; μήπως είναι λίγο παραπάνω η λιγο λιγότερο;
      και..και…και.. ων ουκ έστι αριθμός…
      so.. life goes on..
      Σε φιλώ καλό μεσημέρι.

      Niemandsrose
      18 Ιουλίου 07 στις 19:10

      Αγαπημένε Παραμυθά των ιερών μου χρόνων, επιτρέψτε μου να σας αφιερώσω κάτι που έγραψα, τώρα που πια μεγάλωσα…

      Πολυπρόσωπη

      «Αλήθεια πολυπρόσωπη
      τι εχεις κι όλο τρέχεις;
      Φτερά έχουν τα πόδια σου;
      Με πόσα μάτια βλέπεις;

      Πάρε μια ανάσα, κάθισε
      και πες μου μ’ ένα στόμα.
      Το ρώτημα που γέρασε
      μα με παιδεύει ακόμα.

      Πες μου αυτοί που αγαπώ
      κι αυτοί που με μισούνε
      βλέπουν το ίδιο πρόσωπο
      ίδια φωνή ακούνε;»

      Και κοντοστάθηκε η γλυκιά
      και η πικρή αλήθεια
      σα ψέμα με αντίκρισε
      και σα μορφή της ίδια.

      Γι’ αυτό και στον καθρέφτη πια
      όταν κοιτάξω εμένα
      ή που θα δω κάθε μορφή
      ή δε θα δω κανένα.

      Καρέλλεν
      19 Ιουλίου 07 στις 1:31

      Όντως το να κρίνει κανείς όσο γίνεται πιο αντικειμενικά είναι τέχνη. Για να επηρεάζεται όμως κανείς όσο το δυνατόν λιγότερο από προκαταλήψεις και κάθε είδους αυθεντίες, για να μην διολισθαίνει σε απόψεις απόλυτες πρέπει να παλεύει ασταμάτητα. Πρέπει, νομίζω, να αποκτήσει επίσης και μιαν αρετή που μόνο τα χρόνια ζωής μπορούν να προσφέρουν: την πείρα. Καλησπέρα!

      zero2one
      19 Ιουλίου 07 στις 9:15

      > αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα είναι η δική μας
      > πραγματικότητα

      Προφανώς… Κανείς δεν είναι 100% αντικειμενικός. Συγχαρητήρια σε όσους προσπαθούμε να είμαστε _λίγo_ περισσότερο, και καμιά φορά τα καταφέρνουμε…

      Επίσης, είναι μεγάλη τέχνη να προσπαθείς να δεις τα πράγματα από τη σκοπιά του άλλου, να σκεφτείς όπως αυτός, να τον _καταλάβεις_ κι όχι να τον κρίνεις. Και δύσκολη τέχνη, θέλει αρκετή και συνεχή προσπάθεια, να διώξεις κομματάκι – κομματάκι αυτόν τον Εγωισμό…

      natassaki
      19 Ιουλίου 07 στις 18:48

      …η αλήθεια είναι πάντα πολύ απλή…
      …να βλέπεις την αλήθεια, είναι τέχνη· όπως είναι τέχνη και να ξέρεις να ακούς….

      Καλέ μου παραμυθά, αυτό είναι. Αρκεί να μπορούμε να το καταλάβουμε – και να το εφαρμόσουμε.

      Φιλιά πολλά πολλά.

      elenitheof
      20 Ιουλίου 07 στις 19:33

      Αν και μου έχουν πει ότι μεταδίδω θετική ενέργεια, αυτό τον καιρό είμαι πολύ απαισιόδοξη και δεν έχω χαρούμενη διάθεση. Μου έκανε καλό που σε διάβασα και θα σε διαβάζω πιο συχνά.

Σχολιάστε