«Το Ταξίδι της Θάλασσας»

Το σημερινό post έρχεται από την Κρήτη! Χα, χα, χα… Από τότε που ανακάλυψα πως- απ΄ ό,τι φαίνεται- η καταγωγή μου χάνεται μέσα στα χρόνια στην Κρήτη, όλο και κάτι γίνεται και γράφω για την Κρήτη! Αυτή τη φορά το post έχει να κάνει με ένα βιβλίο για παιδιά που μου έστειλε η συγγραφέας του, η Στέλλα Γιανναδάκη, με ζωγραφιές της Στεφανίας  Μαθιουδάκη και τίτλο, «Το Ταξίδι της Θάλασσας». Να και το εξώφυλλό του.

Όμως, το θέμα αυτού του ποστ, δεν είναι το εξαιρετικό παραμύθι με τις υπέροχες εικόνες του, δεν είναι διαφήμιση του βιβλίου, αλλά είναι το χειρόγραφο γράμμα που ήρθε μαζί με το βιβλίο και που το έγραψε η συγγραφέας του. Το γράμμα αυτό, που με συγκίνησε πολύ, μιλάει για το πώς και πότε γεννήθηκε η ιδέα του παραμυθιού, «Το Ταξίδι της Θάλασσας». Και, ίσως, αναρωτηθείτε γιατί  ένα γράμμα που έχει σχέση με ένα παραμύθι το έβαλα στην κατηγορία, «ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ». Νομίζω ότι είναι η πιο κατάλληλη  κατηγορία γι΄ αυτό το γράμμα. Αλλά ταυτόχρονα, έχει νόημα και για όλους μας, καθώς η ουσία του είναι για όλους τους ανθρώπους. Είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου, όταν διαβάσετε το γράμμα που μου έστειλε η Στέλλα μαζί με το βιβλίο της.
Καλό βράδυ.
Π.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΡΑΨΑ «Το Ταξίδι Της Θάλασσας».
Από παλιά είχα θέμα με την εμφάνισή μου. Είχα κάποια κιλά παραπάνω που με ενοχλούσαν στην εφηβεία μου. Ακόμα, είχα χοντρά πόδια. Δεν μου άρεσαν καθόλου τα πόδια μου. Έτσι το 1999 (τότε ήμουν στο Λύκειο) ξεκίνησα την πρώτη μου εξαντλητική δίαιτα μαζί με γυμναστική και από 62 κιλά που ήμουν πάντα, κατέβηκα περίπου 42 μέσα σε τρεις μήνες.
Οι γονείς μου, μιας και είναι λίγο υπερπροστατευτικοί, έπαθαν πανικό και έλεγαν πως κινδύνευα από Νευρική Ανορεξία. Ούτε νοσηλεύτηκα ποτέ σε νοσοκομείο, ούτε μου έδωσε ποτέ τέτοια διάγνωση γιατρός. Και ειλικρινά δεν πιστεύω πως είχα κάτι τέτοιο. Απλά είχε κολλήσει το μυαλό μου (κάτι σαν εμμονή) γιατί εγώ να έχω τέτοια πόδια (αυτή τη Μεσογειακή καμπύλη που έχουν οι Ελληνίδες)  και να μην είναι τα πόδια μου ίσια, ψηλά και λεπτά; Έτσι προσπαθούσα σκληρά να λεπτύνω τα πόδια μου, αλλά η κατασκευή του σώματός μου είναι τέτοια, που όσα κιλά κι αν χάσω πάντα τα πόδια μου θα είναι πιο γεμάτα. Φυσικά, το πρόβλημα δεν ήταν στα πόδια μου, αλλά στην χαμηλή αυτοεκτίμησή μου!
Έτσι μια μέρα πήγα στο Γυμναστήριο. Απογοητευμένη, στενοχωρημένη και εξαντλημένη κάθισα σε ένα ποδήλατο, κοιτώντας στον καθρέπτη απέναντί μου κι άρχισα να σκέφτομαι: «Πώς είμαι έτσι; Είμαι χάλια! Και τι απαίσια πόδια που έχω; Γιατί ο Θεός έπρεπε να δώσει σε εμένα αυτό το σώμα;».
Κι ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά κοίταξα στο διπλανό ποδήλατο που καθόταν ένα κορίτσι· ένα πολύ όμορφο κορίτσι! Ήταν τόσο όμορφη που πραγματικά τη ζήλεψα!
Αν και ήταν καθιστή, φαινόταν ψηλή και είχε λεπτά πόδια. Τα μαλλιά της ήταν κατάμαυρα κι όλο μακριές μπούκλες πλαισίωναν το πρόσωπό της. Είχε κάτασπρο δέρμα, γλυκά χαρακτηριστικά σαν Νεράιδα με κατακόκκινα μαγουλάκια και χείλη!
Έβγαζε μια ομορφιά από μέσα της, μια αυτοεκτίμηση κι αξιοπρέπεια! Τη ζήλεψα τόσο που είπα από μέσα μου: «Αχ! Μακάρι να ήμουν στη θέση της»!

Μόλις το είπα αυτό, βλέπω μια άλλη κοπέλα να έρχεται κοντά της, να της πιάνει ένα ένα τα πέλματα των ποδιών της και να τα κατεβάζει από τα πετάλια του ποδηλάτου! Μετά τη βοήθησε να σταθεί όρθια. Όταν η κοπέλα στάθηκε όρθια περπάτησε μόνη της χωρίς βοήθεια. Όμως τα πέλματά της δεν ήταν ευθεία μπροστά, αλλά έβγαιναν προς τα έξω. Και περπατούσε με αυτόν τον τρόπο!
Εκείνη τη στιγμή έπαθα σοκ λες και κάποιος μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι! Μετά, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κατέβω από το ποδήλατο, να τρέξω στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου και να μουντζωθώ! Ναι, κυριολεκτικά μουντζώθηκα (!) όταν συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί!
Πόσο χαζή μπορεί να ήμουν; Δες αυτή την κοπέλα που έχει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα  και το αντιμετωπίζει τόσο γενναία και με τόση αξιοπρέπεια! Κι εγώ πόσο αχάριστα και απερίσκεπτα είχα φερθεί; Ήμουν τόσο αδύναμη που δεν εκτιμούσα τίποτε από όσα έχω. Ούτε τα πόδια μου, ούτε και τον εαυτό μου! Εκείνο όμως το κορίτσι ήταν δυνατό! Ήξερε να ζει και να εκτιμάει τη ζωή της! Εκτιμούσε αυτό που είχε. Εκτιμούσε αυτό που είναι! Τη θαύμασα κι ακόμη τη θαυμάζω!
Με τα χρόνια, αυτό το κορίτσι έγινε κάτι σαν πρότυπό μου.  Ψάχνω να τη βρω από τότε για να της χαρίσω ένα παραμύθι μου.
Αυτή η ιστορία γυρνούσε για πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου — σαν αίσθηση και σαν εικόνα. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή: Τη στιγμή που είδα την κοπέλα να περπατάει! Αυτό που σκέφτηκα τότε, με πείραξε πολύ. Γιατί εγώ να σκεφτώ έτσι και να ζηλέψω εκείνο το κορίτσι; Τι είχε εκείνη, που δεν είχα εγώ; Μάλλον είχε ευγνωμοσύνη! Από το 1999 μέχρι και το 2003 με βασάνιζε αυτή η σκέψη.
Κάπως έτσι βγήκε «Το Ταξίδι Της Θάλασσας». Έτσι μου ήρθε η ιδέα! Ήθελα να πω στους ανθρώπους να μη ζηλεύουν ο ένας αυτό που έχει ο άλλος, αλλά να εκτιμούν και να χαίρονται για όσα έχουν — γι’ αυτό που είναι,  γι’ αυτό που ξέρουν να κάνουν. Να νιώθουν ευγνωμοσύνη ακόμη και για τον ήλιο που τους ζεσταίνει! Έτσι έβαλα τους δύο ήρωες, τον Ήλιο και τη Θάλασσα, να ζηλεύει ο ένας τη θέση του άλλου, για να δείξω πόσο καταστροφικό είναι να μην αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχεις!
Αυτό είναι το Κεντρικό Μήνυμα που ήθελα να δώσω, στις σελίδες 40 και 41 του βιβλίου.
Η Θάλασσα λέει: «Δε θα παραπονεθώ ποτέ ξανά. Ούτε θα θελήσω να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι».
Και ο Ήλιος: «Ποτέ δεν θα ζηλέψω ξανά τη θέση κάποιου άλλου. Καθετί στον κόσμο έχει τη δική του ξεχωριστή αξία και τη δική του ομορφιά!»
Κι αυτό γιατί εγώ πριν πολλά χρόνια ζήλεψα ένα κορίτσι, κι ευχήθηκα να ήμουν στη θέση της! Μάλλον ζήλεψα τη δύναμή της και τον τρόπο που αντιμετώπιζε τη ζωή. Με τόση γενναιότητα και θάρρος!! Νομίζω ότι μετά από όλα αυτά, πρέπει να της αφιερώσω το παραμύθι μου.

ένα σχόλιο στο “«Το Ταξίδι της Θάλασσας»”

Σχολιάστε