Με αφορμή μια συνέντευξη

first1--17-thumb-large

Το σημερινό post μου ήρθε από μια συνέντευξη  που έδωσα στο ιντερνετικό περιοδικό POPAGANDA. που δεν ξέρω πότε θα δημοσιευτεί. Η πρωτοτυπία της  ήταν ότι όλες οι ερωτήσεις αφορούσαν στην παιδική  και εφηβική μου ηλικία,  και με αφορμή αυτό θυμήθηκα κάποια πράγματα που είχα ξεχάσει.  Η φωτογραφία έχει σχέση με το πρώτο. Αυτό που βλέπετε είναι το Πολυτεχνείο, στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρα. «Στουρνάρα», όχι «Στουρνάρη» που γράφουν οι ταμπέλες. Το όνομα του δρόμου το άλλαξαν στη Δικτατορία για να μη θυμίζει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Όπως ξέρετε, ο Διοικητής της Τράπεζας της  Ελλάδος, λέγεται Γιάννης Στουρνάρας, κι όχι Στουρνάρης. Χα, χα, χα…  Το όνομα του ο δρόμος το πήρε από τον Νικόλαο Στουρνάρα. που ήταν ένας από αυτούς που προσέφεραν χρήματα για την ανέγερση του Πολυτεχνείου. Επίσης υπάρχει και η γνωστή ελληνική ταινία  «Πολυκατοικία οδός Στουρνάρα 288»   Αυτά όλα τα θυμήθηκα γιατί μία από τις ερωτήσεις της συνέντευξης ήταν για το σε ποια γειτονιά μεγάλωσα. Κι αυτή ήταν τα Εξάρχεια που κεντρικός της δρόμος ήταν η Οδός Στουρνάρα.  Θυμήθηκα και  τον καιρό της Χούντας, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, συνεργεία να καρφώνουν στους τοίχους των πολυκατοικιών τις ταμπέλες που όλοι ξέρουμε σήμερα, με το όνομα «Στουρνάρη».
Εκτός από αυτό, κάποια από τις ερωτήσεις , μου θύμισε και κάτι  διασκεδαστικό. Φράσεις που άκουσα στα παιδικά μου χρόνια και στην εφηβεία μου, από τον πατέρα μου και κάποιους θείους και φίλους της οικογένειας. Και θα κλείσω με αυτές.

Οι γυναίκες αγαπούν τους άντρες που τις κάνουν να γελούν.
Ή μικρός μικρός  παντρέψου ή μικρός μικρός καλογερέψου.
Να παίρνεις πάντα καινούργιο αυτοκίνητο και μεταχειρισμένη γυναίκα,  γιατί το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και η καινούργια γυναίκα έχουν πάντα προβλήματα.
Μια  γυναίκα θα βρει πάντα τρόπο να κάνει εκείνο που θέλει εκείνη, κι εσύ να μην καταλάβεις τίποτα.
Αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. (Αυτό μου το είχε πει ο Χορν, όταν κάποτε ήμουν μπροστά σε ένα καυγά με την γυναίκα του)
Η γριά κότα έχει το ζουμί, αλλά η νέα το … τρυφερό κρέας.
Μια γυναίκα δύο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες. (Αυτό είχε γίνει και τραγούδι)

Καλό βράδυ
Π.

 

 

17 Σχόλια στο “Με αφορμή μια συνέντευξη”

      Ελίνα
      6 Ιουλίου 16 στις 21:13

      Παραμυθά, στην ίδια γειτονιά μεγαλώσαμε.
      Για άλλο όμως λόγο σου αφήνω σχόλιο. Χάρηκα πολύ που είδα αυτή τη φωτογραφία με καθαρό το Πολυτεχνείο. Είναι πρόσφατη; Αφαίρεσαν τα γκράφιτι; Με αυτό το κτίριο είναι συνδεδεμένη σχεδόν όλη μου η ζωή. Από μικρό παιδάκι που έπαιζα εκεί στο λιγοστό πράσινο μεταξύ Μουσείου και Πολυτεχνείου, μέχρι και μεγαλύτερη που δεν έμενα πια εκεί αλλά εκεί ξαναβρέθηκα. Πολύ με στενοχωρεί όταν το βλέπω βρώμικο.

      Ελίνα
      6 Ιουλίου 16 στις 21:18

      Παραμυθά, διαβάζω τη συνέντευξή σου. Και στο ίδιο σχολείο πηγαίναμε φυσικά. 🙂 Δεν τελείωσα εκεί το Δημοτικό γιατί μετακομίσαμε, αλλά έχω ωραίες αναμνήσεις από αυτό το σχολείο με το ένα και μοναδικό δέντρο που είχε στην αυλή του. Τι μου θύμισες σήμερα!

      ainafets
      6 Ιουλίου 16 στις 22:44

      Χαίρομαι που τα νεανικά «αποφθέγματα», σε «δίδαξαν» Παραμυθοσύντροφε μου! 😛

      Ελίνα μου, Εξαρχιώτισα μου, τι όμορφες κοινές αναμνήσεις μοιράζεσαι με τον Παραμυθά!

      «Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση»… <3

      Ελίνα
      6 Ιουλίου 16 στις 23:49

      Είδατε σύμπτωση; Εκεί γεννήθηκα. Είχε τότε μαιευτήριο στην Τοσίτσα, νομίζω μεταξύ Μπουμπουλινας και Ζαϊμη και λίγο πιο πάνω ήταν το σπίτι μας. Ζαϊμη έμενε ο καλύτερός μου φίλος και όταν περνούσαμε από κάτω τον φώναζα για να βγει στο μπαλκόνι. Που να με ακούσει, όμως, στο ρετιρέ που έμεναν. Ένα στενό παραπάνω έμενε ο παππούς μου και τον φώναζα κι εκείνον από το δρόμο. Γενικά, μικρή ήμουν του έξω και του βγείτε να στα μπαλκόνια να σας χαιρετήσουμε. 🙂
      Πολύ ωραίες αναμνήσεις από αυτή τη γειτονιά!

      Ελίνα
      7 Ιουλίου 16 στις 10:46

      Παραμυθά μου, έχεις γράψει καταπληκτικά κείμενα για τη ζωή εκεί. Αυτό με το φόβο και το σκοτεινό υπόγειο θα το διαβάσω και στη μικρή σαν παραμύθι, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα εκστασιαστεί.

      Εγώ συγκινήθηκα να σου πω την αλήθεια. Λες να μη μου έχει φύγει η ψυχολογική μνήμη ακόμη; 🙂 Αλλά ήταν ευχάριστη συγκίνηση. Στο κομμάτι που δείχνεις το δρομάκι που πάει για το Μουσείο και που το πέρναγα κι εγώ κάθε απόγευμα για να πάω να παίξω, έκανε η καρδιά μου σαν τρελή. Σκεφτόμουν ότι πας στις τσουλήθρες στα σίγουρα κι όχι μόνο πήγες, αλλά κι έκανες! Έχω κάνει κι εγώ μια φορά μεγάλη που περνούσα από εκεί και θα ξανακάνω πιστεύω. Σε τραβάνε τόσο πολύ. Αυτό το δρομάκι προς το Μουσείο το θυμάμαι με μεγάλες απλωμένες σκιερές φυλλωσιές δέντρων και στα μάτια μου φαινόταν το πιο τέλειο σημείο της Αθήνας. Σκεφτόμουν ότι αποκλείεται να υπάρχει σε άλλη γειτονιά τόσο ωραίο και πράσινο σημείο. Τελικά υπήρχε :-)))) Στις «τσουλήθρες» θυμάμαι ακόμη την αίσθηση που είχα όταν έκανα. Μου φαινόταν τότε τόσο συγκλονιστική αυτή η γούβα, γιατί σκεφτόμουν πόσα άλλα παιδιά πριν από εμένα έκαναν εκεί πολλά χρόνια πριν το ίδιο παιχνίδι που έκανα κι εγώ. Πάνω-κάτω όλη την ώρα. Πολύ ωραία με ταξίδεψες και σήμερα! Αν αποφασίσεις να γράψεις και βιβλίο καμιά μέρα θα περιμένω πως και πως να κυκλοφορήσει. Φιλιά σε όλους σας!

      Ελίνα
      7 Ιουλίου 16 στις 16:54

      To είδα κι αυτό το πρωί. Έριξα λίγο google, γιατί σκέφτηκα ότι δεν μπορεί θα έχεις γράψει κι άλλα. 🙂

      Ελίνα
      8 Ιουλίου 16 στις 11:33

      Τώρα που μου το είπες, θα το ψάξω να το βρω 🙂 Έχει και μερικές φωτογραφίες του σχολείου στο google. Έψαχνα και τη δική μου αναμνηστική φωτογραφία από την πρώτη δημοτικού για να στη στείλω, αλλά δεν μπορώ να τη βρω (ακόμη). Μόλις την ανακαλύψω θα τη στείλω σε εσένα και την Άιναφετς να γελάσετε

      Αλεξης
      23 Σεπτεμβρίου 16 στις 17:57

      Συγνώμη για το σχόλιο. επειδή διάβασα ότι κάποιοι μένατε Αθήνα αρκετά χρόνια πριν και είδα ότι κάποια κυρία το ανέφερε θα παρακαλούσα όποιος γνωρίζει πως λεγόταν το μαιευτήριο που υπήρχε στην οδό Τοσίτσα? Ψάχνω στοιχεία για την υιοθεσία του αδελφού μου. όποιος γνωρίζει παρακαλώ ας μου απαντήσει

      Νεφέλη
      9 Δεκεμβρίου 16 στις 23:50

      Καλησπέρα Παραμυθά,
      ονομάζομαι Νεφέλη-Μαρία και είμαι 1 έτους και 9 μηνών.
      Ο μπαμπάς και η μαμά με βάζουν τελευταία για να κοιμηθώ να σε βλέπω γιατί σε θυμούνται από παλιά όταν ήταν και εκείνοι παιδάκια..

      Ο λόγος που σου γράφω παραμυθά, είναι για να σου πω να ξέρεις… ότι κάθε φορά που το επεισόδιο τελειώνει εμένα με πιανει το παράπονο, τα χειλάκια μου γυρνάνε προς τα κάτω…λέω «ΟΧΙ..ΟΧΙ..» και κλαίω σαν να φευγεις μακριάααα…
      Όταν συμβαινει αυτο δεν φανταζεσαι ποσο θλιμένη είμαι…

      Ευτυχώς αυτό δεν συμβαίνει για πολύ γιατι η μαμα και ο μπαμπάς μου βάζουν το επομενο επεισόδιο και γίνομαι πάλι χαρουμενη…κουρνιαζω παλι…στην αγκαλια τους ανάμεσα….και με παίρνει σιγα σιγά και ο υπνος…
      Σε ευψαριστώ πολυ..
      Ελπιζω να έχω μια σου απαντηση για να την διαβασω και να την δειχνω σε ΟΛΟΥΣ όταν μεγαλωσω!!

      Υ.Γ.
      Όταν θελω να σε δω το βραδυ..λεω στον μπαμπά…»τσίκο..τσίκο» μιας και το τσίρκο ήταν από τα πρώτα που είδα και μου έχει μείνει!!!

      Σε αγαπάω πολύ, παραμυθά μου!!
      Η μικρή Νεφέλη-Μαρία

      Παραμυθάς
      10 Δεκεμβρίου 16 στις 11:56

      Γεια σου Νεφέλη μου. Μου άρεσε που τα είπαμε και στο τηλέφωνο, αλλά δεν μου είπες ότι κλαις όταν τελειώνει το επεισόδιο που βλέπεις. Αφού ξέρεις ότι για να μην κλαίς, πρέπει να βλέπεις κι άλλο, να ζήτας από τους γονείς σου να σου βάλουν κι άλλα μέχρι να κοιμηθείς.
      Σε φιλώ γλυκά.

      Νεφελη-Μαρία
      10 Δεκεμβρίου 16 στις 13:22

      Σε ευχαριστώ πολύ για την απάνηση σου παραμυθά μου!!!
      Μου την διάβασαν μόλις οι γονείς μου και χαρήκαμε πολύ όλοι μαζί!!
      Ανυπομονώ να ερθει γρήγορα το βράδυ να ακολουθησω την συ,βουλή σου!

      Υ.Γ.
      Δεν είμαι η Νεφέλη που συνομιλήσατε στο τηλέφωνο αλλά και εγώ σε αγαπάω πολύ όπως και εκείνη!!

      Φιλιά πολλά!!!

      παραμυθάς
      10 Δεκεμβρίου 16 στις 14:17

      Φοβερή σύμπτωση!!! Με είχε πάρει χτες το απόγευμα η μαμά της και μίλησα και με εκείνη. Συγνώμη. Ευκαιρία να σου στείλω κι άλλα φιλιά.

Σχολιάστε