Συνέχεια στις ευχές για την Άιναφετς

Όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές σ’ αυτό το blog, κάποια σχόλια στο τελευταίο post «Χρόνια πολλά Άιναφετς», μου έδωσαν την ιδέα για λίγα λόγια ακόμα πάνω σ’ αυτό.

Λοιπόοοον… κατ’ αρχήν να πω στη Μάγισσα Κίρκη (περαστικά ο πωπός, από τις ενέσεις) ότι η μέρα του γάμου μου ήταν πάντα αδιάφορη, γιατί τη θεωρώ άνευ σημασίας όπως και το γάμο (πω, πω!… τώρα το θυμήθηκα! Δεν έχω γράψει το «γαμο-ποστ», όπως το είχε πει μια κοπέλα εδώ) που είναι μία «δήθεν σχέση». Η αληθινή σχέση είναι αυτή δύο ανθρώπων που νοιώθουν ότι θέλουν να ζούνε μαζί, πράγμα που δεν χρειάζεται νομιμοποίηση, επιβεβαίωση ή ευλογία και άλλες τέτοιες ανοησίες. Έτσι, εκείνο που νομίζω ότι αξίζει να θυμάται κανείς είναι η πρώτη αληθινή συνάντηση με τον άνθρωπο που από εκεί και μετά ζει μαζί. Αυτή θυμάμαι και αυτή θα έπρεπε να γιορτάζεται, κατά τη γνώμη μου, αλλά πρέπει να συμφωνούν και οι δύο. Και για να κουφάνω και την Άιναφετς, να πω ότι η σχέση μας άρχισε το απόγευμα της πρώτης Κυριακής του Μαΐου 1983. Η απλή γνωριμία είχε αρχίσει από τον Νοέμβριο του 1982.
Για το τραγούδι τώρα, «Il faut savoir» του Αζναβούρ, που μόλις χθες μετά από 53 χρόνια ανακάλυψα ότι οι στίχοι του είναι παπαριές, κι ούτε καν μπαίνει θέμα γκάφας, όπως νόμιζα ότι μπορεί να κάνω. Εκείνη την εποχή που το πρωτάκουσα και το χορεύαμε, την δεκαετία του ’50, δεν ξέραμε ούτε γαλλικά, ούτε αγγλικά, ούτε ιταλικά. Όμως, «λιγώναμε» από εφηβικό έρωτα ακούγοντας τον Αζναβούρ, τους Πλάτερς, τον Ντομένικο Μοντούνιο και άλλους. Το θέμα δεν ήταν τι λέγανε, αλλά ο ήχος της μουσικής και της φωνής του τραγουδιστή, που ήταν για μας άλλο ένα όργανο της ορχήστρας. Κι αυτές οι φωνές ήταν υπέροχα όργανα με ερωτικό ήχο. Προφανώς, λοιπόν, το κορίτσι που μου χάρισε εκείνο το καλοκαίρι το δισκάκι, αφού ήταν Γαλλίδα, ήξερε πολύ καλά τι λένε τα λόγια. Αλλά και για ‘κείνη, όπως και για μένα, σημασία είχε ο ήχος της φωνής του Αζναβούρ. Και ακόμα θεωρώ ότι όταν η ποιότητα, η ευαισθησία, η χροιά της φωνής ενός τραγουδιστή πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην ψυχή σου, είναι σαν ένα υπέροχο όργανο, που δεν ξέρεις τις νότες που διαβάζει ο μουσικός στο πεντάγραμμο, αλλά τον ήχο που βγάζει το όργανο που παίζει. Ακόμα και σήμερα, μεγάλος πια, ενώ δεν ξέρω λέξη Ιταλικά, δεν μπορώ να μην βουρκώσω ακούγοντας την Μαρία Κάλλας να τραγουδάει το Casta Diva!
Και θα τελειώσω με το σχόλιο που λέει … «χαριτολογώντας»,  ότι τα λόγια του «Il faut savoir»  δεν θα πρέπει να τα έγραψε ο Κρισναμούρτι. Αυτό μου έδωσε την καλύτερη ιδέα. Μου θύμισε μια πολύ μικρή ιστορία που λέει ο Κρισναμούρτι, κλείνοντας μία ομιλία του στην Αγγλία το 1982. Μιλάει για κάτι που είναι σαν τη φωνή ενός καλού τραγουδιστή, μιλάει για τον ήχο της φωνής ενός πουλιού. Σκέφτηκα  να σας ανεβάσω εδώ αυτό το μικρό απόσπασμα από το βίντεο εκείνης της ομιλίας.
Τελειώνει την ομιλία του λέγοντας: «Το τέλος της θλίψης, λοιπόν, είναι η αρχή της αγάπης».  Και μετά συνεχίζει λέγοντας ότι την επόμενη μέρα «… θα πρέπει να μιλήσουμε αύριο για τη φύση του θανάτου και του διαλογισμού, αρκετά για σήμερα το πρωί.» Κι ενώ ετοιμάζεται να φύγει λέει: «Μπορώ να επαναλάβω μια ιστορία; Ένας δάσκαλος, ένας θρησκευόμενος δάσκαλος, είχε μερικούς μαθητές και συνήθιζε να τους μιλάει κάθε πρωί, για τη φύση της καλοσύνης, της ομορφιάς και της αγάπης. Και ένα πρωί, ανεβαίνει στο βήμα κι εκεί που ήταν έτοιμος να αρχίσει να μιλάει, ένα ωδικό πουλί, “προσγειώνεται” στο περβάζι του παράθυρου κι αρχίζει να κελαηδάει, να τραγουδάει. Τραγουδάει για λίγο κι ύστερα εξαφανίζεται. Τότε ο Δάσκαλος, λέει: “Η ομιλία για σήμερα το πρωί τελείωσε”…».
Κι ο Κρισναμούρτι λέει στο ακροατήριο: «Μου επιτρέπετε σας παρακαλώ να σηκωθώ;» Και φεύγει.
Μπορείτε τώρα να δείτε ο βίντεο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π.

7 Σχόλια στο “Συνέχεια στις ευχές για την Άιναφετς”

      να-τασσσάκι
      14 Ιανουαρίου 11 στις 20:00

      «… Ώρες μας έπαιρναν τ’ αυτιά ποιά φωνήεντα είναι μακρά, ποιά βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη· κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαϊδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν, και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο· γιατί πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σκολειό με το κεφάλι σπασμένο.

      Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει’ κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί, είχε καθίσει στα πλατάνια της αυλής του σχολειού και κελαηδούσε.

      Τότε πια ένας μαθητής χλωμός, κοκκινομάλλης που ‘χε έρθει εφέτος από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

      – Σώπα, δάσκαλε, φώναξε· σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!»
      Νίκος Καζαντζάκης: Αναφορά στο Γκρέκο

      😉

      marilia
      14 Ιανουαρίου 11 στις 23:48

      Μπήκα για να γράψω το σχόλιο που έγραψε τελικά το Νατασσσσσσάκι -Αχ, ρε πατρίδα!- και να συμπληρώσω πως περιμένω να υποκλιθώ στο μαθητή μου που θα με βάλει στη θέση μου με κάτι τέτοιο.

      Καληνυχτοφιλάκι γλυκό

      Fwtino_Asteraki
      15 Ιανουαρίου 11 στις 12:38

      Καλημέρα και καλό Σ/Κ και απ μένα σε όλους!

      Είναι πολύ σημαντικό να ζωντανεύει μια ιστορία απ λόγια ενός τραγουδιού ακόμα και αν δεν καταλάβαίνει τα λόγια…να φτιάχνεις κάτι άλλο με την υποθετική φαντασία σου και την υποθετικη λογια-ιστορία.

      Σήμερα πολύ δύσκολα μπορείς να βρεις καινούργιες τέτοιες φωνες που να μπορούν να σου προκαλέσουν όλα αυτα τα συναισθήματα…Ίσως για αυτο προτιμώ να ακούω ελληνικά τραγούδια περισσότερο και λιγάκι παλιά για να μπορώ με της λέξεις να κάνω την διακιά μου ιστορία…

      Θυμάμαι χαρακτηριστικά όμως μια μέρα που αποκοιμήθηκα ακούγοντας μουσική του Σπανουδάκι..πριν κανα χρονο τώρα…την εναλλαγή των ονείρων μου στον ύπνο μου…και πόσο μπορει η φαντασία και ο νους να συνεργαστούν μαζί για να βγάλουν μια ιστορία ακόμα και χωρις λόγια απλά με μουσική!

      Φιλιά σε όλους και αγκαλίτθεθ!

      Υ.Γ. ευτηχώς που έγραψες για το βιντεάκι τι και πως..γιατί δεν νομίζω αλλίως να έπιανα πολλά…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      16 Ιανουαρίου 11 στις 13:39

      Βιαζόμουν από μικρός να τα μάθω όλα.
      Ακόμα θέλω, γι’ αυτό και οι ερωτήσεις.
      Συνέχεια συγκέντρωνα απαντήσεις
      τις οποίες πέρναγα από ενδελεχείς αναλύσεις.
      Και μεγάλωνα, και μεγάλωνα, και μεγάλωνα
      και νόμιζα ότι μάθαινα, πιο σοφός ότι γινόμουν
      και σιγά σιγά σταμάτησα να ρωτάω.
      Μου άρεσε να παίζω με παιδιά ανέκαθεν, να γελάμε
      μα ένα κοριτσάκι κάποτε βαρέθηκε και με ρώτησε:
      «Τι είναι πραγματικά απάντηση;»
      Κι εκεί κόλλησα, ήξερα να απαντάω σε όλες τις ερωτήσεις, αλλά όχι σ’ αυτήν.
      «Δεν ξέρω», της είπα, αλλά μπορώ να μάθω αν θες.
      «Εσύ θες;», ανταποκρίθηκε…
      «Ναι, κι εγώ θέλω, πάντα ήθελα», της χαμογέλασα.
      «Λες ψέμματα, αν το ήθελες πάντα, θα το είχες μάθει», κραύγασε με νεύρο.
      «Σε μια ερώτηση, μπορεί να υπάρχουν πολλές απαντήσεις, εσύ πρέπει να διαλέξεις τη σωστή, αυτή που σου αρμόζει», δικαιολογήθηκα.
      «Μα, εσένα ρωτάω τώρα, εσένα περιμένω να απαντήσεις», συνέχισε.
      «Μία ερώτηση είναι ένας απέραντος ωκεανός, κάθε απάντηση είναι και μια σταγόνα που πέφτει και σιγά σιγά τον κάνει πιο μεγάλο, γιατί θες απαντήσεις για το καθετί; Να συνεχίζεις πάντα να ρωτάς, εκεί είναι το νόημα, ν’ αναρωτιέσαι, γιατί τότε μόνο πιστεύεις, αν βρεις απάντηση σε κάτι, θα πάψεις πλέον να το ζεις, αν βρεις απάντηση για τη ζωή, την αγάπη και τον έρωτα, θα πάψεις πλέον να ασχολείσαι μαζί τους, πάντα να ρωτάς, ποτέ μην περιμένεις απαντήσεις από κανέναν», ξέσπασα.
      «Ευχαριστώ, έλα τώρα να παίξουμε», απάντησε το κοριτσάκι.
      Κι ακόμα παίζουμε μαζί…

      Ας ακούσουμε τα πουλάκια μέχρι να κελαηδήσουμε κι εμείς…

Σχολιάστε