Με αφορμή μια συνάντηση στη θάλασσα.

Για άλλη μια φορά, θα ανεβάσω ένα άλλο post από αυτό που ετοίμαζα. Κι αυτή τη φορά έχω δουλέψει πολύ! Να σκεφτείτε μόνο ότι θα έχει τέσσερα βίντεο, από επισκέψεις μου σε σχολεία, που τα μοντάρισα –για να βγάλω λίγα λεπτά από πολύ περισσότερη ώρα-  τα ανέβασα στο internet περιμένοντας πολύ ώρα να ανέβουν έγραψα το post και το είχα έτοιμο για να το ανεβάσω χθες το βράδυ. Αλλά διάβασα το τελευταίο post της Άιναφετς για την «ενσυναίσθηση» και κάποια σχόλια που της άφησαν, μου δημιουργήθηκαν διάφορα ερωτήματα και αντιρρήσεις που σκέφτηκα να τα βάλω σε ένα post που θα έγραφα σήμερα το πρωί. Να, όμως,  που το πρωί που η γυναίκα μου, μου ζήτησε να διαβάσω ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από κάποιο βιβλίο του στα Αγγλικά για να το συζητήσουμε. Το πήραμε μαζί μας στη θάλασσα. Πολύ σύντομα θυμήθηκα ότι αυτό το κείμενο υπήρχε με τίτλο, «Διάλογος κάποιου με τον εαυτό του» και σε ένα άλλο Αγγλικό  βιβλίο που είχα μεταφράσει το 2005 και είχε κυκλοφορήσει από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΩΜΑΝΟΥΣ (ναι μία λέξη) με τον τίτλο, «Αγάπη, Ελευθερία και Δράση», κι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ μια και είναι έτοιμο, σύντομο και πραγματικά εξαιρετικό. Να, όμως, που δίπλα μας στη θάλασσα ήταν ξαπλωμένα δύο νεαρά κορίτσια (τυχαίο;) και το ένα από αυτά, βλέποντάς με να διαβάζω το βιβλίο κι ίσως ακούγοντας κάποια σχόλια που είπα στη Στεφανία, με ρώτησε ξαφνικά: «Έχετε διαβάσει ένα βιβλίο που το λένε ‘Το Μυστικό’»; Αφού βεβαιώθηκα ότι δεν έχουν ιδέα για «Παραμυθά» και ποιος είμαι, της απάντησα, ότι δεν το έχω διαβάσει, αλλά ότι ξέρω για τι πράγμα μιλάει και της είπα τι νομίζω, για βιβλία που μιλάνε για διάφορες μεταφυσικές και παραψυχολογικές ικανότητες με δήθεν βαθύτερες «φιλοσοφικές» και «πνευματικές» προεκτάσεις. Τα δύο κορίτσια ήταν δίδυμες, 29 χρονών. Πιάσαμε συζήτηση κι ένα από τα πράματα που μου είπαν μου έκανε πολύ εντύπωση. Και οι δύο –αν και δίδυμες ήταν τελείως διαφορετικές προσωπικότητες – είχαν το ίδιο πρόβλημα σχέσεων με τους άντρες. Η μία είχε χωρίσει πριν ένα χρόνο και περίμενε να συναντήσει και να ερωτευτεί κάποιον, ενώ η άλλη είχε χωρίσει πριν δύο χρόνια, είχε κάποια ψιλοκατάθλιψη και δεν ήθελε να κάνει καμία σχέση για να μην ξαναπληγωθεί. Και οι δύο, μου έφεραν στο νου μία φίλη που αυτό τον καιρό, που έχει χωρίσει πριν χρόνια, έχει δύο παιδιά που τα έχει ο πρώην άντρας της κι εκείνη περνάει κάποια ζόρια με έναν άνθρωπο που είναι ερωτευμένη και ζούνε μαζί εδώ και ένα χρόνο. Γύρναγα στο νου μου από προχθές να της γράψω κάποια γράμμα και τελικά αποφάσισα ότι θα γράψω εδώ ένα post που της το αφιερώνω. Λοιπόοον….

Πλησιάζοντας πια τα 70, έχοντας κάνει δύο γάμους, έχοντας περάσει μέσα από δώδεκα ζόρικες και μακρόχρονες ερωτικές ιστορίες (ναι, άρχισα νωρίς, στα 16), κι έχοντας την εμπειρία αρκετών πιο απλών και ξεκάθαρων, φιλικών και έντιμων σεξουαλικών σχέσεων, έχω δει κάποια πράγματα που μας παιδεύουν στις ερωτικές σχέσεις μας και στο γάμο. Υπάρχει, λοιπόν, ένα βασικό ερώτημα: Είναι δυνατόν να ζήσουν μαζί ένας άντρας και μια γυναίκα, να κάνουν σεξ, να αποκτήσουν παιδιά χωρίς να υπάρξει ποτέ όλη η ταραχή,  η πίκρα και η σύγκρουση που μοιάζει να πηγαίνουν πακέτο με αυτή τη σχέση; Είναι δυνατόν να υπάρχει ελευθερία και για τις δύο πλευρές; Οι άνθρωποι ζούνε μαζί γιατί, συνήθως, ερωτεύονται και σ’ αυτό υπάρχει έντονη επιθυμία του ενός για τον άλλον, ενέργεια, άντληση ευχαρίστησης, ορμή, αποκλειστικότητα κι επομένως κτητικότητα. Μοιάζει η ίδια η φύση της ερωτικής σχέσης να κουβαλάει από την αρχή το σπόρο της σύγκρουσης. Είναι, όμως, έτσι; Είναι, ντε και καλά έτσι; Προσωπικά το αμφισβητώ έντονα πια.  Δεν μπορούν δυο άνθρωποι να ερωτευτούν και να μην έχουν μία κτητική σχέση;  Τι είναι αυτό που συμβαίνει συνήθως; Ερωτευόμαστε, βλέπουμε ότι αγαπιόμαστε και παντρευόμαστε ή αποφασίζουμε να ζήσουμε μαζί, πράγμα που κάνει το ίδιο, βέβαια. Όλο αυτό είναι απολύτως εντάξει και απλό και δεν υπάρχει καμιά σύγκρουση. Και το ερώτημα είναι: Δεν μπορούμε να έχουμε το ένα χωρίς το άλλο, όπως είναι στην αρχή,  χωρίς την ουρά που μοιάζει αναγκαστικά να ακολουθεί; Δεν μπορούν δύο ερωτευμένοι άνθρωποι να έχουν και οι δύο την νοημοσύνη και την ευαισθησία που σημαίνει ελευθερία και απουσία εκείνου του «κέντρου» μέσα στον καθένα που φέρνει τη σύγκρουση; Η σύγκρουση δεν υπάρχει μέσα στο καθαρό κι αυθόρμητο αίσθημα του να είσαι ερωτευμένος. Το αίσθημα του έρωτα δεν κουβαλάει το ίδιο καμιά σύγκρουση  μέσα του. Στον έρωτα δεν υπάρχει καθόλου χάσιμο ενέργειας. Ο έρωτας χάνει την ενέργειά του και γίνεται σύγκρουση στην ουρά του, σε όλα όσα ακολουθούν δηλαδή: κτητικότητα, ζήλεια, υποψίες, αμφιβολίες, προσκόλληση, εξάρτηση, φόβο μη χάσεις τον άλλον, διαρκή απαίτηση για επιβεβαίωση και σιγουριά. Νομίζω ότι είναι δυνατόν να υπάρχει κανείς μέσα σε μια ερωτική, σεξουαλική σχέση, σε συμβίωση με ένα άλλον άνθρωπο, χωρίς τον εφιάλτη που συνήθως ακολουθεί μετά από ένα διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν δύο «εγώ» που παλεύουν να επιβεβαιωθούν, να γεμίσουν το κενό τους, να καλύψουν την ανασφάλειά τους, τη μοναξιά τους, τη χαμηλή τους αυτοεκτίμηση, την ανεπάρκειά τους,  δηλαδή αυτό σημαίνει, ότι υπάρχει αγάπη του ενός για τον άλλον. Γιατί, όπως έχω ξαναγράψει κάποια άλλη φορά εδώ, η ελληνική γλώσσα που είναι σοφή, εκεί που οι άλλες γλώσσες έχουν την ίδια λέξη (love-be in love, amour-être amoureux, και λοιπά) για τον έρωτα και την αγάπη, η ελληνική γλώσσα έχει δύο  εντελώς διαφορετικές λέξεις, αφού η κάθε μία υποδηλώνει κάτι διαφορετικό, που όμως το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.
Π.
Υ.Γ.  Και… με αφορμή ένα σχόλιο που έκανα εγώ σε αυτό το post, θα ήθελα να προσθέσω εδώ μια φωτογραφία της Ίριδας και του Αλέξανδρου, άσχετη με αυτό το post… μμμ… ή μάλλον κατά βάθος σχετική γιατί έχει σχέση με αγάπη. Ο λόγος , λοιπόν, που έβαλα αυτή τη φωτογραφία υπάρχει για όσους τους ενδιαφέρει στο τέλος του σχόλιου που έκανα γι’ αυτό το post.


7 Σχόλια στο “Με αφορμή μια συνάντηση στη θάλασσα.”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      19 Ιουνίου 11 στις 6:19

      Το πως θα αγαπηθούν δύο άνθρωποι είναι εντελώς προσωπική τους υπόθεση. Μόνοι τους πρέπει να ορίσουν το επείπεδο κτητικότητας του ενός προς τον άλλον. Λογικό είναι να υπάρχουν συγκρούσεις. Γιατί μπορεί να υπάρχουν πολλά που τους ένωσαν.Δε θα πάψουν να υπάρχουν όμως και αυτά τα λίγα στα οποία οι απόψεις τους είναι εντελώς διαφορετικές.

      Δε θα ήταν πολλύ βαρετή μία σχέση αν ο άντρας και η γυναίκα συμφωνούσαν σε όλα;Κάτι δε θα πήγαινε καλά. Νομίζω,πάντως, πως οι διαφωνίες είναι το αλατοπίπερο σε μία σχέση. Αγάπη δίχως μαλώματα δεν έχει νοστιμάδα.

      Θα διαφωνήσω πάντως με τον όρο κτητικότητα. Πιστεύω πως άμα αρχίσουν να σου βγαίνουν αισθήματα κτητικότητας προς τον σύντροφό σου έχει αρχίσει να ραγίζει το γυαλί. Κάτι δε πάει καλά. Προσφέρεται ο ένας στον άλλον. Δεν ανήκει. Μπορεί να μένουν στο ίδιο σπίτι. Πάλι όμως θα χρειάζονται έκαστος προσωπικό χώρο και χρόνο για τον εαυτό του.

      Η αγάπη μπορεί να υπάρξει δίχως έρωτα. Ο έρωτας όμως πρέπει να έχει ως πρώτο του βήμα την αγάπη. Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται κατευθείαν να ερωτευτείς κάποιον που γνώρισες. Αγάπη και έρωτας, νομίζω, ότι πηγαίνουν με αυτή τη σειρά.

      ευαγγελία
      19 Ιουνίου 11 στις 9:29

      Αγάπη…σημαίνει να διεκδικείς μονάχα την ευτυχία του άλλου. Να είσαι καλά, όταν είναι κι ο σύντροφός σου…με ότι κι αν είναι αυτό που τον κάνει να είναι ευτυχισμένος…
      Αγάπη κι Έρωτας…πάνε μαζί. Παράλληλα. Μα σε ξεχωριστά μονοπάτια…κι αν κάποτε συμπίπτουν, τότε, τυχερός αυτός που τον αντάμωσαν στο δρόμο τους!

      δημήτρης
      19 Ιουνίου 11 στις 12:55

      Ανάμεσα στις τόσες π@@@@@ες που κατα καιρούς έχω γράψει στο διαδίκτυο,υπάρχει και κάτι που μου άρεσε.Είναι ένα σχόλιο μου σε ένα ποστ του Π τα χριστούγεννα του 2009.Αξίζει κανείς να ξαναθυμηθεί εκείνο το ποστ που έχει σχέση με το θέμα μας:
      http://www.paramithas.gr/ti_einai_agapi/#comments
      Φιλιά

      Παραμυθάς
      19 Ιουνίου 11 στις 18:09

      Α, ναι ρε Δημήτρη, το είχα ξεχάσει αυτό το post! Ναι εκείνα τα αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου μιλάνε πολύ καλά για το θέμα. Ψάχνω να βρω και κάτι άλλο που είχα γράψει κάποια φορά, αλλά δεν μπορώ να το βρω. Είχα γράψει ότι η σχέση αγάπης και έρωτα είναι η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο φρέσκο κρεμμύδι και στο ξερό. Αν δεν έχεις φάει ποτέ φρέσκο κρεμμυδάκι και δεν ξέρεις τη γεύση του, μπορείς να πάρεις μια ιδέα αν βράσεις ένα ξερό κρεμμύδι και μετά το δαγκώσεις. Η γεύση του θυμίζει εκείνη του φρέσκου κρεμμυδιού, αλλά δεν είναι φρέσκο κρεμμύδι, το ίδιο όπως και ο έρωτας δεν είναι αγάπη. Προφανώς όλα αυτά είναι η προσωπική μου αίσθηση και πείρα για το θέμα , που μπορεί να μην αφορά κανέναν άλλον. Σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν είναι για αποδοχή αλλά για τσεκάρισμα. Όπως και η άποψη ότι: ο έρωτας είναι μια πόρτα για την αγάπη που δεν την περνάμε ποτέ, γιατί προτιμάμε να ξαναερωτευτούμε, μια και ο έρωτας σου δίνει ευχαρίστηση, ενώ η αγάπη όχι, αφού μόνο δίνει και δεν παίρνει ποτέ τίποτα.
      Καλή εβδομάδα κι ευχαριστώ πολύ όσους μου θύμισαν με προσωπικά μηνύματα ότι είναι η ημέρα του πατέρα. Ομολογώ ότι δεν το θυμήθηκα, όπως δεν το θυμήθηκαν ούτε τα παιδιά μου. Ίσως γιατί πια θα πρέπει να γιορτάζω τη μέρα του παππού, πράγμα που συμπτωματικά ίσως και να έγινε μια και πέρασα τη μέρα μου με τα εγγόνια μου, που χάρη σε αυτό το σχόλιο πρόσθεσα μια σημερινή φωτογραφία τους στο τέλος του post. Σας φιλώ.

      ζαχαρούλα
      19 Ιουνίου 11 στις 19:41

      ο έρωτας είναι κάτι που συμβαίνει ή κάτι που κάνεις…
      στην αγάπη απλώς μετέχεις… είναι κάτι που είσαι…
      ο έρωτας είναι μονοδιάστατος, δισδιάστατος ή τρισδιάστατος…
      η αγάπη έχει και τέταρτη διάσταση… αυτή του χρόνου… και την αναίρεσή του…
      και μου φαίνονται ήδη πολλά τα λόγια μου για το άφατο…

      υ.γ.: την άποψή μου για τις Ημέρες την έχω εκφράσει επανειλημμένα…
      ο διαχωρισμός των ιδιοτήτων πόσο μάλλον η εξύμνηση αυτού του διαχωρισμού δεν ήταν ποτέ του γούστου μου…
      το μόνο που μ’ αρέσει όμως είναι πως μέσα απ’ όλες τούτες τις μέρες, γιορτάζουμε ουσιαστικά την ύπαρξη των παιδιών στη ζωή μας, όποια κι αν είναι η σχέση μας μαζί τους…
      ΖΗΤΩ Η ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΡΙΑ!

      Mika
      20 Ιουνίου 11 στις 13:49

      Οντως το έχουμε ξανασυζητήσει το θέμα αυτό και έχουμε εκφράσει απόψεις. Η δικιά μου δεν άλλαξε απο τότε. Εξακολουθώ να πιστεύω οτι όλα ξεκινάνε απο μας. Πως να αγαπήσουμε εναν άνθρωπο δίχως κτητικότητα αν δεν μας έχουν μάθει να αγαπάμε έτσι? Αν δεν έχουμε εκπαιδευτεί απο την οικογένεια και την κοινωνία ότι δεν μας ανήκει κανένας άνθρωπος και οτι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε την καρδιά μας και να καταλάβουμε τον άλλο…να τον ενσυναισθανθούμε που λέει και η Αιναφετς…Να τον αγαπήσουμε ετσι απλά γιατί όπως έχουμε ξαναπεί επίσης η αγάπη είναι κατάσταση, που είσαι ή δεν είσαι μέσα σε αυτή!

      Είχα την ευλογία να αγαπώ ετσι και να αγαπιέμαι ετσι…

      kasssandra
      24 Ιουνίου 11 στις 22:10

      Πρώτα πρωτα να σας ευχαριστήσω που συνεχίζετε την υπέροχη δουλειά σας, και μου δίνετε την ευκαιρία να μυήσω και την κόρη μου πια στα παραμύθια και στην ευαισθησία σας. Και χαίρομαι τόσο που εκτός από Παραμυθάς, είστε κι ένας «χορτάτος» ανοιχτόμυαλος ανθρωπος, όπως τον έχουν αναγκη οι σημερινοί νέοι.
      Η δική μου εμπειρία από τις σχέσεις- και είχα αρκετή, και πικρή, αν και μόλις 30, – είναι ότι μέσα στο μυαλό μας κάπως περίεργα φανταζόμαστε τις σχέσεις, και όλοι μαιμουδίζουμε σήμερα, μιμούμενοι τις ταινίες και τα σίριαλ με τους παθιασμένους εφήμερους έρωτες και τους ακράτητους λαμπερούς εραστές. Κανείς όμως δεν ασχολείται να μας πει τι θα κάνουμε την επόμενη μέρα, όταν ξυπνήσουμε και καθίσουμε παρέα να πιούμε καφέ. Κι εκεί είναι η βάση της αγάπης και του έρωτα… Αυτός ο άνθρωπος που εμείς ξεκινάμε να κάνουμε σχέση, μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε σε μια δυσκολη μέρα? να μας στηρίξει όταν όλα γύρω καταρρέουν? να γελάσουμε μαζί όταν κολλήσουμε στο μποτιλιάρισμα? καλό το πάθος , και τι θα ταν η ζωή μας δίχως πάθος και φωτιά, αλλά εμείς οι καθημερινοί απλοί ανθρωποι δεν ζούμε καθημερινά σαν σταρ του σινεμα.. Εγώ τον αντρα μου τον ερωτευτηκα οταν τον ειδα, αλλα τον λατρεψα όταν με πήρε αγκαλια αυπνη λεχωνα, ατημέλητη και βρώμικη μετά από ενα μαραθώνιο ολονύκτιου νανουρίσματος του ασαραντιγου βρεφους μου, και με βρήκε ομορφη… ετσι, χωρίς παθος, χωρίς έξαλλα σκηνικα και σατεν καυτα σεντονια… Για μενα αυτο ειναι κι ο ερωτας και η αγαπη…

Σχολιάστε