Ο φίλος μου ο Κώστας Στυλιάρης

Στο προτελευταίο post με το απόσπασμα από ένα παλιό διαφημιστικό που είχα κάνει, με τα σχόλια που είδα για τη Νένα Μεντή, μου ήρθε η ιδέα να πω δυο λόγια για το φίλο μου τον Κώστα τον Στυλιάρη που ήταν άντρας της. Πέθανε πολύ νέος, κάπου προς το τέλος του 1975 -αν θυμάμαι καλά- και ήταν εξαιρετικός ηθοποιός. Με τον Κώστα γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 1960, στις κατακτήριες εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εκείνη  τη χρονιά δώσαμε εξετάσεις γύρω στα 1.800 άτομα και τελικά περάσαμε 27. (Αποφοιτήσαμε δε μετά από τρία χρόνια 9!)  Για να γίνει η αρχική επιλογή, δώσαμε ή τρεις ή τέσσερις φορές εξετάσεις. Σ’ αυτές γνωριστήκαμε με τον Κώστα κι αρχίσαμε να τα λέμε. Ανακαλύψαμε ότι είμαστε φίλοι, τη μέρα που βγήκαν τα τελικά αποτελέσματα, όταν αφού ανέβηκα πρώτος τη μαρμάρινη σκάλα που στην άκρη της ήταν ο πίνακας με τ’ αποτελέσματα, είδα το όνομά μου, αλλά ασυναίσθητα έψαξα και για του Κώστα, πράγμα που συνειδητοποίησα όταν γύρισα για να κατέβω και βλέποντάς τον κάτω στην άκρη της σκάλας, πήγα να φωνάξω χαρούμενος, «μπήκα…» αλλά μόλις είπα το «κα» μετά από ένα κλάσμα δευτερόλεπτου, πρόσθεσα κι ένα, «με» -«μπήκαμε» δηλαδή – και πήδηξα τα τελευταία σκαλοπάτια κατά πάνω του γελώντας κι αγκαλιασμένοι πέσαμε στο πάτωμα. Χα, χα, χα… Αυτό το διηγόταν για χρόνια μετά. Τα υπόλοιπα τρία χρόνια της Σχολής, είμαστε «κολλητοί», καθώς είχαμε πολλά κοινά πράγματα, είχαμε αισθήματα ο ένας για τον άλλον και μηδέν ανταγωνισμό. Η σχέση μας συνεχίστηκε και μετά τη Σχολή, μέχρι το τέλος του 1976, όπου μετά μετά από μια πολύ πετυχημένη καριέρα στο θέατρο και στον κινηματογράφο, πέθανε λίγα χρόνια μετά από το θάνατο, του φίλου μου του Άλκη, που σας έχω πει γι’ αυτόν εδώ. Αρκετά.
Έψαξα να βρω φωτογραφίες του Κώστα και βιογραφικό αλλά δεν βρήκα τίποτα. Έτσι, έκοψα ένα μέρος από μία φωτογραφία με τους δυο μας από τη Σχολή του Εθνικού. Επειδή ο Κώστας κάνει μια αστεία γκριμάτσα, δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά δεν άντεξε τότε να μην κάνει γκριμάτσα, ήταν, βλέπετε,  κωμικός από κούνια! Η φωτογραφία, είναι από Αποκριάτικη Γιορτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στις 19 Φεβρουαρίου του 1961.

Και θα κλείσω αυτό το post για τον Κώστα με μία σκηνή από την ταινία, «Ο Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπολου, όπου έκανε -αριστερός ο ίδιος- με εξαιρετικό τρόπο ένα  χαφιέ! Εμ… Και να πω ότι βλέποντας τη σκηνή, γέλασα πολύ καθώς άκουσα να λένε ένα κοροϊδευτικό τραγούδι, που πρωτάκουσα στα τέσσερά μου, από τη θεία μου την Ελένη, με τους στίχους: «Το πουλί του Σκόμπυ, είναι όλο κόμποι…»  Σκόμπυ ήταν το όνομα του Διοικητή των Αγγλικών δυνάμεων στην Ελλάδα, τότε, λίγο μετά την απελευθέρωση από του Γερμανούς και πριν -ίσως και μετά- τον εμφύλιο. Να κλείσω λέγοντας ακόμα, ότι διάλεξα αυτή τη σκηνή, και γιατί έχει πολιτικές νύξεις για σήμερα, από μια εποχή που τα πράγματα ήταν πολύ άγρια. Τότε, όπως θα δείτε, τραβούσαν και πιστόλι. Εύχομαι να μην το ξαναδούμε ποτέ αυτό, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.
Ο Κώστας είναι αυτός με το μαύρο κοστούμι στο κέντρο του πλάνου που έχει γυρισμένη την πλάτη στο φακό και ψιχλοχορεύει και στο τέλος της σκηνής τραβάει πιστόλι.
Σας φιλώ (από την Κω όπου έχω έρθει για εκδήλωση  στα παιδιά των Παιδικών Σταθμών!)
Π. 

2 Σχόλια στο “Ο φίλος μου ο Κώστας Στυλιάρης”

Σχολιάστε