Το τρίτο Στοίχημα και «Το τούβλο».

Για να κλείσουμε τα «χρέη» από την προηγούμενη χρονιά, θέλω να πω δυο λόγια  για τα τρία στοιχήματα που είχα βάλει την προηγούμενη χρονιά.
Το τρίτο και τελευταίο στοίχημα που έβαλα με κάποιες και κάποιους από σας, ήταν ότι παρ’ όλα όσα γράφονται στα μηνύματα, τις τρεις μέρες που θα ήμουν στη Θεσσαλονίκη, δεν θα με πάρει κανείς για να συναντηθούμε. Ε, και δεν με πήρε. (Χα, χα, χα… Πάντα μου άρεσε ο τζόγος…).
Το πρώτο στοίχημα, όπως θα θυμάστε ήταν για να κάνουμε μία συνάντηση. Εκείνοι που επέμεναν να γίνει έλεγαν ότι θα δηλώσουν γύρω στους δύο χιλιάδες από τις ογδόντα τόσες  χιλιάδες κομπιούτερς που είχαν μπει για πρώτη φορά στο μπλογκ κι εγώ έλεγα ότι δεν θα είναι πάνω από 15, σκέτο 15. Και κέρδισα. Έτσι, οργανωμένη από μένα, ομαδική συνάντηση δεν πρόκειται να γίνει. Από τότε, έχω συναντηθεί προσωπικά με καμιά δεκαριά παιδιά που μου το συζήτησαν, οπότε όποιος θέλει μπορούμε να μου στείλει μήνυμα να κανονίσουμε να βρεθούμε.
Το δεύτερο στοίχημα, ήταν για τις παραγγελίες DVD και CD με εκπομπές και παραμύθια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Κι αυτό το κέρδισα πανηγυρικά. Μου λέγανε ότι θα γίνουν εκατοντάδες παραγγελίες, αλλά εμένα δεν ίδρωσε το αυτί μου. Αφού έμαθα ότι για να μου κάνει κάποια εταιρία τα πάντα: κόπια, κουτί, εξώφυλλο, DVD ή CD, και αυτοκόλλητο με το περιεχόμενο, πρέπει να παραγγείλω το λιγότερο χίλια, εγκατέλειψα αυτή τη σκέψη. Έψαξε και είδα ότι στο ίντερνετ το φθηνότερο παιδικό dvd πουλιέται 22 € και το ακριβότερο 40€. Και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τα κάνω μόνος και να στοιχίζουν -μαζί με τα 3,50€ του ταχυδρομείου-  15€.  Έτσι και αλλιώς είχα βάλει στοίχημα ότι δεν θα είναι πάνω από δέκα οι παραγγελίες. Τελικά ήταν επτά.
Κατ’ αρχήν πρέπει να πω ότι αυτή η έκρηξη επιθετικότητας που προκάλεσε κάτι πολύ απλό, όπως το να πουλήσω τα  dvd σε εκείνους που το ζήτησαν, με στενοχώρησε πολύ. Η μόνη δικαιολογία είναι ότι καθώς όλοι μας συμμετέχουμε σε αυτό που λέγεται «κοινό (ή ομαδικό) υποσυνείδητο», δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την έντονη επιθετικότητα οργής και κακού του τελευταίου διμήνου που υπάρχει από τη Γάζα έως τη «γειτονιά μας». Μου έκανε εντύπωση πως κάποια σχόλια δεν διάβαζαν καν προσεκτικά τι έγραφα και σχολίαζαν αυτό που νόμιζαν. Όπως εκείνο που έγραψα για τους νευρωτικούς δήθεν «άγιους» που πνίγουν την ομορφιά της ζωής που είναι η γυναίκα μέσα τους και στεγνώνουν, κι ένα κορίτσι το πήρε ότι το λέω για τις γυναίκες! Όπως και το σχόλιο κάποιου – προφανώς Χριστιανού – που θεωρεί υποχρέωσή του να υπερασπίσει στο ίδιο post τη Χριστιανική Θρησκεία και να πει ότι δε λέει πουθενά κάτι τέτοιο που γράφω. Μα εγώ δεν έγραψα για τη Θρησκεία. Έχω διαβάσει όλη την Αγία Γραφή, όπως και τα ιερά βιβλία άλλων θρησκειών, και ξέρω ότι η Χριστιανική Θρησκεία είναι, μάλλον, η μόνη που προτρέπει τους οπαδούς της σε αδιάκοπο σεξ. Ορίστε: «Και ευλόγησεν ο Θεός τον Νώε και τους υιούς αυτού· και είπε προς αυτούς, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γήν». Γένεσις. 12.1 Δεν θέλησα να γράψω εγώ προσωπικά τίποτα, για τα σχόλια που γίνονταν τότε, αλλά ένα καθυστερημένο σχόλιο, το τελευταίο στο ποστ στις 14 Ιαν 2009, του gclito, με εκφράζει απόλυτα.
Αυτό πρώτα, λοιπόν, μου χάλασε τη διάθεση να κάνω τα dvd. Και αφού πέρασαν οι γιορτές και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα τα ετοιμάσω για να τα στείλω όπως είχα πει, είδα ότι βαριέμαι φριχτά να το κάνω. Να αγοράσω τα υλικά, να κάνω αντίγραφα, να φτιάξω εξώφυλλα και αυτοκόλλητα, να τα κολλήσω στα dvd, να τα βάλω στα κουτιά και μετά να γράψω φακέλους και να πάω στο ταχυδρομείο. Ήμαρτον, βαριέμαι φριχτά! Στα παιδιά που με τίμησαν με την παραγγελία τους  θα απαντήσω και προσωπικά στη διεύθυνση e-mail  τους.

Και αφού τελειώσαμε με … το παρελθόν, θα ήθελα να μπούμε πια κανονικά στη νέα χρονιά, με μία «ιστορία – σεντόνι» που έχει τίτλο «Το τούβλο» και πιστεύω ότι θα σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

«Το τούβλο»
Ένας νεαρός και επιτυχημένος Διευθυντής κάποιας πολυεθνικής εταιρίας, περνάει με την καινούργια του PORCHE από τους δρόμους μιας γειτονιάς της Αθήνας, οδηγώντας το πολυτελές αυτοκίνητο λίγο πιο γρήγορα από όσο θα έρεπε σε ένα τέτοιο δρόμο. Βλέποντας  κάποια παιδιά που, παίζοντας, ξεπετάγονταν απότομα πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στο δρόμο, κατέβασε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του. Ξαφνικά, εκεί που πια δεν υπήρχαν παιδιά, του φάνηκε ότι είδε κάτι ανάμεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κι ένα τούβλο ήρθε από το πουθενά  και χτύπησε με δύναμη την πόρτα του. Φρενάρισε  απότομα και κάνοντας όπισθεν γρήγορα, πήγε στο σημείο απ’ όπου είδε να πετάγεται το τούβλο.  Γεμάτος θυμό ο οδηγός πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο, άρπαξε το αγόρι που βρέθηκε πρώτο μπροστά του, και σπρώχνοντάς το βίαια πάνω σ’ ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο άρχισε να ουρλιάζει: «Γιατί το ‘κανες αυτό, ε; Δεν βλέπεις ότι είναι ακριβό αυτοκίνητο, κι η ζημιά που έκανες με το τούβλο σου, θα μου στοιχίσει ένα σωρό λεφτά; Γιατί το ‘κανες, ε»;
Το μικρό αγόρι απάντησε παρακλητικά: «Με συγχωρείτε, κύριε, σας παρακαλώ, με συγχωρείτε… Δεν ήξερα πια τι άλλο να κάνω…» απολογήθηκε. «Πέταξα το τούβλο γιατί κανείς δεν σταματούσε…» Και με δάκρυα που κυλούσαν ακράτητα πια στα μάγουλά του, έδειξε πίσω του, ανάμεσα σε δυο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ένα αναποδογυρισμένο αναπηρικό καροτσάκι, κι ένα άλλο μικρό αγόρι πεσμένο στο πεζοδρόμιο.
«Είναι ο αδελφός μου», είπε. «Όπως πήγαινα να κατεβάσω το καρότσι από το πεζοδρόμιο, μου αναποδογύρισε κι ο αδελφός μου έπεσε κάτω. Και τώρα δεν μπορώ να τον σηκώσω». Και κλαίγοντας πια με ακράτητα αναφιλητά το μικρό αγόρι, παρακάλεσε τον σαστισμένο οδηγό της PORSHE: «Βοηθήστε με σας παρακαλώ να τον ξαναβάλω στο καροτσάκι του, έχει χτυπήσει και είναι πολύ βαρύς για μένα».
Συγκινημένος πέρα από κάθε περιγραφή, ο οδηγός προσπάθησε να καταπιεί γρήγορα τον κόμπο που του έπνιγε τον λαιμό. Σήκωσε αμέσως την αναπηρικό καρότσι, κάθισε πάνω του το πάνω του το ανάπηρο αγόρι και βγάζοντας το λευκό μεταξωτό μαντήλι του με το κεντημένο μονόγραμμά του, σκούπισε το αίμα από τα φρέσκα γδαρσίματα στα χέρια και στα πόδια του ανάπηρου αγοριού που έκλαιγε τρομαγμένο. Ύστερα, του έριξε μια γρήγορη ματιά από πάνω έως κάτω, βεβαιώθηκε ότι ήταν καλά και κατέβασε το καρότσι από το πεζοδρόμιο.
«Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε», είπε το μικρό αγόρι γεμάτο ευγνωμοσύνη στον ξένο, «σας ευχαριστώ πάρα πολύ».
Ο οδηγός της PORSHE, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη από την ταραχή που ένοιωθε, έμεινε απλώς ακίνητος εκεί, να παρακολουθεί το μικρό αγόρι να σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα με τον αδελφό του προς το σπίτι τους. Κι ύστερα γύρισε αργά αργά πίσω στην PORSHE του.
Η ζημιά που είχε κάνει το τούβλο ήταν φανερή, αλλά ο οδηγός του αυτοκινήτου, δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να φτιάξει τη βουλιαγμένη πόρτα του. Άφησε το βούλιαγμα να υπάρχει εκεί για πάντα, για να του θυμίζει το μήνυμα που πήρε: Μην περνάς τόσο γρήγορα κι αδιάφορα τη ζωή, ώστε να χρειάζεται να σου πετάξει κανείς ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου.
Η ζωή ψιθυρίζει στις ψυχές μας και μιλάει στις καρδιές μας. Κι όταν δεν έχουμε καιρό να την ακούσουμε, χρειάζεται να μας πετάξει ένα «τούβλο» για να το κάνουμε. Η επιλογή είναι δική μας: Να ακούμε τον ψίθυρο ή να περιμένουμε το «τούβλο».

17 Σχόλια στο “Το τρίτο Στοίχημα και «Το τούβλο».”

      Saigon & Baygon Inc.
      19 Ιανουαρίου 09 στις 2:33

      Αχ Παραμυθά μου, τι να κάνω που λόγω εγκυμοσύνης δεν παρακολουθώ τα νέα τόσο τακτικά όσο παλιότερα…
      Αν είχα μυριστεί ότι θα ερχόσουν στα βόρεια, σίγουρα θα είχα πάρει εγώ τηλέφωνο.
      Στενοχωρέθηκα τώρα.

      Λαυρεντία

      Fwtino_Asteraki
      19 Ιανουαρίου 09 στις 3:42

      Γεια σε ολους ελπιζω να στε καλαα..
      Saigon & Baygon Inc. αυτο ειναι τελειο..αν και δεν με ξερεις σου ευχομαι τα καλυτερα..

      Αυτο θεωρησα απο τα πιο σημαντικα απο αυτα που διαβασα ειναι…»Μην περνάς τόσο γρήγορα κι αδιάφορα τη ζωή, ώστε να χρειάζεται να σου πετάξει κανείς ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου.» Καποιοι απο σας εδω μεσα(στο ιντερνετ γενικα αλλα και στο πλοκ) αποτελεσατε το δικο μου Τουβλο ακομα ας μην σας ξερω..
      Θα σας αφησω για αποψε λεγοντας»Οταν το σκοταδι σε κυκλωνει..κλεισε τα ματια..περασε πανω απο καθε δυσκολια..ψαξε για το φως παντα υπαρχει..οταν το βρεις..ανοιξε τα ματια δες τι σου απεμεινε..γελα και χορεψε και τραγουδα σαν να μην σε βλεπει κανεις..χορεψε αργα και δες τις χαρες τις ζωης..»
      Δεν ξερω αν χορευω αργα αλλα ξερω οτι αυτο που μου απεμεινε ειστε εσεις..
      Σας ευχαριστω ολους πολυ μεσα απο την καρδια μου..ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ ΟΛΟΥΣ…
      Καληνυχτα και ονειρα γλυκα να εχετε!

      Mika
      19 Ιανουαρίου 09 στις 10:38

      Αυτό είναι σχεδόν πάντα κανόνας, η καθημερινότητα μας παρασέρνει σε ένα αδιάκοπο αγώνα δρόμου και μόνο οταν μας έρθει το «τούβλο» καταλαβαίνουμε οτι πρέπει να σταθούμε…έστω για λίγο και να αφουγκραστούμε…την ίδια μας τη ζωή!
      Οι «τυχεροί» να τους πώ θα πάρουν και το μάθημα τους και θα δούνε αλλιώς τα πράγματα, οι άτυχοι απλώς θα συνεχίσουν.
      Πάντα τα κείμενα σου μας δίνουν τροφή για σκέψη, το έχω ξαναπεί, και αυτό είναι πάντα πολύ ξεχωριστό..
      Φιλιά Παραμυθά μου!

      ΑΡΙΣΤΗ
      19 Ιανουαρίου 09 στις 14:11

      Έλα μωρέ παραμυθούλη μου τώρα. Τι είναι αυτά που λες και σε ακούει και ο παραμυθόκοσμος. « Ήρθα 3 μέρες στην Θεσσαλονίκη και κανείς δεν με πήρε τηλέφωνο.» Εγώ στο λέω και στο δηλώνω δεν θα μπορούσα να πάρω τηλέφωνο γιατί είμαι ντροπαλή με τα τηλέφωνα μην κοιτάς που εδώ είμαι μπουρου-μπουρου…… και ένα δεύτερο είναι ότι δυστυχώς δεν μπορούμε να βγούμε εύκολα από τους ρυθμούς μας. Δεν θα έπρεπε να μας προειδοποιήσεις κάμποσες μερούλες πριν; Λοιπόν εγώ σε προκαλώ να κανονίσεις μια συνάντηση με συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα στην Θεσσαλονίκη, με ανακοίνωσή σου 2-3 μήνες πριν και να δούμε δεν θα έρθουμε; Αν δεν έρθουμε και τότε εντάξει ούτε που να μας μιλάς!
      Όσο για το τούβλο σεντόνι τι να πω. Έχεις δίκιο, αλλά πώς να αλλάξουνε μερικοί – μερικοί δεν ξέρω! Για μένα το λέω μην νομίζετε…..
      Φιλάκια πολλά…
      Μαράκι που είσαι σε πεθύμησα!

      Μαρία
      19 Ιανουαρίου 09 στις 14:19

      Ελα βρε κοριτσάκι δεν έχω ακόμα ίντερνετ σπίτι γι αυτό χάνομαι!
      τί γίνεσαι πως πάει η salonica;

      ΑΡΙΣΤΗ
      19 Ιανουαρίου 09 στις 14:27

      Πλάκα μου κάνεις ρε Μαράκι; Δεν πρόλαβα να σχολιάσω και απάντησες. Άστα αυτά πάνω από τον υπολογιστή είσαι απλά δεν μας μιλάς.
      Όσο για την Θεσσαλονίκη είναι εδώ και σας περιμένει. (θα με σφάξει ο παραμυθάς……)

      Μαρία
      19 Ιανουαρίου 09 στις 14:35

      Οχι κοριτσακι τα μεγάλα πνευματα συναντιούνται! άσε ο παραμυθούλη θα σφάξει πρώτα εμένα τόσους μήνες Αθήνα και έχω χαθεί… αυτό να το εκλάβω ως πρόσκληση; γιατί ξέρεις στη διεθνή έκθεση βιβλίου ψήνομαι να ανέβω!

      Μαρία
      19 Ιανουαρίου 09 στις 14:57

      καλά εγω θα περιμένω απάντηση έστω και στο επόμενο post τωρα που την έκανες την πρόταση δεν τη γλυτώνεις χιχιχιχιχιχιχιχιχιχι!

      ΑΡΙΣΤΗ
      19 Ιανουαρίου 09 στις 15:10

      Όχι Μαράκι μου μια εξωτερική δουλειά είχα. Τώρα γύρισα. Όποτε θέλεις να έρθεις.
      Να φέρεις και τον παραμυθά μαζί σου! Καλά θα το φάω το ξύλο δεν την γλυτώνω.

      ΑΡΙΣΤΗ
      19 Ιανουαρίου 09 στις 15:22

      Ορίστε! Είδες παραμυθά μου. Η Μαρία από τον Γενάρη κλείνει ραντεβού για τον Μάη. Πώς να της αρνηθώ εγώ συνάντηση; Ε; Πες μου. Όλο τον Μάη στην παραλία θα είμαι, στην έκθεση βιβλίου και θα την περιμένω!
      Φιλάκια πολλά Μαράκι μου. Σε είπα; Δεν ΣΕ είπα!

      Γιαννης απο ΝΥ
      20 Ιανουαρίου 09 στις 3:36

      Μην βαλεις στοιχημα για ΝΥ παντως γιατι θα το χασεις!!!
      Μεγαλε, χαλι να γινουμε να μας πατησεις…
      Α ρε Παραμυθα, τι τα βαζεις τετοια στοιχηματα στεναχωρα?
      Οποιος κερδιζει στα στοιχηματα χανει στην αγαπη! Χαχαχαχα

      amalia
      20 Ιανουαρίου 09 στις 21:00

      Να που βρήκα κι εγώ μια σελίδα που μου θυμίζει τόσα πολλά!Αν ήξερες πόσες νύχτες κοιμήθηκα με την φωνή σου στο κασσετόφωνο!
      Μεταξύ μας,δεν μιλάω για παλιά,αλλά για τώρα.Μια και μοναδική κασσέτα που έχει απομείνει,με συνοδεύει ακόμα κάποια δύσκολα βράδια.Ας είμαι 33.Αυτήν την συνήθειά μου δεν την έχω πεί σε κανέναν.Ποιός θα καταλάβαινε ;;(ΊΣΩΣ ΕΣΥ ΜΟΝΟ)
      Χαίρομαι που σε βρήκα και ίσως τα ξαναπούμε.(Συνέχισε να πετάς τούβλα στις ζωές μας και..όποιος καταλάβει, κατάλαβε.)

      baeltimazilfas
      21 Ιανουαρίου 09 στις 21:23

      Πολύ όμορφη ιστορία και γενικά πάρα πολύ όμορφο μπλόγκ.

      Τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια. 🙂

      Σήμερα το ανακάλυψα και εχω κολήσει στις ιστορίες με τον Χότζα που πάντα μου άρεσε, μιας και ήταν κάτι σαν εξωτικός Αίσωπος, για μένα.

      Πάνω σε αυτό το θέμα, διάβασα κάτι και σκέφτηκα «να ο ανθρωπος που πρέπει να ρωτήσω». Κάπου έγραψες οτι ήσουν υπεύθυνος στην ΕΡΤ παλαιά στο τμήμα των παιδικών (αν βγήκες στην σύνταξη, γύρνα πίσω !!! Οι σημερινοί δεν την παλεύουν !) και θα ήθελα να σε ρωτήσω αν γνωρίζεις που θα μπορούσα να βρώ το παλαιό σήμα της ΕΡΤ που σήμαινε την αρχή του εκπαιδευτικού και παιδικού προγράμματος.

      Θυμάμαι ήταν ένας άνθρωπος που καθόταν και έβλεπε ένα λουλούδι που φύτρωνε, μεγάλωνε, μέχρι που έγινε δέντρο τεράστιο και στο τέλος τα άνθη του δένδρου κοίταζαν τον άνθρωπο.

      Ηταν μια υπέροχη εικόνα που δεν την ξέχασα ποτε στην ζωή μου και, εδω και πολλά χρόνια θέλω να την ξαναδώ, οπότε αν θα μπορούσες να με βοηθήσεις θα σου ήμουν υπόχρεως.

      Σε ευχαριστώ για την ώρα σου αλλά και για την δουλειά σου στο τμήμα των παιδικών. Να είσαι πάντα καλά εσύ και οι άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπάνε. 🙂

      Μαρία
      22 Ιανουαρίου 09 στις 10:58

      Αμαλία μην το πεις σε κανένα αλλά κι εγώ τις προάλλες αγκαλιά με ένα βιβλίο του παραμυθούλη κοιμήθηκα! σσσσσσσσσ….

      Κυρία Παραμυθά
      22 Ιανουαρίου 09 στις 12:48

      Αχ μωράκια μου!
      Που να ξέρατε πόσο καλό κάνει στις ψυχούλες ΣΑΣ, ΜΑΣ, που ανοίγετε, ανοίγουμε και μοιραζόμαστε τις πιο κρυφές μας σκέψεις, συνεχίστε, συνεχίστε και θα δείτε κάτι θα αλλάξει σ΄αυτόν τον απάνθρωπο κόσμο!
      Εγώ το αισθάνομαι κάθε φορά που διαβάζω τα σχόλια σας.
      Φιλιά και από την μάγισσα Άιναφετς!

Σχολιάστε