«Τι είναι αυτό;»

spourgiti.jpgΈνας πατέρας, γύρω στα ογδόντα, καθόταν στη βεράντα τού εξοχικού του σπιτιού μαζί με τον σαρανταπεντάρη γιο του, που είχε έρθει για να τον δει και διάβαζε εφημερίδα. Ξαφνικά, στην άλλη άκρη της βεράντας ήρθε και κούρνιασε ένα σπουργίτι.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησε ο πατέρας το γιο.
«Ένα σπουργίτι», απάντησε ο γιος.
Μετά από λίγα λεπτά, ξαναρωτάει ο πατέρας το γιο του για δεύτερη φορά: «Τι είναι αυτό»;
Κι ο γιος του τού απαντάει: «Μόλις σου το είπα πατέρα, ένα σπουργίτι».
Ύστερα από λίγο, ο γερο-πατέρας ξαναρωτάει το γιο του για τρίτη φορά: «Τι είναι αυτό»;
Αυτή τη φορά υπήρχε ένας εκνευρισμός στη φωνή του γιου καθώς απάντησε στον πατέρα του περιφρονητικά: «Ένα σπουργίτι πατέρα, ένα σπουργίτι, ένα σπου-ργί-τι».
Και λίγο μετά, ο πατέρας ξαναρωτάει το γιο του για τέταρτη φορά: «Τι είναι αυτό»;
Αυτή τη φορά ο γιος έβαλε τις φωνές στον πατέρα του: «Γιατί με ρωτάς και με ξαναρωτάς το ίδιο πράγμα, αφού σου έχω ήδη απαντήσει τόσες φορές; ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ. Δεν μπορείς να το καταλάβεις»;
Λίγο αργότερα, ο πατέρας πήγε στο δωμάτιό του και γύρισε κρατώντας ένα παλιό τετράδιο με ένα ξεφτισμένο χοντρό εξώφυλλο. Ήταν ένα ημερολόγιο που είχε αρχίσει να κρατάει τη μέρα που γεννήθηκε ο γιος του. Το άνοιξε σε μια σελίδα και ζήτησε από το γιο του να τη διαβάσει δυνατά. Εκείνος, δυσφορώντας, άρχισε να διαβάζει εκείνη τη σελίδα από το ημερολόγιο του πατέρα του:
«Σήμερα, ο μικρός μου γιος, που πριν λίγες μέρες έκλεισε τα τρία, καθόταν μαζί μου έξω στη βεράντα όταν ένα σπουργίτι ήρθε και κάθισε στα κάγκελα. Ο γιος μου με ρώτησε 21 φορές τι ήταν αυτό και του απάντησα και τις 21 φορές ότι ήταν ένα σπουργίτι. Τον αγκάλιασα τρυφερά και τις 21 φορές που μου έκανε την ίδια ερώτηση ξανά και ξανά χωρίς να εκνευριστώ, νοιώθοντας στοργή για το αθώο μου αγοράκι».
Ο γιος σκέφτηκε ότι ενώ ο πατέρας του, του είχε απαντήσει και τις 21 φορές στην ίδια ερώτηση, «τι είναι αυτό» που του είχε κάνει εκείνος όταν ήταν τριών χρονών χωρίς να εκνευριστεί, αυτός σήμερα, όταν ο πατέρας του τον ρώτησε μόλις τέσσερις φορές την ίδια ερώτηση, εκνευρίστηκε και ενοχλήθηκε.
Δάκρυα κύλησαν στα μάτια του γιου κι έσφιξε τον γέρο πατέρα του στην αγκαλιά του.

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

Έγραψε ο Παραμυθάς στην κατηγορία Παραμύθια στις13 Μαΐου 2007

23 σχόλια στο “«Τι είναι αυτό;»”

      natasaki
      13 Μαΐου 07 στις 22:37

      Πραγματικά, πόνεσε πολλούς…..και όχι μόνο γονείς! Γι’ αυτό λέω πάντα και στον άντρα μου και σε φίλους, όταν μιλάμε, ότι ο καλύτερος οδηγός για το πώς να φερθούμε σαν γονείς, είναι να προσπαθούμε να θυμηθούμε πως ήμασταν εμείς σαν παιδιά……… το προσπαθούμε σκληρά, πάντως……
      Καληνύχτα, Παραμυθά μας ;)
      και καλή εβδομάδα.

      unamama (amalia)
      13 Μαΐου 07 στις 22:43

      οταν βλεπω ηλικιωμενους ανθρωπους παντα συγκινουμαι…παντα κοιτω τα ματια τους απομονωνοντας τα απο το υπολοιπο προσωπο και σωμα ,δινοντας προσοχη στο βλεμα που ειναι το μονο σημειο ανεπαφο στο χρονο. απο το βλεμα προσπαθω να φανταστω πολλα για το παρελθον τους. οταν βλεπω ηλικιωμενους ανθρωπους σκεφτομαι τα δικα μου γηρατεια που θα ερθουν…και φοβαμαι.

      Rodia
      15 Μαΐου 07 στις 2:16

      Συγκινητική ιστορία παραμυθά μας:-) θέλω όμως να ρωτήσω κάτι τι. Αν ο πατέρας χτυπούσε βάναυσα το μικρό του γιο, όχι μόνο αντί για απάντηση στα ερωτήματα του μικρού, αλλά σε κάθε ευκαιρία, χωρίς λόγο… και αν ο γιος σε όλη του τη ζωή προσπαθούσε να αποσπάσει την προσοχή έστω του σκληρού πατέρα, μια και για αγάπη και ενδιαφέρον ούτε λόγος… ποια θα μπορούσε να είναι η σημερινή σου ιστορία;
      ..καίγομαι για την απάντηση που θα δώσεις..
      :-) ) με σεβασμό

      ρεα
      16 Μαΐου 07 στις 19:02

      πραγματικά πόνεσε πολύ….Δυστυχώς όταν κινδυνεύεις να χάσεις κάτι καταλαβαίνεις τι θησαυρό έχεις δίπλα σου… ο καλύτερος μου φίλος έχασε σήμερα τον πατέρα του και ο δικός μου πατέρας είναι δίπλα του απο τις 4 τα ξημερώματα γιατί ο φίλος μου δεν θέλει να δει κανέναν άλλο….. Δε θα ξαναεκνευριστώ με τον πατέρα μου ποτε……

      Manos S.
      17 Μαΐου 07 στις 22:38

      Εγώ πάλι γιατί κλαίω; Πριν λίγο «μάλλωσα» το γιο μου, επειδή του έπεσε η μπάλα κάτω από την βεράντα…

      paraxeno
      22 Μαΐου 07 στις 1:53

      ναι έτσι πρέπει, να μας θυμίζει κάποιος εκείνο το απλό που λέει ο λαός… εκεί που είσαι ήμουν και δω που είμαι θά ‘ρθεις… μήπως και ξεχνάμε να είμαστε εγωιστές, μήπως και θυμόμαστε να είμαστε παιδιά, γονείς, άνθρωποι…

      ευχαριστώ για αυτό το κειμενο….

      Ανατολη
      3 Ιουνίου 07 στις 10:34

      Υπεροχη ιστορια!
      Καθε φορα που γραφεις μας κανεις καλυτερους……..
      Εντωμεταξυ οπως βλεπεις δεν αντεχω να γραφω πανω απο δυο σχολια…………….
      Με δοσεις σαν αντιβιωση σε διαβαζουμε χεχεχεχεχε!!!!!!!!!!!!!
      Που θα παει???????? Θα γειανουμε…………………………………

      Υ.Γ Ας δωσουμε αγαπη στους γονεις μας οσοι τους εχουμε ακομα…..
      Κακα τα ψεμματα ολοι τους εχουμε εκμεταλλευτει και απο λιγο………

      Νίνα
      1 Δεκεμβρίου 07 στις 23:29

      Tελικά ήταν καλότυχη!

      Διάβασα την ιστορία αφού είδα το τρέιλερ της ταινίας που ήταν καθηλωτικό από μόνο του…

      ………………….

      δ δ δ
      ά ά ά
      κ κ κ
      ρ ρ ρ
      υ υ υ

      Ισμήνη
      2 Φεβρουαρίου 09 στις 17:21

      Κάλα λένε λοιπόν,ότι ένας γονιός μπορεί να κάνει 10 παιδιά,ενώ 10 παιδιά δεν μπορούν να κάνουν ένα γονιό!!!

Σχολιάστε