Η σούπα της σούπας…

Τώρα, έτσι ως διάλειμμα σ’ αυτά που γράφω συνέχεια (και για το κάπνισμα παράλληλα, μη γελάτε, αλήθεια λέω)  θα βάλω μια ιστορία του Χότζα που μ’ αρέσει  πολύ: «η  σούπα, της σούπας…». Έχετε δει όταν ορκίζεται μια καινούργια Κυβέρνηση πώς γίνεται; Από μικρό παιδί απορούσα όταν – τότε δεν υπήρχε τηλεόραση – κάθε φορά μετά από τις εκλογές κοιτούσα τη φωτογραφία  της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης: Σ’ ένα τραπέζι, ένα ευαγγέλιο που πάνω του βάζουν το χέρι τους για να ορκιστούν οι Υπουργοί της πρώτης σειράς, και πίσω τους άλλες δύο ή και τρεις σειρές  Υπουργών που ακουμπάνε το χέρι τους στον ώμο του μπροστινού τους. Δηλαδή, η «ιερότητα» του ευαγγέλιου περνάει από τα δάχτυλα του πρώτου στο χέρι του και φτάνει στον ώμο του, απ’ όπου περνάει στα δάχτυλα τού από πίσω του για να περάσει στο δικό του χέρι πάλι και να φτάσει στον ώμο του απ’ όπου περνάει… κ.λπ. κλπ… Κάτι σαν τον «hand down» (κληροδότηση ή μεταλαμπάδευση) των Καθολικών από τον Απόστολο Πέτρο στον Πάπα, όποιος κι όσα χρόνια μετά απ’ τον Πέτρο κι αν είναι! Για προσέξτε την ιστορία του Χότζα.
Σας φιλώ.
Π.

Μια φορά, ένας συγγενής του Νασρεντίν που είχε πάει κυνήγι, ήρθε το βράδυ για να τον δει  Χότζα και του έφερε ως δώροmulla-nasrudin.jpg μια μικρή πάπια. Χαρούμενος ο Χότζας έβαλε να μαγειρέψει αμέσως μια υπέροχη «σούπα – πάπιας» και κράτησε και τον επισκέπτη του να φάει μαζί τους. Σε λίγο, όμως, η μυρωδιά που έβγαινε από το σπίτι, έφερε κι άλλο επισκέπτη που είπε ότι είναι φίλος του συγγενή του που έφερε την πάπια και κάθισε στο τραπέζι. Τι  να κάνει ο Χότζας, αραίωσε λίγο τη σούπα για να φτάσει και του έβαλε κι εκείνου ένα πιάτο. Μετά από λίγο ήρθε κι άλλος ένας που είπε ότι είναι φίλος του φίλου του συγγενή που έφερε την πάπια και κάθισε κι αυτός στο τραπέζι και σερβιρίστηκε κι αυτός σούπα, αφού ο Χότζας την αραίωσε και πάλι. Στο τέλος, αφού ήρθαν κι άλλοι, και κάθε φορά αραίωνε τη σούπα ο Χότζας, άρχισε πια να εκνευρίζεται όταν ήρθε κι άλλος ένας που είπε: «Είμαι ο φίλος, του φίλου, που έχει φίλο τον φίλο τού συγγενή σου που έφερε την πάπια» και κάθισε κι αυτός στο τραπέζι για φαγητό. Κάθισε όπως κι οι υπόλοιποι περιμένοντας τη σούπα του, κι ο Νασρεντίν του έφερε σε λίγο ένα πιάτο με ζεστό νερό. «Τι είναι αυτό», ρώτησε ο τελευταίος επισκέπτης. Κι ο Χότζας του απάντησε: «Είναι η σούπα της σούπας, από τη σούπα της σούπας από την πάπια, που έφερε ο συγγενής μου».

7 Σχόλια στο “Η σούπα της σούπας…”

      natassaki
      20 Φεβρουαρίου 08 στις 1:12

      🙂
      Πάντα εξαιρετικός ο Νασρεντίν -και πώς τα καταφέρνει κι είναι πάντα επίκαιρος…

      Φιλιά πολλά, καλό βράδυ!
      (πολύ καιρό χρειάζεται να «κόψεις» το κάπνισμα, τελικά! Γι’ αυτό εγώ δεν το άρχισα ποτέ μου! 😉 )

      Ροζαλία
      20 Φεβρουαρίου 08 στις 9:30

      Χα χα φοβερός ο Ναζρεντίν! Αλλά και ο συσχετισμός με τη «μεταφορά της ιερότητας», με έριξε από την καρέκλα!
      Θυμήθηκα ένα φοβερό παραμύθι που διάβαζα μικρή, που είχε βέβαια άλλο νόημα (την τσιγκουνιά και την καπατσοσύνη) αλλά είχε να κάνει με σούπα:
      Ένας πεινασμένος νεαρός βρήκε καταφύγιο μια μέρα με καταιγίδα στο σπίτι μιας γερόντισσας. Αυτή του είπε «Φτωχιά είμαι γιόκα μ’, τι να σε ταγίσω η δόλια;». Και της λέει ο πονηρός, δεν πειράζει γιαγιά, θα φτιάξω μια σούπα με αυτό το τσεκούρι! Η γριά από περιέργεια του έδωσε μια μεγάλη κατσαρόλα και εκείνος έβαλε μέσα το τσεκούρι (καλά πλυμμένο υποθέτω!). Μόλις πήρε βράση το δοκίμασε και είπε: «Πωπω νοστιμιά! Λίγο αλατάκι της λείπει για να γίνει καλύτερη.» Του δίνει αλάτι. Μετά ξαναδοκιμάζει και λέει: «Μμμμ! Αριστούργημα! Με λίγο βούτυρο θα γίνει καλύτερη!» Του δίνει και βούτυρο η άλλη η τσιγκούνα (που δεν ήταν φτωχιά γιατί τότε οι φτωχοί ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΒΟΥΤΥΡΟ)!! Εννοείται ότι ο νεαρός την τούμπαρε κανονικότατα και έφτιαξε μια πεντανόστιμη χορτόσουπα ζητώντας διαρκώς επιπλέον υλικά (κρεμμύδια, καρότα, πατάτες και δε συμμαζεύεται) και η «φτωχιά» όχι μόνο του τα έδινε (γιατί τα είχε σε αφθονία) αλλά και πίστεψε ότι η σούπα έγινε από το τσεκούρι!

      unamama
      20 Φεβρουαρίου 08 στις 21:31

      μια φορα γινεται το θαυμα με τα 5 ψαρια και τα 2 ψωμια…κατα ΄τ’αλλα…τι ειναι ο καβουρας, τι ειναι το ζουμι του : ))

      cghera
      25 Φεβρουαρίου 08 στις 17:20

      Νομιζω οτι στο θέμα της ορκομωσίας είναι μάλλον τεχνικής φύσεως το ζήτημα καθώς δεν γίνεται να είναι οι υπουργοί τιραμόλες και για αυτό ακουμπούν ο ένας τον άλλον. Στο κάτω κάτω και που ακουμπάνε πάνω στο ευαγγελιο σαμπως τηρουν όσα ορκίζονται;
      Κακώς ορκίζονται.

      δημητρης παπουλιδης
      5 Μαΐου 09 στις 0:12

      ειμαι γεννημενος στο μ.ρευμα κωνσταντινουπολης και αφου ειμαι κοντοχωριανος του θελω κιαλλο χοτζα περιμενω με τους γιους μου να σας δουμε στην τιβι

Σχολιάστε