Το «φίδι»…

Νομίζω πως έχω ξαναπεί ότι αυτά που γράφω στα διάφορα «σεντόνια», δεν είναι για να τα δεχόσαστε επειδή τα λέει κάποιος μεγαλύτερος ή σοφότερος, αλλά για να τα ψάχνετε αν είναι ή δεν είναι έτσι. Για μένα είναι έτσι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι έτσι και για σας. Επίσης μου αρέσει να παρακολουθώ κάτι γρήγορες συζητήσεις που πέφτουν μεταξύ σας, αλλά δεν θέλω να ανακατεύομαι. Κάποια σχόλια, όμως, σαν αυτό του «Μαύρου Γάτου» που έγραψε για την «Χ», στο post «Πεσμένους κώλους…», μου φέρνουν στο νου ιστορίες που είναι κάτι σαν… σχόλιο του σχόλιου.

Μια φορά σε κάποιο χωριό, όταν ακόμα υπήρχαν πηγάδια στις αυλές των σπιτιών, μια οικογένsnake_small.jpgεια ξέμεινε ένα βράδυ από νερό και δεν είχανε να πιούνε. Έτσι, ο πατέρας έστειλε το μεγάλο γιο να φέρει νερό από το πηγάδι. Όταν εκείνος πλησίασε μέσα στο μισοσκόταδο το πηγάδι , πρόσεξε κάτι περίεργο. Σταμάτησε τρομαγμένος, καθώς κατάλαβε ότι μπροστά στο πηγάδι και δίπλα στον κουβά, ήταν ένα κουλουριασμένο χοντρό φίδι! Πήγε να το βάλει στα πόδια, και να γυρίσει σπίτι, χωρίς να πάρει νερό από το πηγάδι. Αλλά δεν το έκανε. Έμεινε εκεί όπου ήταν και κοίταξε το κουλουριασμένο σκοτεινό πράγμα δίπλα στο πηγάδι. Ναι, ήταν φίδι. Και έκανε ένα μικρό βήμα προς αυτό κοιτάζοντάς το με περιέργεια. Πλησίασε λίγο πιο κοντά, πήγε λίγο πιο αριστερά, μετά λίγο πιο δεξιά, και καθώς το φίδι δεν κουνιόταν εκείνος πλησίασε ακόμα πιο κοντά. Περίεργο! Το φίδι δεν κουνιόταν! Και τότε ξεπρόβαλλε το γεμάτο φεγγάρι από τα σύννεφα, κι έγινε φως σαν μέρα. Το φίδι φαινόταν πια ξεκάθαρα, μόνο που δεν ήταν φίδι. Ήταν ένα χοντρό σκοινί, τυλιγμένο σε κουλούρα!

Και ένα δικό μου σχόλιο στην ιστορία: Το να δει κανείς το «σκοινί» ως σκοινί δεν σημαίνει και πολλά. Αλλά το να πάρεις το «σκοινί» για «φίδι» και να κάθεσαι να το κοιτάς και να το παρατηρείς, χρειάζεται πολύ κουράγιο, χρειάζεται δύναμη.
Καληνύχτα.

Π.

14 Σχόλια στο “Το «φίδι»…”

      tsaperdona
      13 Ιουνίου 07 στις 10:54

      και αν ήταν τελικά ο διαμαντής, και η ιστορία είχε κακό τέλος, μετά άδικο θα είχε η μαμά μου που λέει πως «ΤΟΥ ΔΕΙΛΟΥ Η ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΙ»??????

      υγ παραμυθά,τους έφαγα στη γωνία! Το δικό μου σχόλιο είναι το πιο γρήγορο!
      υγ Τώρα ψάχνουμε και το πιο εύστοχο!!!!

      lou
      13 Ιουνίου 07 στις 12:02

      πιθανολογώ 75% ότι του δειλού η μάνα θα είχε ψεκάσει γύρω γύρω από το πηγάδι….που ούτε κόμπος δεν θα επιβίωνε. χαχαχα

      Μου τη δίνουνε τα «εύστοχα» !!!!!

      Κύριε Νίκο, άσχετο αλλά επειδή τα χω ολίγον συγχισμένα ή συμπτιγμένα στο μνημονικό, γιαυτό βοήθησε με. Έχεις προσφέρει τις γλυκές υπηρεσίες σου και σε σχολεία? Το «μάστορας» με ανατρέχει μέσω Λαμίας, σε απογευματινά «μαστορέματα».

      Manos S.
      13 Ιουνίου 07 στις 18:48

      Iou καμμία σχέση, άλλωστε το μάστορας ανήκει στον Κώστα Πιλάβιο.
      Ροδούλα, νομίζω πως είναι κάτι ενδιάμεσο από τα :
      1) βλέπω το δέντρο αλλά δεν βλέπω το δάσος
      2) θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία (Καρυωτάκης)
      3) στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα (για τον Μαύρο γάτο)

      Για περισσότερες εξηγήσεις κοίτα την κουβέντα που αναφέρετε το παραμύθι.

      Παραμυθάς
      13 Ιουνίου 07 στις 19:49

      Δεν ξέρω αν ξαναγυρνάτε στα σχόλια, ώστε να διαβάσετε αυτό που θα γράψω, αλλά αυτή τη φορά θα σκάσω αν δεν πω κάτι. Ναι, είπα ότι δεν θα απαντάω, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, «είπα, ξείπα». Λοιπόν: Το κοντινότερο που ξέρετε σ’ αυτή την ιστορία είναι η παραβολή «της επιστροφής του ασώτου». Γι’ αυτόν έσφαξε «το μόσχο το σιτευτό», όχι για τον άλλον που ήταν πάντα εκεί και δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι. (Για να δούμε τώρα, το πιάσατε). Όσο για τη μάνα του δειλού που δεν κλαίει, προσέξτε όσες έχετε μικρά αγόρια, γιατί οι ευνουχισμένοι άντρες (ψυχολογικά εννοώ) έχουν ευνουχιστεί από τις μάνες τους για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και να μην κλαίνε.

      Ανατολη
      13 Ιουνίου 07 στις 20:22

      Καλησπερα!!! σε ολους. Συμφωνω με το μανο…….. θελει αρετη και τολμη η ελευθερια! Για την παραβολη εννοεις παραμυθα οτι επιβραβευτηκε ο τολμηρος?? Μπευρδευτηκα λιγο…
      Ο φοβος για το αγνωστο ειτε ειναι αρρωστια ειτε επαγγελματικη καριερα ειτε αλβανος ειτε ο πραγματικος μας εαυτος παλευεται κοιτωντας τον καταματα.Αυτο καταλαβαινω……..
      Να πω και κατι λιγο ασχετο?
      Εχετε διαβασει Αντωνη Σουρουνη?Απλα καταπληκτικος!!και αυτος σαν τον παραμυθα σε μια λιγο διαφορετικη εκδοχη…
      Καλο βραδυ και παραμυθα για να σε παρακολουθω συνεχως επαθα ωλενεια νευριτιδα χεχεχεχεχεχεχεχε προσοχη στα χερια σας………
      δεν ειναι τηλεοραση!!!!!!!

      Manos S.
      13 Ιουνίου 07 στις 21:44

      Παραμυθά μου χαιρόμαστε που απαντάς! Προσωπικά προτιμώ να μιλάς που και που….είναι κάτι σαν chat και μακάρι να είχαμε την δυνατότητα να το κάνουμε κάποια στιγμή όπως είχαμε πει κάποτε…

      Manos S.
      13 Ιουνίου 07 στις 21:47

      Όσο για του δειλού τη μάνα….το πιο πιθανό να μη γίνει ΠΟΤΕ γιαγιά επειδή δεν θα τον αφήσει ΟΥΤΕ να παντρευτεί, ΟΥΤΕ καν να βγει απο το σπιτάκι της 🙂

      natassaki
      13 Ιουνίου 07 στις 23:38

      Μάνο: «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» Κάλβος (σπαστικιά μεγάλη αδελφή, με λατρεία στη λογοτεχνία)
      Κατά τα άλλα συμφωνώ, και το έχω αποδείξει πολλές φορές στη ζωή μου…;)

      rodoula-kelly
      13 Ιουνίου 07 στις 23:39

      Μμμ λοιπόον προσωπικά κατάλαβα το εξής: Ο «αμαρτωλός» ας πούμε που επανέρχεται στον» ίσιο «δρόμο είναι σαν γεγονός σημαντικότερο από το γεγονός του ότι κάποιος δεν εφυγε ποτέ από αυτόν (τον «ισιο» δρόμο).
      Στο περίπου ετσι…στο εντελώς περίπου….
      καληνύχτα σας.

      lou
      14 Ιουνίου 07 στις 10:46

      καλημερα σας! Μαnο S., εχω καταλαβει οτι το Μαστορας δεν ειναι παρατσουκλι του Νικου αλλα του Κωστα Πιλαβιου και γιαυτο ειπα «συνειρμος μεσω Λαμιας». Ευχαριστω παντως, και αφου δεν σχολιασε παραπερα ο κυριος Νικος, εχω παρει και την απαντηση μου.

      Αυτο το «οι αντρες δεν κλαινε»…τι μεγαλη απατη, τι κατεργο…
      Τι μιζερη κοινωνικη διαστροφη και αυτη….

      Καλη συνεχεια σε ολους.

      κουκουτσία
      14 Ιουνίου 07 στις 12:35

      …καμιά φορά η «λάθος» εντύπωση είναι πιο «σώστή» κι από την «πραγματική» εντυπώση…με την έννοια ότι η «λάθος» μπορεί να σου κάτι που η δεδομένη, η «πραγματική» δηλ. δε μπορεί να σου δόσει ούτε στο καλύτερό της όνειρο…αυτό κατάλαβα

      Manos S.
      14 Ιουνίου 07 στις 21:41

      Και η ροδουλα και το νατασσακι έχουν δίκιο για τον Κάλβο… Σόρρυ αλλα ήθελα να πω στίχο απο το «Αγαλμα της ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο». Σχωρέστε με….
      Όσο για το οι άντρες που δεν κλαίνε…..προ καιρού έβλεπα με τον γιο μου το «Μπαμπι» «Ι» και «ΙΙ». Πολύ κλάμα ρε παιδιά…….

Σχολιάστε