Μικρές Χαρές

Άλλη μια ανατροπή σ’ αυτό που σχεδίαζα να ανεβάσω σήμερα. Αλλά όταν το δείτε – όσοι δεν το έχετε δει ήδη αλλού – πιστεύω θα συμφωνήσετε για την επιλογή μου. Είναι η ταινία «Μικρές Χαρές» του «μάστορα«, που παιζόταν φέτος στα VILLAGE CINEMAS και από χθες είναι ελεύθερο να ανέβει στο ίντερνετ. Οπότε κι εγώ του «το ‘κλεψα» από το blog του και το ανέβασα εδώ.

Καλό βράδυ
Π.

19 Σχόλια στο “Μικρές Χαρές”

      amalia
      9 Δεκεμβρίου 09 στις 21:18

      Τι να πώ.Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους.Πώς να περιγράψω τι συναισθήματα μου προκάλεσε το βιντεάκι.Γεμάτη μυρωδιές, γευσεις, χρώματα,αγκαλιές και με ένα χαμόγελο στα χείλη φεύγω απο το blog.
      Ευτυχώς που υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα.

      John Karapiperis
      9 Δεκεμβρίου 09 στις 23:31

      Χμ… είχα δει το ‘Τι είναι αυτό’ τυχαία πριν πολύ καιρό και ‘μπήκε μέσα μου’ (για την ακρίβεια είχα να συγκινηθώ έτσι από το Fountain του D.Aronofsky… Αργότερα σε ξαναβρήκα, άκουσα για τον ‘μάστορα’, είδα το blog του και ξαναείδα το video μαζί με τους τίτλους… Kαι τότε χαμπάριασα από ποιά μηλιά έπεσε το μήλο !

      Υ.Γ. Οι Μικρές Χαρές με ανησύχησαν στην αρχή… Άσε που το πέρασα για διαφημιστικό… Μετά όμως το 3:27 ‘έμεινα’… όχι δε δάκρυσα,αλλά προβληματίστηκα και το ξαναείδα πολλές φορές…
      Οι εκ φύσεως τυφλοί -εκ γενετής ή μη- (και το ξέρω από οικογενειακό φίλο) αναπτύσσουν στο έπακρο τις λοιπές αισθήσεις -π.χ. έιχε έρθει σπίτι μας για φαγητό και μας είχε πει: ‘Τι ωραίο χειροποίητο τραπεζομάντηλο με τα λουλουδάκια’ ή ξέρουν καλύτερα τους δρόμους μόνο με την ακοή…
      Anyway, αυτό που θέλω να πω- και ίσως είναι και το νόημα του video- είναι ότι ‘μήπως έχουμε δώσει βάση στην όραση και κάθε λογής οφθαλμόλουτρα, ξεχνώντας τις λοιπές αισθήσεις μας? Μήπως γινόμαστε αναίσθητες ‘κάμερες’ σιγά σιγά ?

      Υ.Γ.2 Παραμυθά, αποκάλεσες ‘χύμα και ψιλοφευγάτο’ τον cpil… Κι ευτυχώς που είναι έτσι !!! Γιατί εμείς οι υπόλοιποι τι είμαστε δηλαδή ? Μακριά από ‘ορθολογιστές’ !!!

      Υ.Γ.3 Θα το ξαναγράψω ακόμη μια φορά… Ο γιος σου εξελίσσεται σε έλληνα Aronofsky…Eύγε προπάντων στον ίδιο, αλλά και σε σένα και στην Άιναφετσ για την διαπαιδαγώγηση…

      ΓΜ
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 1:13

      Wow.. Καταλάθος βρέθηκα σε αυτό το blog αλλά μόλις έφτασα είπα ας κάνω κλικ να παίξει αυτό εδώ το βίντεο.. Ξεκίνησε.. Είδα το όνομα Πιλαβιος.. Πέρασε από το μυαλό μου για μισό second η σκέψη οτι μπορεί να ήταν ο ίδιος που είχε φτιάξει το «Τι είναι αυτό;» (ένα βιντεάκι που με πολύ μεγάλη χαρά το είχα μοιραστεί με άλλους ανθρώπους έχοντας το πρώτα ανακαλύψει και δει).. το βίντεο έπαιζε.. πάτησα το κουμπί να προβάλλεται σε ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή.. Άρχισα να το βαριέμαι… δηλαδή δεν είχε κάτι να μου πει. Και ξαφνικά το βίντεο έφτασε στο τέλος, εγώ έμεινα με ανοιχτό το στόμα με την απροσδόκητη ευχάριστη εξέλιξη του βίντεο, πάτησα κλικ στα «σχόλια», εμφανίστηκαν, τα διάβασα, έγραψα το δικό μου σχόλιο, και τώρα θα πάω να κοινοποιήσω την ύπαρξη του βίντεο και σε άλλους ανθρώπους. Και θα ρίξω μια ματιά στο blog να δω εάν μπορεί να μου χρησιμεύσει σε τίποτα.. Στέλνω ένα μεγάλο ζεστό ευγνώμων χαμόγελο 🙂

      αστάρτη
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 9:15

      … μάλλον είμαι η μόνη που δεν της άρεσε η ταινία…

      την πρώτη φορά που επιχείρησα να την δω, προσπάθησα να το κάνω χωρίς να επηρεαστώ από το όνομα του δημιουργού…
      και δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι το τέλος, διότι βαρέθηκα…
      το μόνο που με έκανα να ξαναδώσω μία ευκαιρία, ήταν το σχόλιο του Johnny, στο f.b. περί Aronofsky…
      και την είδα την ταινία μέχρι το τέλος, μόνο και μόνο για να δω ΤΙ τον έκανε να το γράψει αυτό…

      κι εμένα με έχει συγκινήσει το Fountain για ιδιαίτερους και πολύ προσωπικούς λόγους, και με έχει συνταράξει και η τελευταία του ταινία, το Wrestler…
      αλλά δε νομίζω ότι βλέπω στο «μικρές χαρές» ένα δημιουργό που θα μπορούσε να αγγίξει το Pi ή το Requiem ή τις δύο που προανέφερα…

      δε με συγκίνησε η ταινία… απλώς χαμογέλασα…

      Είναι μία τρυφερή ταινία, με μία ανατροπή, μάλλον προβλέψιμη, ίσως ενδιαφέρουσα, ίσως όχι, αλλά διάρκεια ποοοοοοολύ μεγάλη, γι’ αυτό που είναι, με κίνδυνο – αν δεν είσαι από τους ανθρώπους που φτάνουν την ταινία μέχρι το τέλος όπως κι αν έχει, όπως εγώ – να μη φτάσεις ποτέ στο τέλος…

      αγγίζει θέματα ενδιαφέροντα, αλλά ο τρόπος που το κάνει, εμένα προσωπικά, δεν με αγγίζει… μοιάζει σαν feel-good-movie, δεν είναι αρκετά «πραγματική» για ‘μένα…

      το consept έχει ενδιαφέρον πάντως, και θα μου άρεσε να το έβλεπα να πηγαίνει «παραπέρα»…

      μπορεί να είμαι πολύ περίεργη, μπορεί να έχω δει περισσότερες ταινίες απ’ ό,τι θα έπρεπε – για το δικό μου καλό! – και είμαι «δύσκολος πελάτης»…

      … μπορεί απλώς να μη μπορώ να «δω» ό,τι κι εσείς…
      χαααααααααααααααααααχαχαχαχα!
      😉

      υ.γ.: ίσως στεναχώρησα κάποιους, αλλά, αυτή είμαι εγώ…

      Mika
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 10:15

      Με ταξίδεψε, με γαλήνεψε, με έκανε να χαμογελάσω, να ανατριχιάσω και να συγκινηθώ…
      Μου αρέσει η «ματιά» του μάστορα…
      Μπράβο λοιπόν!!!!!!!!

      Παναγιώτης
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 13:03

      Πολύ ωραία ταινία και ειδικά τώρα που έρχονται γιορτές μας θυμίζει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή.

      ΥΓ. Γεια σου Παναγιώτη συνονόματε ! Κι εσύ παραμυθόπαιδο; 🙂

      αστάρτη
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 13:31

      @ΠΤ

      … αν, ως ΠΤ, είσαι ο ΠΤ που θεωρώ ότι είσαι…

      τουλάχιστον έχω καλή «συμβατή» παρέα!…
      χααααααααααααααααααααχαχαχα!
      😉

      dimitrisp
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 16:54

      η ταινία του Κωνσταντίνου «μίλησε» στην καρδιά μου ….μου αρέσει πολύ η οπτική γωνία που κοιτάει ο σκηνοθέτης με την κάμερα αλλά και χωρίς αυτή! θα ήθελα πολύ να δω και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του! θα περιμένουμε…
      μπράβο σε όλους όσους εργάστηκαν για την ταινία!
      καλό απόγευμα σε όλα τα παραμυθόπαιδα!

      Allu Fun Marx
      10 Δεκεμβρίου 09 στις 23:27

      Είμαι ο Nico Fenek Mikelides, κριτικός κινηματογράφου της Μπλογκοσλοβακίας και οι «Μικρές Χαρές» μου άρεσαν πολύ.
      Στην αρχή, δεν το κρύβω, το φοβήθηκα κι εγώ. Σκέφτηκα, στη διαφήμιση το γύρισε ο μάστορας; Αλλά η αίσθηση που μου άφησε όταν έπεφταν οι τίτλοι τέλους ήταν μοναδική.
      Πολύ ωραία τα στιγμιότυπα με την πυγολαμπίδα και την πασχαλίτσα.
      Πολύ ωραία η μουσική και άψογη ερμηνεία από τους ηθοποιούς.
      [3 και 1/4 αστέρια]
      (Φάτε τη σκόνη μου Α-Tιμογιαννάκη!)
      🙂

      John Karapiperis
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 0:45

      Πες τα, allu fun marx !!! Εγώ ‘κριτικούς’ -και όχι Κρητικούς!- τους ‘γράφω’ εδώ και καιρό… Μπορώ να εκφέρω και μόνος μου άποψη και δε χρειάζομαι ‘ιμπρεσάριους’…
      Πρέπει να μάθουμε να κρίνουμε κάτι πρώτα εκ βαθέων, και μετά αν πρόκειται να προβληθεί σε pop-corn Village Cinemas ή στις Κάννες… Ρε το θέμα είναι ένα: σας άρεσε ναι ή ού?
      Εγώ είπα τη γνώμη μου ότι φέρει ψήγματα από Aronofsky και Boyle, και δε μου την αλλάζει κανείς ‘κριτικός΄… Ήταν φτιαγμένο για τα Village Cinemas κοινώς popcorn movie intro…(λέτε και ο cpil να μην ήξερε τον προορισμό?)
      Όσοι το πήγατε παραπέρα κάνοντας σύγκριση του Aronofsky με τον cpil, αυτό είναι προς τιμήν του cpil…
      Kαι δεν λέω με το ζόρι να σας αρέσει… είτε σας είπε κάτι είτε όχι… Εμένα μου είπε πάντως κάτι, και ίσως ήταν άστοχη η αναφορά μου στον Aronofsky… ίσως έπρεπε να τον συγκρίνω με τον Errol Flynn… (Ναι ειρωνικά το λέω για πάσης φύσης ‘ειδήμονες’ – Ταινίες βλέπουμε όλοι, ταινία δοκίμασες να γυρίσεις δική σου? – και ανεξάρτητη χωρίς να έχεις ‘μπαρμπα’ τον Coppola ή το Hollywood?)
      Mάθετε να συγκρίνετε με μέτρο…και να μένετε στο θέμα… και δεν ξέρω ούτε καν τον cpil…Οι Μικρές Χαρές μου αρέσουν… Οι μεγάλες και οι πολύβοες όχι…

Σχολιάστε