Σκιαθίτικο «Μπλογκοπεριοδικό»

Επειδή τη Δευτέρα τελειώνουν οι διακοπές, κι έχουν μαζευτεί μερικά θέματα εδώ στη Σκιάθο, είπα να τα μαζέψω και να τα βάλω όλα σ΄ ένα post, της κατηγορίας  Μπλογκοπεριοδικό. Είναι τρία λοιπόν: ένα κείμενο λίγες γραμμές, γραμμένο από έναν άνθρωπο που δεν το περίμενα να γράψει κάτι τέτοιο, μία Κινέζικη παροιμία και ένα βίντεο που ετοίμασα από τη… γνωριμία μου με μερικά άλογα.

                                                              Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

120820141872

Εδώ και τριάντα ένα χρόνια που έρχομαι τα καλοκαίρια στη Σκιάθο, στο σπίτι των πεθερικών μου,  συναντώ έναν συμπαθέστατο άνθρωπο που είναι ο κηπουρός του σπιτιού. Από την αρχή είδα ότι είναι ξύπνιος και έχει και φοβερό χιούμορ. Γενικώς συμπαθηθήκαμε από την αρχή. Ξέροντας, όμως, ότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό και ότι γενικώς δεν ήταν και πολύ του διαβάσματος, μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν προχθές, μου έδωσε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, λέγοντάς μου: «Κοίτα κάτι που έγραψα». Το διάβασα και έμεινα! Όσοι έχει κάποια σχέση με θέματα αυτογνωσίας θα καταλάβετε γιατί. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, σας αντιγράφω αυτό που διάβασα:  «Γράφω γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός  που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος  στα μητρώα αρρένων του Δήμου».

                                                  ΜΙΑ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Ακρίδα

Από μικρός μου άρεσε να πιάνω τα «αλογάκια της Παναγίτσας «, όπως τα έλεγε η μάνα μου, και να τους βγάζω τα φτερά για να την ακούω να μου λέει, «θα σου τα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα με αυτό που κάνεις», και τελικά να μην γίνεται τίποτα, όπως τότε που είχα μουτζώσει τα εικονίσματα και μου είπε, «μην το κάνεις αυτό, γιατί θα στα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα». Αλλά επειδή η «Παναγίτσα» ήταν καλός άνθρωπος, δεν μου τα έκοψε ποτέ και για τίποτα. Όλα αυτά, τα θυμήθηκα χτες, Δεκαπενταύγουστο της Παναγίας, όταν στο τραπέζι της βεράντας, τ’ απόγευμα, είδα το αλογάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. Και μου’ ρθε να το βγάλω φωτογραφία, γιατί ήταν πολύ μεγάλο κι αντί ζωηρό πράσινο, που είναι αυτά τα έντομα, ήταν άσπρο και ξεθωριασμένο πράσινο. Κι όπως όταν ήμουν μικρός, (ξαναμωράθηκε ο παππούς) άρχισα να το πλησιάζω σιγά σιγά, όπως τότε, όχι βέβαια για να του βγάλω τα φτερά, αλλά για να του βγάλω φωτογραφία. Με εντυπωσίασε τρομερά, γιατί έμεινε εντελώς ακίνητο, και μάλιστα – όπως βλέπετε –  κοιτάζοντάς με. Όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Ετοιμάζοντας σήμερα το post,  μου ήρθε να μπω στο internet για να δω αν έχει τίποτα για τα «αλογάκια της Παναγίτσας».  Όχι μόνο έχει, αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχει και κινέζικη παροιμία  με αλογάκι της Παναγίας! Και θα αναρωτηθείτε, τι θέλει σε μια βουδιστική χώρα, ένα χριστιανικό όνομα εντόμου; Έλα, ντε! Χριστιανικό δάχτυλος, σίγουρα. Δείτε, λοιπόν, την ιστορία για το πώς γεννήθηκε και τι σημαίνει  αυτή η παροιμία στην Κίνα.
Κάπου εκεί στο 770 μ.Χ.), μια μέρα ο βασιλιάς Τσουάν Γκονγκ -του Βασιλείου Τσι- πήγε για κυνήγι με το άρμα του. Ξαφνικά είδε ένα μικρό έντομο δίπλα στον δρόμο που ύψωνε τα χέρια του για να σταματήσει το άρμα. Ο Τσουάν Γκονγκ ρώτησε τον οδηγό:  «Τι έντομο είναι αυτό;» και απάντησε ο οδηγός: «Είναι ένα αλογάκι της Παναγίας που είδε το άρμα να προχωράει και προσπαθεί να το σταματήσει αντί να το αποφύγει. Τι επηρμένο έντομο που είναι!» Ο Τσουάν Γκονγκ γέλασε και είπε: «Θα ήταν πολύ γενναίο παλικάρι αν ήτανε άνθρωπος». Και τότε διέταξε τον οδηγό να προχωρήσει παρακάμπτοντας το αλογάκι της Παναγίας, για να μην το πατήσει. Αυτό το επεισόδιο  διαδόθηκε γρήγορα στο Βασίλειο του Τσι, όπου λέγεται ότι επειδή ο Βασιλιάς Τσουάν Γκόνγκ σεβότανε τα παλικάρια, πολλοί γενναίοι πολεμιστές βρέθηκαν κάτω από την προστασία του. Όμως, Κινέζικη παροιμία που λέει:  «Σαν το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα»,   δεν συμβολίζει σήμερα τα παλικάρια. Συμβολίζει κυρίως τους ανθρώπους που έχουν έπαρση και επίσης την προδιαγεγραμμένη αποτυχία που θα έχει κάποιος που πάει να τα βάλει με μεγάλες και ακατανίκητες δυνάμεις. Για παράδειγμα, λένε: «Δεν μπορείς να τα βάλεις με τον κρατικό μηχανισμό. Θα χάσεις σίγουρα, σαν τον το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα.»

                                 ΜΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΑΛΟΓΑ

Το τρίτο και τελευταίο θέμα του σημερινού μπλογκοπεριοδικού έχει να κάνει με… αλογάκια, αλλά κανονικά αυτή τη φορά. Την Τετάρτη πήγα μαζί με τα εγγονάκια μου, τον Αλέξανδρο και την Ίριδα, που είχαν μάθημα ιππασίας για να τραβήξω ένα βίντεο. Εκεί, όμως, με περίμενε μία έκπληξη: ένας από τους ιδιοκτήτες ήταν ένας φίλος που τον ξέρω εδώ απο παλιά, αλλά όχι σε σχέση με άλογα, Σχολή Ιππασίας και τέτοια, που όπως μου είπε είναι κάτι που ασχολείται εδώ και δύο χρόνια. Αφού είπαμε διάφορα, λοιπόν, και πριν αρχίσει το μάθημα, μου λέει: «Πάμε να σου γνωρίσω τα άλογά μας». Το βίντεο που θα δείτε, είναι από αυτή τη «γνωριμία» μου με τα άλογα, που την καταευχαριστήθηκα γιατί όλα ήταν πανέμορφα!
Θα τα πούμε από ‘βδομάδα πια, από την Αθήνα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

 

Σχολιάστε