Σκέψεις που γέννησαν σχόλια στο χθεσινό post

Σήμερα θα είναι μία από τις φορές  που θα παραβώ την απόφαση που έχω πάρει να μην σχολιάζω τα σχόλια, αλλά κάποιες παρατηρήσεις περί ψυχανάλυσης μου δημιούργησαν έντονη επιθυμία, να συμπληρώσω την ιστορία του χθεσινού post με κάποιες σκέψεις μου.
Επειδή ζούμε σε μια εποχή όπου ο φόβος, ο πόνος, η μοναξιά, η ανάγκη να μας αγαπούν και να αγαπάμε, η ανάγκη για επικοινωνία, η θλίψη και οι φόβοι έχουν χτυπήσει κόκκινο, είναι και η εποχή όπου ανθίζει η ανάγκη για ψυχολόγους και ψυχίατρους και για -έστω-  ηλεκτρονική επικοινωνία. Όπως ίσως θα θυμάστε, είχα γράψει και παλιότερα εδώ, ότι τα ανθρώπινα δάκρυα γέννησαν τα blogs.
Από νέος  ένοιωθα μία ενστικτώδη απώθηση για τρία πράγματα: Το πρώτο ήταν να κάνω σεξ με λεφτά, κι έτσι γλύτωσα από τη μόδα της γενιάς μου, την επίσκεψη σε μπουρδέλο, κάνοντας τη σκέψη, «εδώ είναι σαν να λέω σε ένα κορίτσι, πόσα θέλεις για να με κάνεις να χ..ω»;  Το δεύτερο ήταν μία άλλη παράδοση της εποχής των νιάτων μου: η προίκα. Γα την προίκα, έλεγα ότι μοιάζει σαν να πηγαίνεις στους γονείς της κοπέλας  που υποτίθεται ότι αγαπάς και τους λες, «πόσα μου δίνετε για να γ..ώ την κόρη σας»; Το τρίτο ήταν για τους ψυχαναλυτές, ψυχολόγους, ψυχίατρους και τέτοια. Όταν κάποια στιγμή στα είκοσί μου, μού παρουσιάστηκε ένα ζόρικο ψυχολογικό πρόβλημα (όταν είχα κρίση δεν έπεφτα για ύπνο επειδή φοβόμουν ότι θα πεθάνω και έκανα δουλειές ή περπάταγα μέχρι να πέσω ξερός), μου πρότειναν να πάω σε ψυχίατρο. Ήμουν έτοιμος να το κάνω όταν έκανα για τρίτη φορά την ανάλογη σκέψη: «Αυτό είναι σαν να πάω σε κάποιον και να του πω, πόσα θέλεις για να σου ανοίξω την καρδιά μου»; Μου πήρε τέσσερα χρόνια  για να σταματήσει το πρόβλημα. Και όταν μετά από δεκατρία χρόνια, περνώντας κάποια άγρια ψυχολογικά  ζόρια –όπου είχα αρχίσει να φλερτάρω με την αυτοκτονία- αυτός ο φόβος ξαναγύρισε, θύμωσα πάρα πολύ με τον εαυτό μου και είπα: «Πέθανε, ρε μαλάκα. Ποιον κοροϊδεύεις ότι θέλεις να αυτοκτονήσεις. Να η ευκαιρία. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα: πέσε κοιμήσου και δεν θα ξυπνήσεις ποτέ». Ε, εκεί τέλειωσε για πάντα. Ο νους μας ξέρετε, είναι σαν παιδί: θέλει αγάπη, φροντίδα, καλοσύνη, καθόλου βία, αλλά όταν πρέπει, χρειάζεται να γίνεσαι αυστηρός και να βάζεις καμιά φωνή.
Σίγουρα, ανάμεσα στους επαγγελματίες θεραπευτές στον τομέα της ψυχής, υπάρχουν  καλοί και σοβαροί άνθρωποι, που δεν νοιάζονται μόνο για να βγάλουν χρήματα, αλλά και για να γιατρέψουν τον ανθρώπινο πόνο. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι στα σοβαρά ψυχολογικά θέματα, η ψυχανάλυση και λοιπά, λειτουργεί απλώς σαν παυσίπονο. Δεν θεραπεύει, δεν ξεριζώνει  οριστικά κι αμετάκλητα αυτό που σε τρώει. Μένει θαμμένο βαθιά και συνεχίζει αθόρυβα να τρώει, και κάποια μέρα κάνεις ένα έμφραγμα, εγκεφαλικό, καρκίνο και λοιπά κι αναρωτιέσαι από πού σου ‘ρθε. Επίσης, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ένα από τα πιο κρυφά και ύπουλα ελαττώματα του νου, είναι η ψυχολογική μας τεμπελιά. Είμαστε ψυχολογικά τεμπέληδες και θέλουμε άλλος να κάνει τη δουλειά για μας και γι’ αυτό τρέχουμε σε ψυχαναλυτές, ψυχολόγους, θρησκείες, γκουρούδικα και τέτοια ή για να ξεχάσουμε, πίνουμε, καπνίζουμε, παίρνουμε ναρκωτικά  ή το παρακάνουμε στο σεξ, εκεί που -ίσως- το άνοιγμα της καρδιάς μας σε ένα καλό φίλο, να μας έκανε να «δούμε».  Όλα όσα κάνουμε από ψυχολογική τεμπελιά, για να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, έχουν από πίσω τους ένα φόβο: το φόβο να κάτσουμε μαζί με αυτό που γίνεται μέσα μας μέχρι το τέλος και ό,τι γίνει.  Δεν πάμε μαζί με τη θλίψη, τον πόνο, την μοναξιά, το φόβο που αρχίζει να μας πλημμυρίζει έως το τέλος. Κι αντί να κάτσεις εκεί μαζί τους, όπως ξενυχτάς ήσυχα και όλο προσοχή, δίπλα σ’ ένα παιδί που καίγεται από πυρετό ή πνίγεται από λαρυγγίτιδα, το «βάζεις στα πόδια». Δεν ξέρω αν έχετε πάθει ποτέ  ιλίγγους μόλις ξαπλώνετε.  Το είχα πάθει κάποτε αυτό, και μία φίλη –όχι ψυχίατρος- μου έδωσε μια εξαιρετική συμβουλή: Μόλις αρχίζει ο ίλιγγος, πρέπει να κάτσεις ακίνητος στη θέση που σε πιάνει, χωρίς να σηκωθείς, χωρίς να αλλάξεις στάση στο κρεβάτι και να τον παρακολουθείς χωρίς να φοβηθείς τι θα πάθεις. Και τότε –απίστευτο- ο ίλιγγος κάποια στιγμή σταματάει!!! Το θέμα, λοιπόν, είναι να πάψουμε να φοβόμαστε να φοβηθούμε, ό,τι κι αν δούμε, όσο κι αν αργήσει να δούμε… Ο φόβος, είναι ό,τι πιο χειρότερο  μας συμβαίνει.  Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, θα δει πως ό,τι κακό, ό,τι σκοτεινό υπάρχει στην ανθρωπότητα, το γεννάει ο φόβος.

Συγνώμη αν σας βάρυνα ή το παράκανα στα προσωπικά μου, αλλά  ένοιωσα ότι πρέπει να σας πω αυτά που έχω πει και θα ξανάλεγα στα παιδιά μου.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ με όλη μου την καρδιά
Π.

27 Σχόλια στο “Σκέψεις που γέννησαν σχόλια στο χθεσινό post”

      να-τασσσάκι
      17 Οκτωβρίου 10 στις 13:02

      Ο νους μας ξέρετε, είναι σαν παιδί: θέλει αγάπη, φροντίδα, καλοσύνη, καθόλου βία, αλλά όταν πρέπει, χρειάζεται να γίνεσαι αυστηρός και να βάζεις καμιά φωνή.

      Φιλί 😉

      Μάγισσα Κίρκη
      17 Οκτωβρίου 10 στις 14:48

      Παραμυθά μου σ΄αγαπώ σε εκτιμώ αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η περίπτωση του καθένα είναι ξεχωριστή και δεν μπορούμε να μιλάμε για ψυχολογική τεμπελιά γιατί φαντάζομαι ότι κανείς δεν θέλει να υποφέρει. Προσωπικά πέρασα πολύ μεγάλο λούκι και όχι απλά δεν ήμουν σε θέση να επαναπαυτώ αλλά ούτε να κάνω τα βασικά δεν μπορούσα που για όλο τον υπόλοιπο κόσμο είναι αυτονόητα. Ίσως αυτή η «τεμπελιά» να είναι απλά αδυναμία.Τα φιλιά μου!! 🙂

      Λινα
      17 Οκτωβρίου 10 στις 16:47

      Αχ, παραμυθα μου. Χαρηκα πολυ οταν βρηκα το μπλογκ σου και χαιρομαι να το ξεψαχνιζω απο τοτε (παλια και νεα ποστ, δικα σου και της Αιναφετς). Σου ευχομαι παντα να εχεις τη δυναμη ψυχης να τα αντιμετωπιζεις ολα τα προβληματα ετσι. Και σου ευχομαι να μη χρειαστει ποτε κανενας που αγαπας να καταλαβει απο πρωτο χερι γιατι εχεις αδικο.

      Καταλαβαινω τι εννοεις και πως το λες. Απολυτως. Πολλοι ανθρωποι βαριουνται να προσπαθησουν, βαριουνται να σκεφτουν, φοβουνται να νιωσουν αληθινα. Μια ζωη θυμαμαι τη μανα μου να λεει «Οταν δεν εχεις αλλη δυναμη, πατας ποδι κατω και σηκωνεσαι, ετσι λυνονται τα προβληματα». Σοφη συμβουλη κι αυτη οπως και η δικη σου. Μακαρι να ηταν ετσι οπως τα λετε για ολους. Ομως κι εσυ και η μανα μου ξεχνατε οτι υπαρχουν ανθρωποι σε καροτσακια. Δεν πατανε ποδι κατω γιατι δεν εχουν ποδια. Αυτοι οι ανθρωποι υπαρχουμε. Δεν ειμαστε τεμπεληδες, δεν ψαχνουμε ευκολες λυσεις, εχουμε προσπαθησει πολυ στη ζωη μας, εχουμε φοβηθει περισσοτερο τη ζωη απο το θανατο και σηκωθηκαμε την αλλη μερα να παμε στη δουλεια. Αν ψαχναμε ευκολιες θα ειχαμε αυτοκτονησει πολυ καιρο πριν. Τιποτα στη ζωη μας δεν ειναι ευκολο. Ζουμε χωρις ποδια και ειμαστε εδω.

      Εγω κι ο συντροφος μου ειμαστε δυο απο αυτους, αλλα να ξερεις ειμαστε πολλοι. Η ντροπη για την τεμπελια που παντα ολοι μας πιστωναν (ειναι η ευκολη απαντηση ολων ξερεις, η τεμπελια μας) μας σταματησε απο το να βοηθηθουμε χρονια πριν. Χασαμε αδικα μιση ζωη, γιατι ολοι μας ελεγαν οτι το μονο που χρειαζεται να κανουμε ειναι να πατησουμε το ποδι κατω. Να ειμαστε δυνατοι. Να κοιταξουμε το φοβο καταματα. Να καταλαβουμε οτι ο φοβος ειναι πλαστος. Να πιστεψουμε οτι εχουμε ποδια. Εμενα με ειχαν πεισει για χρονια. Εσκυβα τα ματια, εβλεπα τα ανυπαρκτα ποδια μου κι ελεγα, «ελα, μη εισαι τεμπελα, περπατα». Και σερνομουνα στο εδαφος πεπεισμενη οτι περπαταω. Σερνομουνα κι ελεγα οτι ο μονος λογος που σερνομαι ειναι η τεμπελια κι ο φοβος. Και ντρεπομουνα να παραδεχτω οτι οσο κι αν παραμυθιαστω, αυτα τα ρημαδια τα ποδια δεν λειτουργουν γιατι δεν ειναι εκει. Αντι να παω να αγορασω (ναι, να *πληρωσω* και να *αγορασω*) ενα ζευγαρι δεκανικια. Ξερεις τα δεκανικια εχουν κακη φημη. Σημαινουν οτι δεν τα καταφερες μονος σου. Σημαινουν επισης οτι μπορεις να δεις τους ανθρωπους στα ματια γιατι δε χρειαζεται πια να σερνεσαι. Να ντραπω που τα πληρωσα; Να ντραπω που στα 33 μου αρχισα να ζω;

      Πληρωσα εναν ψυχιατρο για να με βοηθησει να ζησω σαν εσας. Να με βοηθησει να παλευω τη ζωη μου απο ορθια θεση αντι απ’το πατωμα. Το μονο πραγμα για το οποιο ντρεπομαι πια ειναι που οι γονεις και οι φιλοι μου ντρεπονται να μιλησουν για το γεγονος οτι πηγαινω σε ψυχιατρο. Ντρεπομαι για λογαριασμο τους. Δεν ντρεπομαι που δεν τα καταφερα μονη μου, γιατι μονη μου τα καταφερα. Μονη μου καταφερα να επιβιωσω και να αποφασισω οτι δεν μπορω να λυσω ολα τα προβληματα μονη μου. Ξερεις ποση δυναμη ψυχης χρειαζεται για να παραδεχτεις οτι χρειαζεσαι βοηθεια, για να αντιμετωπισεις μια ολοκληρη κοινωνια που σου λεει οτι ολα τα προβλημτα λυνονται αρκει να προσπαθησεις, ποση προσπαθεια για να της πεις καταμουτρα οτι εχει αδικο;
      Ποση προσπαθεια χρειαζεται για να συνεχισεις να πηγαινεις στον ψυχιατρο; Ποση προσπαθεια χρειαζεται (τεμπελια; χα) για να ακολουθησεις μια τετοια θεραπεια; Ποσο ευκολο ΔΕΝ ειναι; Μονη μου τα καταφερα, και οποιος θελει να μου μιλησει για ψυχολογικη τεμπελια και φοβο ας ερθει να παρει τη θεση μου. Δεν το ευχομαι σε κανεναν σας. Δεν ξερω αν εχετε τη δυναμη.

      Ειναι ευκολο οταν εισαι αρτιμελης να πεις «Αντιμετωπισα κι εγω στη ζωη μου προβληματα, αλλα ημουν δυνατος και τα ξεπερασα». Συγχαρητηρια και μπραβο σου. Αλλα μην ξεχνας οτι δεν ειμαστε ολοι αρτιμελεις. Ξερω αθελα σου το κανεις, ισως απο αγνοια, σιγουρα με καλες προθεσεις. Αλλα να ξερεις πως η γενικευση αυτη ειναι για καποιους ανθρωπους οχι μονο προσβλητικη και υποτιμητικη, ειναι και επικινδυνη.

      Συγγνωμη για το μεγαλο και μαλλον πολεμικο σχολιο, αλλα δεν ειχα μιλησει ποτε πριν τοσο ανοιχτα γι’αυτο το θεμα. Ειχα πολυ πονο να βγαλω. Αλλωστε οπως ειπες κι εσυ η επικοινωνία δεν προϋποθέτει και συμφωνία στις απόψεις. Σ’ευχαριστω για το υπεροχο μπλογκ και τα παραμυθια, ολα αυτα τα χρονια. Και σ’ευχαριστω που η παρουσια σου με ενεπνευσε να επικοινωνησω.

      Hengeo
      17 Οκτωβρίου 10 στις 18:29

      λινα με εξέφρασε κάθε γραμμή του σχολίου σου. Αν και δεν ξέρω την σοβαρότητα του προβλήματός σου, και η δική μου περίπτωση είναι ήπια και δεν μπορεί να συγκριθεί με βαριές αναπηρίες, καταλαβαίνω ΑΚΡΙΒΩΣ πως νιώθεις και τι εννοείς. Ακριβώς όμως η συνειδητοποίηση όλων αυτών, με έκανε να πάθω <> στο τι θα πουν οι άλλοι.

      Από εκεί και πέρα, το τι προτιμάει ο καθένας προσωπικά είναι απόλυτα σεβαστό. Απλώς ένιωσα την ανάγκη να γράψω την εμπειρία μου με αφορμή το πολύ όμορφο κείμενο του Παραμυθά, και επειδή είχα διαβάσει κάποια σχετικά παλιότερα post στο blog..

      Καλή συνέχεια 😉

      e.
      17 Οκτωβρίου 10 στις 18:37

      ΄Εχω πάει κι εγώ σε ψυχίατρο’ για να καταφέρω τα αυτονόητα. Δύσκολη και επίπονη δουλειά… Το νόημα του κειμένου όμως για »το κοριτσάκι» δεν είναι αυτό’ να καταγγείλει κάτι. Είναι πολύ πιο λεπτό και βαθύ. Μέσα από το κείμενο αυτό ξετυλίγεται η περιγραφή μιας βαθιάς επικοινωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων, που βγάζει μια απίστευτη ανθρωπιά, αληθινή στοργή, καλοσύνη, αγάπη, και μια διάθεση να δουν πέρα από το εγώ τους, το οποίο τονώνεται και ικανοποιείται μέσα από συμφωνίες και διαφωνίες’ στην συγκεκριμένη περίπτωση συμφωνίες και διαφωνίες για ψυχιάτρους και ψυχαναλύσεις. Το κείμενο πάει πέρα απ’ αυτά, γι’ αυτό και προσωπικά με συγκίνησε τόσο.

      dimitrisp
      17 Οκτωβρίου 10 στις 18:52

      «Έτσι, το μικρό αγόρι, χωρίς να το ξέρει, έμαθε μια μεγάλη τέχνη: την τέχνη να μην φοβάται το φόβο. Γιατί όταν δεν φοβάσαι να φοβάσαι, όταν δεν κουκουλώνεις μέσα σου το φόβο καθώς γεννιέται, αλλά τον αφήνεις να έρχεται και να φεύγει παρακολουθώντας τον και καμιά φορά προκαλώντας εσύ, πριν σε προλάβει αυτός, τότε μπορεί να έρθει μια μέρα που δεν θα φοβάσαι ποτέ τίποτα, εκτός βέβαια από πρακτικά πράγματα, που είναι φυσικό. Τότε θα έχεις τελειώσει με όλους τους ψυχολογικούς φόβους από τον πιο απλό, μέχρι το φόβο του θανάτου. Θα έχεις τελειώσει με όλους τους φόβους που γεννάνε μέσα σου από την απλή ανησυχία μέχρι τη βία και το φόνο, δηλαδή το Κακό. Γι’ αυτό και ίσως ο φόβος να είναι το μόνο που θρέφει την ύπαρξη του Κακού στον κόσμο, ίσως ο ίδιος να είναι το μόνο Κακό που υπάρχει και μάχεται το Καλό.»
      Aυτό είναι το τέλος ενός παραμυθιού που είχε γράψει εδώ
      http://www.paramithas.gr/istoria_gia_fovo/#comments
      ο Παραμυθάς μας. Όταν μιλάει λοιπόν ο Π. για ψυχολογική τεμπελιά καταλαβαίνω ως «τεμπελιά» αυτόν τον μηχανισμό του νου που μας εμποδίζει να μάθουμε την τέχνη του να μη φοβάμαι να φοβάμαι ,την τέχνη του να κατανοώ τον εαυτό μου, την τέχνη του να Ζω.Και επειδή η ζωή μας είναι σχέσεις μέσα από αυτόν τον καθρέφτη των σχέσεων θα μάθω…θα προτιμήσω να ανοίξω την καρδιά μου σε κάποιον δικό μου άνθρωπο και θα αφήσω το πρόβλημα(Εγώ δηλαδή) να μιλήσει…Υπήρξε βέβαια στη ζωή μου και η περίπτωση να νιώθω ότι κανείς δε μπορεί να με ακούσει αληθινά και σκεφτόμουν κι εγώ γκουροψυχολόγους κλπ αλλά συγχρόνος αναρρωτιόμουν για τις σχέσεις μου με τους άλλους και μήπως εγώ είμαι η αιτία που δεν έχω ένα αληθινό φιλαράκι γιατί ποτέ δε θέλησα να ανοίξω την καρδιά μου χωρίς να σκεφτώ πως κάτι θα χάσω…Αυτό με έκανε να βρω αληθινούς φίλους και να ξεπεράσω κάποια πράγματα…ωπ! τί είπα ? να ξεπεράσω?…όχι!φίλε!τίποτα δεν ξεπερνάς, όλα μπροστά σου είναι εδώ… ο τρόπος που Εσύ κοιτάζεις όμως κάνει τη διαφορά.Και μια και είπα κοιτάζεις ας θυμηθούμε πώς ένας γνωστός μας «μη-αρτιμελής » κοιτάζει τη ζωή
      http://www.youtube.com/watch?v=flkFW5E0XcM
      Χαίρομαι που βλέπω νέους φίλους και φίλες να σχολιάζουν στο μπλογκ του Π
      Φιλιά σε όλους.

      Παναγιώτης
      17 Οκτωβρίου 10 στις 19:34

      Κι εγώ έχω πάει σε ψυχίατρο (ανακαλύπτω ότι δεν είμαι ο μόνος). Αλλά όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, ο ψυχίατρος το μόνο που μπορεί να κάνει (και πρέπει να γίνει κατά την άποψή μου) είναι να σου δώσει μερικά φάρμακα για να σου αλλάξει (βιοχημικά) την διάθεση. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο., άσχετα αν μερικοί σου ανοίγουν κουβέντα έτσι για να δικαιολογούν τα λεφτά που παίρνουν. Από εκεί και μετά είναι στο χέρι του καθενός να χρησιμοποιήσει την ιατρική βοήθεια του γιατρού σαν παυσίπονο όπως λέει και ο Π. και να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Οπότε Λίνα πέρα από τα φάρμακα βοήθησες κι εσύ η ίδια τον εαυτό σου και μπράβο σου. Πρέπει να σε έχουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση για τη δύναμη που έχεις κι ας νομίζεις ότι δεν την έχεις.

      Παναγιώτης
      17 Οκτωβρίου 10 στις 20:18

      Και κάτι ακόμα. Πριν πάω στον ψυχίατρο δεν ήθελα ούτε να ακούσω για κάτι τέτοιο. Όμως όταν διάβασα για το πως λειτουργεί ο εγκέφαλος και το πως δημιουργούνται τα συναισθήματα (εν μέρει) κατάλαβα ότι είμαστε ενός είδους μηχανές και ότι μερικά πράγματα δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε απλά και μόνο με τη θέληση (όπως πχ οι βιοχημικές διεργασίες που συμβαίνουν στο σώμα μας) ή αν τα καταφέρουμε θέλουμε 10πλάσιο χρόνο από το χρόνο που θα κάνουμε αν πάρουμε κάποια φάρμακα. Πλέον την επίσκεψη στον ψυχίατρο (που πάω μόνο για να μου γράφει τα φάρμακα) την βλέπω σαν επίσκεψη σε οποιοδήποτε άλλο γιατρό (οδοντίατρο,παθολόγο,κτλ) χωρίς να επαναπαύομαι φυσικά και χωρίς η φαρμακευτική αγωγή να έχει τα επιθυμητά πάντα αποτελέσματα ( εξ ου και κάτι email απελπισίας που έστειλα στον Π. )

      e.
      17 Οκτωβρίου 10 στις 21:56

      Να προσθέσω στο σχόλιο που άφησα πριν για το »κοριτσάκι» ότι τα πλάγια γράμματα του κειμένου είναι το αποκορύφωμα όταν καταθέτουμε λόγια καρδιάς…

      Fwtino_Asteraki
      17 Οκτωβρίου 10 στις 22:21

      Καλησπέρα και απ μένα….

      Διαβάζω…καταλαβαίνω νομίζω την κάθε λέξη…την βάζω μέσα μου…την επεξεργάζομαι…..συμφωνώ…….αλλά όταν έρχεται η στιγμή να πιεις νερό απ όλο αυτό αρχίζουν οι περίεργες σκέψεις….ναι ΑΛΛΑ……….ναι αλλά εγώ πονάω…ναι αλλά πως…αλλά πως που τι πρέπει τελικά να κάνω…….
      Δεν ξέρω…ίσως είναι απλά ξέμπαρκες λέξεις αυτά που λέω ίσως όχι…για την ώρα δεν μπαίνουν σε μια σειρά μέσα μου….ξέρω όμως οτι κάποιες απαντήσεις είναι εκεί…παρ όλα αυτά υπάρχουν άπειρες επιλογές να φτάσεις εκεί!

      Αυτό με τον ίλιγγο πάντως ισχύει και πιάνει…πρώτη φορά στην ζωή μου το έπαθα φέτος το καλοκαίρι…άθελα μου ίσως δοκίμασα το παραπάνω «πείραμα»…μάλλον απ περιέργεια περισσότερο…σαν παιδάκι που εξερευνά καινούργια πράγματα….απ την μια είναι περίεργη η όλοι αίσθηση του ιλιγγου πόσο μάλλον να κάθεσαι να την παρακολουθεις…αλλά νομίζω πως είναι περίπου το ίδιο ίσως και πιο εύκολο απ αυτό που όταν πέφτεις να κοιμηθείς μόλις κλείνεις τα μάτια σου να νιώθεις να πέφτεις και να πέφτεις ή να γυρίζουν όλα…κάτι σαν μπαλαρίνα…και μόλις ανοίγεις τα μάτια σου όλα έρχονται στα ίσια τους!

      Μάλλον σας «παραφώτησα» σήμερα με τις αμπελοφιλοσοφίες μου…

      Καλό βραδάκι σε όλους και όνειρα γλυκά!

      Παναγιώτης
      18 Οκτωβρίου 10 στις 17:35

      Παραμυθά νόμιζα ότι το είχες λάβει το email (το έστειλα και 2η φορά) και το έσβησα ! Σου έστειλα μια περίληψη όμως πριν λίγο. Δες μηπως στο έχει πάει στα spam ή bulk mail και δεν στο βγάζει στο inbox. Ευχαριστώ

      Καραπιπέρης Γιάννης
      18 Οκτωβρίου 10 στις 19:44

      Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το σχόλιο της Λίνας και πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Αν και η φράση «πατάω στα πόδια μου» είναι εντελώς μεταφορική, ξέρω πόσο πονάει τέτοια άτομα. Μάλλον δεν ξέρω, ίσως αντιλαμβάνομαι στο ελάχιστο. Και χρειάζεται ηράκλεια δύναμη για να βρεις τον εαυτό σου, να μην παραιτηθείς από τη ζωή. Και κατά ένα μεγάλο ποσοστό αυτά τα άτομα έχουν απίστευτα ψυχικά αποθέματα σε σχέση με όλους εμάς τους «αρτιμελείς».
      Σήμερα που η αποξένωση, ο φόβος, το άγχος, ο αποπροσανατολισμός, ο φυσικός και ψυχικός εγκλεισμός κυριεύουν τις ζωές μας ολοένα και πιο πολύ, έχουν σαν απόρροια την κορύφωση κάθε λογής ψυχολογικών προβλημάτων.
      Τη γιατρειά δεν ξέρω να τη δώσω και δεν μπορώ να κάνω καμία γενίκευση. Μπορώ όμως να μιλήσω για τον ευατό μου: Θεωρώ τον καθρέφτη τον καλύτερο συνομιλητή – ψυχοθεραπευτή. Δεν ανοίγομαι εύκολα στον καθένα, έχω χτίσει «τείχος προστασίας», που μου έχει πει και φίλη μου ψυχολόγος, αλλά δεν το κάνω επίτηδες, έτσι βγαίνει, δεν θέλω να κουράζω τους άλλους -εξαιρούνται μερικά δικά μου άτομα μετρημένα στα δάκτυλα ούτε του ενός μου χεριού- και δεν περιμένω άλλωστε καμιά βοήθεια από κανέναν. Ότι με απασχολεί, δεν το κρατάω μέσα μου, τον τελευταίο καιρό παλεύω να το εκφράζ δημιουργικά, κυρίως γράφοντας. Αυτό με λυτρώνει κατά κάποιον τρόπο, ξεσπάω. Και αισθάνομαι κάπως καλύτερα, δεν έχω λύσει το θέμα, απλώς το έχω αμβλύνει. Και σε λίγο καιρό έχει εξαφανιστεί. Και μετά παρουσιάζεται άλλο, σοβαρότερο. Και ούτω καθεξής.
      Γενικότερα είμαι καλός ακροατής, πολλοί μου το λένε, αλλά σαν ομιλητής δεν σκαμπάζω μία. Προτιμώ τη γραφή σαν μέσο έκφρασης, ακόμα και στον εαυτό μου. Σε έντονες στιγμές, έκατσα και έγραφα ώρες ατελείωτες ό,τι μου κατέβαινε. Μετά από λίγες μέρες τα διάβαζε ο άλλος μου ευατός και τα κατανοούσε.
      Μια αγαπητή φίλη η οποία μού εξιστορούσε όλες τις δυστυχίες που την είχαν βρει στη ζωή, στην ερώτησή μου «Πώς βρήκε τόση αισιοδοξία και δεν έπαθε νευρικό κλονισμό», μου απάντησε απλά: «Με τόσα που με βρήκαν μαζεμένα, απλώς δεν προλάβαινα να πέσω σε κατάθλιψη».
      Γενικότερα δεν πρέπει να γυρνάμε την πλάτη ή να καταχωνιάζουμε σε ντουλάπια τα όποια θέματά μας. Αυτά θα επιστρέψουν πιο τερατώδη. Πρέπει να τα καλοδεχτούμε, να τα αγκαλιάσουμε, μέχρι εκείνα να βαρεθούν και να μας κλείσουν την πόρτα πίσω τους.
      Αυτό που χρειάζεται είναι προσανατολισμός, να ξέρεις τι συμβαίνει σε σένα και γιατί.
      Να αντισταθούμε σε όποιον κλονισμό, κρίση, φόβο που συνεχώς μας εμπoτίζουν.

      Δείτε αυτό το video, δεν ξέρω αν είναι σχετικό ή άσχετο, αλλά αξίζει:
      http://www.youtube.com/watch?v=C4iQUOGxYLE

      Παραμυθάς
      18 Οκτωβρίου 10 στις 22:14

      Το «πέντε λεπτά για μια ανάσα» είναι post στο blog του «κάτοικου του γυάλινου πύργου». Με συγκίνησε πολύ. Αν έχετε χρόνο και διάθεση πηγαίνετε να το διαβάσετε.
      Καλό ξημέρωμα
      Φιλιά
      Υ.Γ. Πολύ φοβάμαι ότι θα σας βάλω κι άλλες σκέψεις που έκανα για το θέμα.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      18 Οκτωβρίου 10 στις 23:45

      «Όσο μετρημένα και να είναι τα λόγια, το ανθρώπινο συναίσθημα ευτυχώς δεν είναι και μας κρατά ζωντανούς, φωτίζει τις ζωές μας και όταν έρθει κάποιος και σου ανάψει ένα μικρό φωτάκι μην τον πνίξεις δώσε του χώρο.»

      Μόλις προχθές, αγαπημένος οικογενειακός φίλος αυτοκτόνησε ενώ ήταν φαντάρος. Ψυχολογικά προβλήματα λένε οι δικοί μου, τους δικούς του γονείς ποτέ δεν τους συμπάθησα, ποτέ δεν μου το επίτρεψαν. Ο Δημητράκης είχε πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη, 20 χρονών, που με τρόμαζε… γύρευε πάντα τη χαρά, δεν την βρήκε, τη ζωγράφιζε… όχι αυτό το γλοιώδες χαμόγελο, το ψεύτικο, είχε ένα αληθινό χαμόγελο, εκείνο του αποχωρισμού…
      Με γυναίκες δεν τα πήγαινε καλά, δεν μίλαγε πολύ γι’ αυτές, τις πήρε από φόβο, μα δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν, μ’ ένα χαμόγελο έφυγε…
      Στην κηδεία δεν θα πάω, θα πάω άλλη μέρα να τα πούμε μόνοι μας, να πούμε κάνα ανέκδοτο, μπας και χαμογελάσουμε πάλι…

      λινα
      19 Οκτωβρίου 10 στις 18:02

      Ξαναδιαβαζοντας τα κειμενα σου Παραμυθα, τα σχολια, το δικο μου και ολα τα αλλα, ηθελα μονο να πω… εχετε δικιο, το κειμενο του Παραμυθα παει οντως περα απο αυτα που εγω εισεπραξα μεσα στο θυμο μου εκεινη τη στιγμη. Ειναι γλυκο και τρυφερο και λεει αληθειες. Δεν μετανιωνω γι’αυτα που εγραψα, γιατι χρειαζομουν να τα πω και ειναι αληθειες. Η οργη εχει κι αυτη τη χρησιμοτητα της ωρες ωρες. Αλλα ο κοσμος δεν ειναι ασπρομαυρος, και υπαρχουν πολλες αληθειες. Και ειχα την τυχη στη ζωη μου να εχω πολλους ανθρωπους που με ακουσαν και τους ακουσα, μεχρι καρδιας και λυτρωσης. Κι ειναι και το Δικτυο ενας τοπος να ακουμπησεις τη φωνη σου μερικες φορες, να ξεσπασεις, σε καποιες ομορφες γωνιτσες σαν αυτη. Μερικες φορες δεν εχει σημασια τελικα το δικιο και το αδικο, μονο η επικοινωνια. Ευχαριστω.

      tulpoeid
      19 Οκτωβρίου 10 στις 22:46

      Μου κάνει απίστευτη εντύπωση το σημερινό σου ποστ, για δύο λόγους.

      Ο ένας είναι πως ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι έχεις ασχοληθεί με ψυχανάλυση, αυτό μου φαινόταν πολύ έντονα σε πολλά από τα κομμάτια. (Και το γιατί μου φαινόταν εξηγείται εν μέρει στο δεύτερο λόγο.)

      Κι ο δεύτερος λόγος είναι πως επειδή εσύ έχεις το **σπάνιο** χάρισμα όχι μόνο να αντιλαμβάνεσαι τους ψυχικούς μηχανισμούς που δρουν στους άλλους και στον εαυτό σου, αλλά να βλέπεις και τα μονοπάτια που διορθώνουν φυσικά και αποτελεσματικά ό,τι έχει πάει στραβά σε αυτούς — επειδή λοιπόν έχεις το χάρισμα να ανα-παιδαγωγείς τον εαυτό σου και τους άλλους, δεν περίμενα ότι θα θεωρείς την ύπαρξή του αυτονόητη μέσα σε όλους αλλά θα αντιλαμβανόσουν μια κάποια σπανιότητα που το συνοδεύει.

      Προσωπική μου γνώμη ότι η ψυχανάλυση είναι ακριβώς η επιστημονική διαδικασία του να διακρίνει κάποιος πού χρειάζεται ανα-παιδαγώγηση και να την επιτυγχάνει. Ο ψυχαναλυτής δεν αντικαθίσταται από κανέναν φίλο, κολλητό, άνθρωπο που μας καταλαβαίνει εκτός κι αν διαθέτει τα χαρίσματα που προανέφερα — και στο κάτω-κάτω ποιος είπε ότι όσοι έχουν ψυχολογικό πρόβλημα έχουν φίλους;
      Αυτό φαίνεται πιο καθαρά όταν τη θέση του ψυχαναλυτή ή γενικά ψυχολόγου χρειάζεται να πάρει ο ψυχίατρος. Όταν βλέπουμε άσχημα ζητήματα συμπεριφοράς να βελτιώνονται ή και να εξαλείφονται με φάρμακα, γίνεται προφανές ότι δε φταίει πάντα το «ξερό μας το κεφάλι». Και ο εγκέφαλος είναι μέρος του σώματος.
      Επίσης το ότι «κάτι θα μείνει βαθιά μέσα» όση ψυχανάλυση και να μεσολαβήσει. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Στους περισσότερούς μας υπάρχουν σημεία που δε θα φύγουν ποτέ, ακόμα κι όταν καταφέρνουμε να μη μας επηρεάζουν, αν δεν έρθει η διαδικασία της λύσης τους. Αυτή ίσως να προκύψει και φυσικά, αλλά σε έναν ιδανικό κόσμο όλοι θα κάναμε και ψυχανάλυση — όχι μόνο με την έννοια του ότι δεν περιμένουμε μια αρρώστια να φύγει μόνη της αλλά περισσότερο με την έννοια του ότι οι αρχαίοι κινέζοι γιατροί, λέει ο θρύλος, πληρώνονταν όσο δεν αρρώσταινε ο πελάτης τους.

      Ελπίζω να ασχοληθείς με ψυχανάλυση (όχι αναγκαστικά πηγαίνοντας σε ψυχαναλυτή που, μεταξύ μας, σπανίζουν) γιατί η συνάντηση των ιδεών της με όσα ήδη έχεις μέσα σου μόνο καλό μπορεί να φέρει και το καραεννοώ. Αλλά σε παρακαλώ μην τη συγκρίνεις ούτε με φιλίες ούτε με μόδες ούτε βέβαια με πληρωμένο σεξ πριν αποκτήσεις μια επαφή μαζί της από πρώτο χέρι.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      20 Οκτωβρίου 10 στις 0:58

      @ Tulpoeid: χίλιες φορές το πληρωμένο σεξ από κάποιον «ψυχολόγο».
      Γιατί μαζί με τα «φλόκια» ξερνάς και πολλά άλλα. Ψυχολόγοι καλοί είναι μόνο ο σύντροφός σου, κάποιος συγγενής, κάποιος φίλος, αν όχι ο εαυτός σου…
      (και είναι άκαρπες οι συνεδρίες μ’ έναν ξένο, κανείς δεν θα σε μάθει να συζητάς με τον εαυτό σου, μόνο εσύ…
      Κανείς δεν θα ματώσει, κανείς δεν θα παραληρήσει, κανείς δεν θα αναθεωρήσει, κανείς δεν θα σκεφτεί με «βοήθειες», με «πατερίτσες» κάθε είδους…
      Δεν ξέρω αν εξασκείς το επάγγελμα του ψυχαναλυτή, και αν ναι, είναι από τα επαγγέλματα που χρειάζονται για μένα ψυχανάλυση…
      Γιατί είσαστε πολύ μακριά από το αντικείμενό σας
      Χωρίς να έχετε συνειδητοποιήσει ορισμένοι το υποκείμενο, πάτε να «γιατρέψετε» ένα αντικείμενο.
      Ήμαρτον…

      να-τασσσάκι
      20 Οκτωβρίου 10 στις 1:22

      εγώ πάντως απλά ξαναδιάβασα 2 παλιότερα ποστ του Π
      (και εξακολουθώ να συμφωνώ, μια και η δική μου εμπειρία ως τώρα το ίδιο λέει -ήμουν «τυχερή» και όσες φορές χρειάστηκα βοήθεια, με βοήθησε το γράψιμο ή ένας αγαπημένος Φίλος -καμιά φορά και περισσότεροι από ένα. Έτσι δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο/ψυχίατρο/ψυχαναλυτή, κι ας έχω περάσει τα απίστευτα ζόρια, κι ας έχω νιώσει άπειρες φορές «χωρίς πόδια»)

      http://www.paramithas.gr/mikri_giaponeza/
      και
      http://www.paramithas.gr/enkoprisi/

      Καλημέρα σε όλους

      Hengeo
      20 Οκτωβρίου 10 στις 2:14

      Είχα διαβάσει την ιστορία για το φόβο και την ενκόπριση, τώρα διάβασα τη μικρή γιαπωνέζα. Καταλαβαίνω σε μεγάλο βαθμό τη θέλει να πει ο Παραμυθάς και συμφωνώ. Παραδόξως όμως ταυτόχρονα διαφωνώ, διότι θεωρώ ότι υπάρχουν τομείς που βοηθούν οι ψυχολόγοι, χωρίς να έρχονται σε αντίθεση με αυτά που λέει ο Παραμυθάς! Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να υπάρχει άπειρη θέληση, αλλά το πρόβλημα να είναι στη βιοχημική δομή του εγκεφάλου, όπως και ένας παραπληγικός έχει άπειρη θέληση να περπατήσει αλλά.. Και επίσης σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί με συμβουλές να σε κάνουν δεις κάποια πράγματα στον εαυτό σου λίγο πιο γρήγορα από ότι θα τα έβλεπες μόνος σου. Ακριβώς όπως θα συμβούλευε κάποιος έναν δικό του άνθρωπο αν θεωρούσε ότι κάτι δεν πάει καλά..

      Καλό βράδυ

      LittleSunday
      20 Οκτωβρίου 10 στις 14:17

      Διάβασα κι εγώ το παραμύθι για το κορίτσι που φώναζε βοήθεια και τα σχόλιά σου πάνω σ’ αυτό, Παραμυθά μου, και ήθελα κι εγώ να πω κάποια πράγματα. Κυρίως, με αφορμή το ΦΟΒΟ που ανέφερες, που για διάφορους λόγους τυχαίνει να με απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό, κοιτάζοντας μέσα μου, αλλά και την κοινωνία γενικότερα…

      Καταρχήν, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για το φόβο που συχνά μας τρώει τα σωθικά και που έχει, νομίζω, τη μαγική ιδιότητα να καμουφλάρεται σε άλλα, πιο επιφανειακά αν θες, συναισθήματα, όπως είναι η ενοχή, το άγχος, η ανασφάλεια… Επίσης, η διάθεση για αμυντική ή επιθετική συμπεριφορά (χωρίς ιδιαίτερο λόγο πάντα), οι άσχημες σκέψεις για τους άλλους ή για τον εαυτό μας, αλλά και τον κίνδυνο που μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας και το σώμα μας, νομίζω πως οφείλονται, κατά βάθος, στο φόβο… Και θεωρώ πως ένας κοινός μας φόβος είναι ο φόβος της απόρριψης ή αλλιώς, ο φόβος της μοναξιάς…
      Κάτι που με χαροποιεί είναι πως ανακαλύπτω όλο και περισσότερους ανθρώπους που δεν ντρέπονται να πουν ότι φοβούνται. Βέβαια, νομίζω πως κι αυτή η περίοδος που διανύουμε με τις τόσες οικονομικές ανατροπές και τη συνειδητοποίηση πως μάθαμε (ή μας μάθανε) να κοιτάμε μέχρι τη μύτη μας, έχει εντείνει το συναίσθημα του φόβου για το αύριο. Είναι ο φόβος ότι η ίδια μας η ζωή απειλείται…

      Ωστόσο, νομίζω πως κυρίως κατευθυνόμαστε από φόβους πιο ενδογενείς, ας πούμε, δηλαδή φόβους που αναπτύχθηκαν καθώς μεγαλώναμε και, κυρίως, φόβους που αποκτήσαμε μέσα στην οικογένεια. Άρα τους φόβους των γονιών μας, κρυφούς ή φανερούς… Που κι αυτοί ίσως έχουν να κάνουν με τους φόβους των προγόνων τους κ.ο.κ…
      Κι επειδή πολλές φορές ακόμα και ο καλύτερος φίλος δεν μπορεί να γνωρίζει τα κρυφά μας μυστικά, ή τους φόβους που δύσκολα λέγονται, ένας σοφός άνθρωπος μόνο μπορεί να μας βοηθήσει να τους αντιμετωπίσουμε στην ουσία. Ένας άνθρωπος που, πράγματι, θα μπορεί να καταφέρνει να βγαίνει από τους δικούς του φόβους και προκαταλήψεις κι έτσι, να μπορεί να ακούει καθαρά και να τον βοηθήσει να καταλάβει. Θεωρώ, λοιπόν, πως ένας καλός ψυχοθεραπευτής χρειάζεται, γιατί σοφούς ανθρώπους γύρω μας δύσκολα βρίσκουμε!
      Και δε νομίζω πως είναι κακό το ότι οι ψυχοθεραπευτές κάνουν κι αυτοί θεραπεία σε κάποιον συνάδελφό τους. Μάλλον είναι απαραίτητο να μάθουν τον εαυτό τους, να μάθουν τον αυτοέλεγχο και μετά, να μπορούν να ακούν και να οδηγούν τους υπόλοιπους με καθαρό μυαλό και καρδιά στις βαθύτερες αλήθειες… Και επειδή κι αυτοί αφιερώνουν χρόνο και χρήμα για να γίνουν καλύτεροι και να μπορούν να προσφέρουν, αλλά και προσωπικό χρόνο τους στον «ασθενή – μαθητή», πρέπει να αμειφθούν! Το χρήμα, νομίζω, πρέπει να χαρακτηρίζεται ως «πηγή κακών», όταν βγαίνει με αναξιοπρεπείς τρόπους… Από μόνο του το χρήμα ένα μέσω ανταλλαγής υπηρεσιών δεν είναι; Και οι υπηρεσίες αποκλείεται να προσφέρονται με καλή καρδιά; Αντίθετα, για τα τόσα υλικά αγαθά (συχνά περιττά) που δίνουμε ένα σωρό λεφτά (και θεωρούμε φυσικό να τα δίνουμε), δε θα ήταν πιο εύκολο να πούμε ότι είμαστε θύματα;

      Είναι πολύ ωραίο να μπορείς να ανακαλύπτεις πράγματα για σένα μαθαίνοντας να τα βλέπεις από άλλη οπτική και σε βάθος… Και όσο περισσότερα ανακαλύπτεις, τόσο πιο γοητευτική γίνεται η διαδικασία! Αλλά θέλει και υπομονή και επιμονή, γιατί δε μας αρέσει πάντα να μας ξεβολεύουν από τον τρόπο που έχουμε μάθει… Είναι σημαντικό, βέβαια, να βρεις το είδος ψυχοθεραπείας που σου ταιριάζει. Προσωπικά, εδώ και κάποια χρόνια ανακαλύπτω συνεχώς πράγματα για μένα μέσα από τη Συστημική Αναπαράσταση και δε λέω να αποχωρήσω παρόλο που έχω προχωρήσει πολύ στη ζωή μου… Νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχω κάνει για τον εαυτό μου…

      Συγνώμη για το μακροσκελές του σχολίου… Ήθελα πολύ όμως να τα πω κι εγώ!

      papiera
      20 Οκτωβρίου 10 στις 15:47

      Εγώ όχι απλώς είμαι υπέρ των ψυχολόγων αλλά θα ήθελα να υπήρχε υποχρεωτικό μάθημα ψυχολογίας στα Δημοτικά σχολεία. Να μαθαίνουν τα παιδιά από μικρά να ξεχωρίζουν την αντικειμενική πραγματικότητα από την διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουν λόγω των λανθασμένων πεποιθήσεων των γονιών τους. Γιατί όταν μεγαλώσουν κι έχουν κληρονομήσει για τα καλά τις λάθος πεποιθήσεις, τότε είναι πιο δύσκολο να τις αλλάξουν (αν σκεφτούν να τις αλλάξουν) και γεμίζει ο κόσμος από ανθρώπους με ψυχοσωματικά και κάθε είδους φόβους και προβλήματα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν στην απομόνωση και έτσι η κοινωνία γίνεται εχθρική και παράγει περισσότερη μοναξιά..
      Γιατί ποια είναι η κοινωνία που χάλασε και μας οδηγεί σε αδιέξοδο; Εμείς είμαστε!! (Εδώ κολλάει το : «Τυχαίο;;; δε νομίζω» 🙂 )

      Παναγιώτης
      21 Οκτωβρίου 10 στις 9:38

      Πάντως ένας καλός ψυχολόγος πρέπει πάνω απ’όλα να είναι καλός άνθρωπος και με μεγάλη υπομονή για να μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του. Και σπάνια σήμερα βρίσκει κανείς τέτοιους ανθρώπους.

      tulpoeid
      27 Οκτωβρίου 10 στις 1:06

      @ Καραπιπέρης: λυπάμαι για σένα και τον τρόπο που μου «απάντησες», και κυρίως για το πώς μπορεί να απαντάς σε πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Πραγματικά. Και είμαι της «πρώτης δέσμης».

      Πάντως αυτό που προσπάθησα να εκφράσω, επιτυχημένα ή όχι, είναι πολύ κοντά στην άποψη της papiera. Κι επειδή η άποψη της papiera είναι κοντά και στα άρθρα του παραμυθά, ε, τονίζει την πεποίθησή μου ότι η γνωριμία του παραμυθά με την ψυχανάλυση μόνο καλό θα φέρει 🙂

Σχολιάστε