«Αυτό το σκατό θα μου πει εμένα…»

Σήμερα, λέω να σας βάλω εδώ το δεύτερο κείμενο από τη σειρά, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ». Δυο λόγια πριν: Έχω βρει βίντεο με -έστω αποσπάσματα – από όλα όσα μου ζητάτε, ακόμα και από τον ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ. Τα περνάμε από την επεξεργασία που χρειάζεται για να ανέβουν στο ίντερνετ και θα τα δείτε σύντομα. Επίσης, επειδή – όπως έχω πει – είναι δύσκολο να απαντάω στον καθένα χωριστά, αλλά και δεν θα ήθελα να τρώω τον χώρο με δικά μου σχόλια, άσε και που δεν θα ‘θελα τώρα να κάνω τον «ξερώλα» και να σας πλακώνω στο κήρυγμα, συνήθως αποφεύγω να κάνω σχόλια πάνω στα δικά σας. Τέλος πάντων, αν κάποιος ή κάποια αισθάνονται ότι θα ήθελαν να πούμε κάτι ειδικό, μπορώ να το κάνω με απ’ ευθείας e-mail. Μόνο που θα πρέπει να μου γράφετε το σωστό σας e-mail , γιατί κάποιο παιδί -δεν θυμάμαι ποιο – μου ζήτησε να έρθουμε σε επικοινωνία, του απάντησα, αλλά το μήνυμα γύρισε πίσω με την ένδειξη, FATAL ERRORS. Επίσης, τώρα «το ‘πιασα» πώς γίνεται κι άρχισα να επισκέπτομαι τα blog σας κι αυτό μ’ αρέσει πολύ. Λοιπόοοον… Πάμε να σας πω, γιατί σήμερα ο τίτλος: «Αυτό το σκατό θα μου πει εμένα».

Από το διπλανό δωμάτιο του σπιτιού όπου είχαμε πάει επίσκεψη και έπαιζαν τα μικρότερα παιδιά των τριών οικογενειών που είχαμε μαζευτεί, ακούστηκε κάποιος μικροκαβγάς. Η φίλη της οικογένειας, και μητέρα ενός από τα τρία μικρά παιδιά, σηκώθηκε έξαλλη και πήγε μέσα, απ’ όπου την άκουσα να μαλώνει την ανιψιά μου, ένα κοριτσάκι 4 χρονών. Το κοριτσάκι αυτό, είναι η αλήθεια, γίνεται αρκετές φορές εκνευριστικό με το να απαιτεί συνέχεια τα παιχνίδια που παίζουν τα άλλα παιδιά, αλλά καθώς άκουγα το μάλωμα της κυρίας, η φωνή της πρόδινε ότι αυτό δεν είχε και πολλή σχέση -καμία θα έλεγα- με εκείνο που έκανε η μικρή, αλλά με το ότι η ίδια από κάτι είχε θιχτεί προσωπικά· ίσως από «το θράσος αυτού του σκατού», καθώς δεν την «υπολόγιζε» και πολύ, όση ώρα την μάλωνε, όπως και δεν την «υπολόγιζε», γενικά, και σε άλλες συναντήσεις μας, πράγμα που η κυρία το έπαιρνε, προφανώς, «επί πόνου» και εντελώς προσωπικά. Και γιατί να «παίρνει κανείς προσωπικά» τη συμπεριφορά ενός παιδιού; Σε μια κακή συμπεριφορά παιδιού μπορεί να κρύβεται αγένεια, κακή ανατροφή, κακός χαρακτήρας – αλλά μόνο; Και μπορεί να βοηθήσει κανείς ένα παιδί με το να θίγεται ο ίδιος προσωπικά από μια τέτοια συμπεριφορά;
Έχετε προσέξει πώς εκνευριζόμαστε μερικές φορές με τα παιδιά μας από το γεγονός ότι δεν τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα μιας βαθύτερης ισότητας με μας; Είναι ακριβώς αυτό που φέρνει στο νου τη φράση: «Αυτό το σκατό θα μου πει… Εμένα!» (Το «Ε» με κεφαλαίο δεν είναι τυχαίο, είναι για να υποδηλώσει τον εγωισμό μας σαν μεγάλων).
Αυτή η φράση μού έκανε εντύπωση από πάντα: και όταν ήμουν παιδί, ακούγοντάς την από μεγάλους, αλλά και τώρα που , μεγάλος ο ίδιος πια, μου περνάει κι εμένα κάθε τόσο από το νου στις διάφορες παραλλαγές της: «Ακούς εκεί το σκατό!»· «Άντ’ από ‘δω, βρε σκατό!»· «Ώρες είναι να μας πει και το σκατό τι θα κάνουμε!»· «Μπράβο το σκατό!» κ.λπ.
Μοιάζει, ίσως, αστείο ή υπερβολικό αλλά δεν είναι: όλες αυτές οι φράσεις υποδηλώνουν την αυθεντία του μεγάλου· υποδηλώνουν μια καθαρά εγωιστική στάση απέναντι στα παιδιά, «ρατσιστική», θα έλεγα. Η λέξη «σκατό» αναφέρεται στο ύψος, στην ηλικία, στην απειρία, στην ανωριμότητα των παιδιών, που σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν δικαίωμα γνώμης για τίποτα, δεν μπορούν να κάνουν παρατηρήσεις για κάτι στραβό που βλέπουν στους μεγάλους ή και να τους επαινέσουν για κάτι καλό, δεν μπορούν να έχουν προβλήματα, δεν μπορούν να έχουν στενοχώριες, μελαγχολίες, κ.λπ. Όλα αυτά, όμως, είναι θεωρητικά, απλώς και μόνο… λογικά. Ναι, αλλά μήπως υπάρχει μέσα στον άνθρωπο -ανεξάρτητα από ηλικία- και κάποιο άλλο όργανο εκτός από το μυαλό και τη λογική του, που μπορεί να ξέρει κάθε στιγμή τι είναι σωστό ή λάθος· καλό ή κακό; Αν ναι, τότε μήπως και τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να το χρησιμοποιούν και το δικαίωμα να εκφράζουν αυτό που συλλαμβάνουν, που «διαισθάνονται» αν θέλετε;
Άλλο ένα ερώτημα: μήπως εμείς οι μεγάλοι και τα παιδιά βράζουμε στο ίδιο καζάνι; Μήπως και τα παιδιά έχουν: φοβίες, ανασφάλειες, μοναξιές, χαρές, στενοχώριες, όπως κι εμείς οι μεγάλοι; Μπορεί οι λόγοι της φοβίας τους, της ανασφάλειάς τους κ.λπ. να είναι διαφορετικοί από τους δικούς μας – είναι; – αλλά μήπως και οι δικοί μας λόγοι δεν είναι διαφορετικοί από του γείτονα ή κι από των πιο κοντινών μας προσώπων; Όμως, αν κάτι μας δίνει ένα μέτρο κατανόησης για τους άλλους, δεν είναι το γεγονός ότι, ανεξάρτητα από τις προσωπικές αιτίες, συμμετέχουμε όλοι, μικροί-μεγάλοι, άντρες-γυναίκες κ.λπ. στον ανθρώπινο φόβο, στην ανθρώπινη μοναξιά, ανασφάλεια και όλα τα παρόμοια; Αν ναι, τότε τι θέση έχει στη συμπεριφορά μας η υπεροπτική αντιμετώπιση των παιδιών ή και οποιουδήποτε;
Δεν ξέρω, στ’ αλήθεια, ποιες ακριβώς είναι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Όπως δεν ξέρω αν υπάρχουν κι άλλα παρόμοια ερωτήματα που πάνε βαθύτερα. Έχω την εντύπωση, όμως, ότι πέρα από κάθε είδους θεωρίες παιδαγωγικές, παιδοψυχολογικές, εκπαιδευτικές και άλλες τέτοιες, αν μπορούσαμε εμείς οι μεγάλοι, να βάζαμε λίγο στην άκρη τα προσωπικά μας και να αντιμετωπίζαμε τα παιδιά με καλοσύνη, στοργή και πραγματική φροντίδα, θα ξέραμε πάντα τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για εκείνα. Το να τα κυνηγάμε να διαβάσουν, να πλυθούν, να φάνε, να ντυθούν ή να κοιμηθούνε, είναι το λιγότερο. Η πραγματική έγνοια και φροντίδα για το πώς νοιώθουν και σκέφτονται, νομίζω ότι είναι εκείνο που χρειάζεται στις σχέσεις μας μαζί τους – και στις μεταξύ μας, άλλωστε.
Σας φιλώ πολύ κι εσάς και τα παιδάκια σας.
Καληνύχτα.
Π.

11 Σχόλια στο “«Αυτό το σκατό θα μου πει εμένα…»”

      elafini
      13 Μαρτίου 07 στις 23:21

      εγώ πάντως έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως τα παιδιά ,ως ένα βαθμό, πρέπει να τα αντιμετωπίζεις ως ίσο προς ίσο..γιατί η αντίληψή τους είναι πραγματικά φοβερή

      MaYaMaYa
      14 Μαρτίου 07 στις 5:23

      εγώ πάλι πιστεύω πως σίγουρά δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε σαν μικρογραφία των «μεγάλων», δηλ να περιμένουμε μια μορφή συμπεριφοράς που κρύβει σύνθετα πράγματα. τα πράγματα ειναι πολύ απλά για τα παιδιά, φοβούνται, ανησυχούν, χαίρονται, λυπούνται, τρέμουν, ζητούν αγάπη εκδηλώνουν ανοιχτά τι περιμένουν απο τους ενήλικες…συμβουλή πως τους γονείς : να έχετε τα αυτάκια σας ανοιχτα μα και την καρδιά σας, έχουν πολλά και όμορφα πράγματα οι μπόμπιρες να σας πουν. και να μην ξεχνάτε πως η φράση που συχνά ξεστομίζουν «μαμα/μπαμπά μ’αγαπάς» εκδηλώνει όλο αυτό το άγχος να καταφέρουν να σας «κατακτησουν»

      lpanos
      14 Μαρτίου 07 στις 6:04

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,

      αρχικά να ζητήσω συγνώμη για το άσχετο του σχολίου μου.

      Λοιπόν, εδώ και μερικές μέρες μου έχει κολλήσει η ιδέα: Τι θα έλεγες να οργανωθεί μια συνάντηση σου με τα παιδιά που σε διαβάζουμε εδώ; Κάτι σαν reunion. Φαντάζομαι ότι δεν θα έχει κανένας από εμάς αντίρρηση για μια τέτοια συνάντηση. Νομίζω ότι όλοι μας θα το θέλαμε πολύ.

      Θα περιμένω με αγωνία την απάντησή σου.

      Παναγιώτης,
      Ένα από τα πολλά παιδιά σου

      MARY R
      14 Μαρτίου 07 στις 10:08

      Με αφορμή το θέμα σου Παραμυθά , θα θελα να παραθέσω τις σκέψεις μου απ την προσωπκή μου εμπειρία.
      Η μεγάλη μου κόρη είναι 5 χρονών και από μωρό την αντιμετώπιζα σαν ίση. Της απευθυνόμουν όπως απευθύνομαι σε κάθε συνομήλικο μου, πίστευα (και πιστεύω) πως μπορεί να καταλάβει πολλά αν τα συζητάμε όλα ανοιχτά και σίγουρα ποτέ δεν της το παιξα εξυπνότερη. Πολλές φορές απλώς δεν έχω τις απαντήσεις!!
      Τώρα που πια έχει αναπτύξει αρκετά την προσωπικότητα της και αρχίζει να σχηματίζει άποψη και για πιο περίπλοκα και «ενήλικα » θέματα, παρατηρώ στην πράξη τα αποτελέσματα του «πειράματος» μου. Η παρέα της είναι σκέτη απόλαυση, η αντίληψη της είναι αρκετά οξεία και το χιούμορ της ωριμάζει κάθε μέρα .Το τίμημα για όλα αυτά είναι ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο να της επιβληθώ στους τομείς που θα πρεπε σα μαμά να της επιβάλλομαι και μερικές φορές αισθάνομαι εγώ καταπιεσμένη διότι δεν υπάρχουν επιχειρήματα να την πείσουν να με υπακούσει!! Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μάλλον πρέπει να αφεθώ στη δυναμική της, να τη δεχτώ όπως είναι και παράλληλα να βρω ένα τρόπο να μη συγχύζομαι. Και εδώ η άποψή σου έχει ενδιαφέρον, πως δηλαδή και τα παιδιά έχουν τα προβλήματα τους, τις ανησυχίες τους και την ιδιαίτερη οπτική τους και πρέπει να σεβόμαστε την προσωπικότητα τους και να μην την καταπιέζουμε. Και τελικά υποψιάζομαι πως η ανατροφή ενός παιδιού είναι ένα μεγάλο μάθημα πειθαρχίας περισσότερο για εμένα παρά για το παιδί μου!!

      Nικη Μ.Θ.
      14 Μαρτίου 07 στις 13:12

      Το «μυστικό» σε όλες τις σχέσεις είναι να βγεις από το καβούκι του εαυτού σου και του εγωισμού σου!

      Nικη Μ.Θ.
      14 Μαρτίου 07 στις 13:13

      Η ιδέα για μια συνάντηση με τον «Παραμυθά» μου φαίνεται κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα!

      cortlinux
      14 Μαρτίου 07 στις 21:30

      είναι και που έχουμε ξεχάσει ότι κάποτε ήμασταν παιδιά…
      είναι και που δεν θυμόμαστε ότι κρύβουμε κι ένα παιδάκι μέσα μας…
      είναι που ξεχάσαμε να λέμε παραμύθια
      και συνηθίσαμε να ζούμε με ψέματα αλλά να ζούμε και σε αυτά…

      περιπετών
      16 Μαρτίου 07 στις 1:34

      Όταν καταφέρνουμε και ξεπερνάμε την αλαζονεία μας και βλέπουμε τους άλλους ως ίσους, τότε πάααρα πολύ προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις σχέσεις μας λύνονται ως δια μαγείας…….Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για παιδιά, είτε για συντρόφους, είτε για φίλους

      περιπετών
      16 Μαρτίου 07 στις 1:35

      Όταν καταφέρνουμε και ξεπερνάμε την αλαζονεία μας και βλέπουμε τους άλλους ως ίσους, τότε πάααρα πολύ προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις σχέσεις μας λύνονται ως δια μαγείας…….Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για παιδιά, είτε για συντρόφους, είτε για φίλους.

      Η συνάντηση με τον παραμυθά μας θα ήταν υπέροχη ιδέα…Μονο να περιμένετε μέχρι το καλοκαίρι για να είμαι κι εγώ εκεί χεεχεχε

      Vicky
      17 Μαρτίου 07 στις 16:54

      Το πως «πρέπει» να μεγαλώνει κανείς το παιδί του είναι καθαρά θέμα προσωπικό και έχει να κάνει κατά τη γνώμη μου με τα αρχέγονα ένστικτα της προστασίας και της επιβίωσης και με ένα πιο «πολιτισμένο» συναίσθημα που λέγεται σεβασμός. Όλα αυτά δεν έχουν ηλικία ή status, πιστεύω.
      Και ναι, σα γονείς χάνουμε πολλές φορές την ψυχραιμία μας, κάνουμε τους «ξερόλες», απαντάμε απότομα ή ρίχνουμε και καμιά στην πάνα. Όμως το παιδί πρέπει πάντα να ΞΕΡΕΙ το γιατί. Ακόμα κι όταν δεν έχουμε τις απαντήσεις όπως λέει και η Mary. Αυτό είναι ο σεβασμός. Πιστεύω.

      Τώρα πάλι άμα έχεις 2 τερατάκια 2μιση χρονών να σε τρέχουν από το πρωι ως το βράδυ εφαρμόζοντας το γνωστό ρητό η ισχύς εν τη ενώσει……. εεε τότε…… αφήνεσαι στη δυναμική τους θες δε θες και ψάχνεις να βρεις τοίχο να κοπανήσεις το κεφάλι σου χιχι!!!

      Βίκυ

      Υ.Γ. Μια συνάντηση μετά τον Ιούνιο για τους κάτοικους του εξωτερικού θα ήταν δυνατή σε κάποιο βιβλιοπωλείο, αγαπητέ Παραμυθά;; να’χουμε έρθει στους παππούδες για διακοπές κιόλας

Σχολιάστε