Η σκάλα

Η φοβερή βροχή που έπεσε σήμερα, μου έδωσε την ιδέα -για άλλη μια φορά- να αλλάξω το post που είχα σκεφτεί να βάλω και να «αποχαιρετήσω» το καλοκαίρι. Οι μέρες που πέρασα  φέτος στη Σκιάθο ήταν οι πιο ζόρικες, οι πιο ενδιαφέρουσες, οι πιο ευαίσθητες και οι πιο «φευγάτες» που έχω περάσει εκεί,  εδώ και είκοσι επτά χρόνια.  Έτσι θα αποχαιρετήσω το φετινό καλοκαίρι με μια σκάλα, μια μεγάλη πέτρινη σκάλα στη Σκιάθο, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία του σπιτιού μας εκεί. Και λέω ν’ αρχίσω ανάποδα αυτή τη φορά. Θα βάλω το βίντεο εδώ στην αρχή, κι όχι στο τέλος του post όπως κάνω συνήθως. Δείτε ένα κατέβασμα στη σκάλα, λοιπόν, με το θέαμα που βλέπει κανείς  μόλις κατέβει.

Η σκάλα αυτή είναι εκείνη που λέω ότι κατέβηκα στο post  του 2007, «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία», για το οποίο σας ξανάβαλα LINK στο προ-προηγούμενο  post «FOREVER YOUNG». Αυτή τη παλιά πέτρινη σκάλα κατεβαίνουν, μετά από ένα μονοπάτι, όσοι έρχονται από το σπίτι για να βγουν στην παραλία. Δείτε την κι από κάτω προς τα πάνω.

Η σκάλα αυτή, είναι σκεπασμένη από πάνω με ένα υπέροχο φυσικό «σκέπαστρο», φτιαγμένο από τα μπλεγμένα -εδώ και χρόνια- κλαριά και φύλλα μιας μεγάλης γέρικης συκιάς κι ενός αναρριχώμενου  κισσού με φύλλα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ και πουθενά αλλού: φύλλα που έχουν σχήμα καρδιάς!!

Αν προσέξετε πολύ θα δείτε ότι τα φύλλα είναι μικρές καρδιές,  αλλά να  και μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Αν προσέξετε κάτω αριστερά, στη μικρή κουφάλα της γέρικης συκιάς -φέτος είναι η πρώτη χρονιά μετά από 27 χρόνια, που  δεν έκανε κανένα σύκο- θα δείτε μερικά φύλλα που άρχισαν να μαραίνονται και να πέφτουν. Να πάλι μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Απίστευτη καλλιτέχνις η φύση, ε; Και να αποχαιρετήσω το καλοκαίρι και μαζί κι εσάς, μ’ ένα φιλί από την … καρδιά μου, και με δύο ακόμα καρδούλες, που είναι ακόμα ζωντανές πάνω στο δέντρο, σε κοντινή φωτογραφία.
Καλό βράδυ.
Π.

10 Σχόλια στο “Η σκάλα”

      Fwtino_Asteraki
      26 Σεπτεμβρίου 10 στις 13:22

      Καλησπέρα και καλή Κυριακή σε όλους!

      Πολύ όμορφο πόστ θα έλεγα όπως όλα φυσικά αλλά σσσςς!χιχιχι! Θα ελεγα και αρκετά «ρομαντικό» …αλλά θα πω είναι απλά υπέροχο!
      Λεν πως πάντα χρειάζεται ένας «επαναστάτης»..so όχι εγώ θέλω να είναι ακόμα καλοκαίρι πειράζει? χαχαχα!
      Πιάστε ένα lala.. http://www.youtube.com/watch?v=liHblM-5PcE

      Καλό μεσημέράκι σε όλους!
      Μάκιααααααααααα

      ζαχαρούλα
      26 Σεπτεμβρίου 10 στις 23:59

      το υπέροχο με τις σκάλες και τις θάλασσες, είναι ότι απλώς βρίσκονται εκεί…
      το προς τα πάνω ή το προς τα κάτω…
      το προς τη θάλασσα ή το από τη θάλασσα…
      είναι άλλο θέμα…

      για ένα, πάντως, είμαι σίγουρη: και οι σκάλες και οι θάλασσες θέλουν ξυπολυσιά!

      η φύση πάντα με (συν)ταράζει…
      δεν πειράζει όμως αν εγώ βλέπω μόνο φύλλα και όχι καρδούλες, ε;!…
      έτσι κι αλλιώς, κι αυτό είναι στιγμές που ίσα ίσα το αντέχω…
      😉

      Mika
      4 Οκτωβρίου 10 στις 13:32

      δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα…φύλλο καρδιά!!!!!!!!!!!
      μου άρεσε!
      και αυτό το προνόμιο του σπιτιού σας είναι πραγματικά ανεκτίμητο!

      να περνάτε πάντα όμορφα εκεί!

      marilia
      24 Ιανουαρίου 11 στις 0:19

      Το αρχαιολογικό μουσείο είναι γεμάτο χρυσές καρδούλες! Και ενώ ενθουσιάστηκα και του τράβηξα το χέρι δείχνοντας την… ανακάλυψη, διάβασε, για να με προσγειώσει, ότι επρόκειτο για… φύλλα κισσού. Όπως και να ‘χει, είναι πανέμορφα! 😉

Σχολιάστε