Εξήντα χρόνια

Σήμερα κλείνουν 60 χρόνια από τότε που βγήκα ως ηθοποιός στο θέατρο, όπως βλέπετε πιο κάτω στο απόκομμα της εφημερίδας από εκείνη την εποχή, που αναγγέλλει την αρχή των παραστάσεων, και γι’ αυτό αποφάσισα να μου… κάνω αφιέρωμα, εδώ στο blog μου! Χα, χα, χα… Ψωνάρα ο παππούς….  Αν και έχω αφήσει το θέατρο από το 1974, οπότε ό,τι και να δείτε, δεν έχει σημασία πια, γιατί μιλάει για κάτι που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια και μου είναι αδιάφορο. Η αλήθεια είναι ότι έχω ψηθεί να γράψω μια βιογραφία μου μετά τα 70, οπότε αυτό το blog μου δίνει τη δυνατότητα να τα ψάξω και ν’ αρχίσω να μαζεύω υλικό. Το, χω διασκεδάσει πολύ εδώ και δυο μέρες που ετοιμάζω αυτό το post. Έχω πολύ υλικό τελικά από φωτογραφίες και δημοσιεύματα, που τα μάζευε η μάνα μου, χωρίς να το ξέρω, μέχρι πριν μερικά χρόνια πριν πεθάνει. Ναι και το πρώτο απόκομα, από δημοσίευμα πριν 60 χρόνια.

Όπως βλέπετε – και το έχω ξαναγράψει εδώ- το πρώτο έργο ήταν «Η Νεράιδα του Χιονιού», από το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.  Κάτι που δεν το λέει εδώ, είναι ότι μία από τις νεαρές ηθοποιούς ήταν και η Άλκη Ζέη, ηι γνωστή συγγραφέας πια, που τότε έπαιζε την ¨Κυρία Καρακάξα¨. Κι εδώ ανακάλυψα διάφορες φωτογραφίες που έχουν πλάκα, από τα έργα που έχω παίξει ως παιδί.

1951. Αυτή η πρώτη φωτογραφία, είναι από την αρχή τους έργου,»Η Νεράιδα του Χιονιού». Ο Παππούς είναι ο Ζώρας Τσάπελης, το κορίτσι είναι η Λήδα Πρωτοψάλτη και πίσω μου η Φραντζέσκα Ιακωβίδου.

Καλοκαίρι 1953. Στο Θέατρο Βέμπο, το μιούζικαλ, (γι’ αυτό είναι όλοι με ανοιχτά στόματα, τραγουδάνε),  «Το παιδί του Δρόμου». Το έργο αυτό ήταν μία παραλλαγή του Όλιβερ Τουίστ, του Ντίκενς, όπου έπαιζα ένα φτωχό ορφανό, τον «Νίκο», που ένας κακός άνθρωπος τον έβαζε να κλέβει, αλλά σε ένα σπίτι που μπήκε τον κρατήσανε για πάντα κοντά τους κι έτσι  απόχτησε οικογένεια.  Από αυτή την παράσταση, είναι το δημοσίευμα που βλέπετε και που μου έκαναν εντύπωση διάφορα που λέω κάπου προς το τέλος και δεν τα θυμόμουν.

Και πάμε στην επόμενη φωτογραφία.

Εδώ με τον Λιάκο Χριστογιαννόπουλο, στο έργο, «Ο Μικρός Λόρδος» που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1953-1954.


Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαι από την παράσταση, «Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ» . Που παίχτηκε στο Θέατρο Κυβέλης, τη χειμωνιάτικη περίοδο, 1954-1955.

Στο ίδιο θέατρο, την περίοδο 1955 -1956, από την παράσταση, «Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων». Ε, μετά έναν μουσικό να μην κάνω κι ένα εφευρέτη; Το 1956, είναι η χρονιά  που οι γονείς μου με άφησαν να παίξω σε μια ταινία -πράγμα που είχαν αρνηθεί αρκετές φορές έως τότε, για να μην λαλήσω τελείως- επειδή έπαιζε η νονά μου η Κυβέλη. Σας έχω ξαναβάλει στο blog τις σκηνές που έπαιζα -έκανα τον Αλεξανδράκη μικρό- αλλά λέω αντί για link  στο παλιό post να το ξανα-ανεβάσω εδώ που είναι η θέση του.

Και συνεχίζουμε με φωτογραφίες.

Αυτή η φωτογραφία -μοναδική και  ψιλοχαλασμένη – είναι από την παράσταση «Το Όνειρο του Γιαννάκη», που το είχε γράψει η Αντιγόνη Μεταξά, για τους παλιότερους που ίσως την έχουν ακούσει, η «θεία Λένα». Η παράσταση είναι από την περίοδο 1956 -1957, πάντα στο Θέατρο Κυβέλης.

Χα, χα, χα… Ναι, και γάτο έχω κάνει. Είναι από την παράσταση, «Ένας παράξενος Γάτος», το χειμώνα 1957-1958 . Ήταν ένα παιδί, που στον ύπνο του έβλεπε ότι γινόταν γάτος και ζούσε διάφορες γατίσιες περιπέτειες! Χα, χα, χα… αν βλέπουν το post κάποια κορίτσια που με έχουν πει «γατούλη», θα δουν ότι έχουν πέσει μέσα. Χα, χα, χα…

Αυτή η φωτογραφία είναι η μοναδική από μία παράσταση που έπαιξα και δεν ήταν για παιδιά.  Ήταν το καλοκαίρι του 1958, στο θέατρο Διονύσια, στην Καλλιθέα, όπου έκανα τον «Σαχλότο», στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ. Η κοπέλα είναι η Βούλα Χαριλάου, μία από τα παιδιά τότε του Θιάσου Νέων που είχαν ανεβάσει την παράσταση. Άλλοι που θυμάμαι από τότε, είναι η Κάκια Αναλυτή, ο Κώστας Ρηγόπουλος , η Ελεάνα Απέργη, ο Σπύρος Καλογήρου  και ο Ορφέας  Ζάχος.


Κι εδώ είναι η τελευταία  φορά που έπαιξα στο Παιδικό Θέατρο. Είναι από την παράσταση, «Τηλέμαχος, ο γιος του Οδυσσέα», όπου έκανα τον Τηλέμαχο! Χα, χα, χα… Μότσαρτ, Έντισον, γάτος και Τηλέμαχος!!! Χα, χα, χα… Πώς δεν έχω λαλήσει; Ή μήπως έχω; Γιατί ποιος τρελός ξέρει ότι είναι τρελός;  Τέλος πάντων. Η παράσταση αυτή έγινε, το χειμώνα 1958-1959,  στο Θέατρο Παπαϊωάννου στην Οδό Πατησίων, που κι αυτό δεν υπάρχει πια.
Τελειώσαμε. Ελπίζω να μην βαρεθήκατε, και να φτάσατε ως εδώ. Για το θέατρο ως επαγγελματίας, βαριέμαι να γράψω. Όμως, θα ήθελα να κλείσω αυτό το  post, με την τελευταία φορά που δούλεψα ως επαγγελματίας  ηθοποιός στην τηλεόραση (ο «Παραμυθάς» δεν πιάνεται), και είναι μία βιντεοσκοπημένη παράσταση που είχαμε κάνει στο θέατρο. Είναι μία σκηνή από το  έργο, «Ο Ήχος του Κώδωνος», του Γιάννη Σκαρίμπα. Το έργο παίζεται στη Χαλκίδα, στη δεκαετία του ’50. Μία παντρεμένη γυναίκα, στοιχηματίζει με τον άντρα της ότι μπορεί να παντρευτεί όποιον θέλει κι εκείνος της υπογράφει ένα χαρτί ότι αν βρει κάποιον που να θέλει να την πάρει, θα της δώσει διαζύγιο. Εκείνη τηλεφωνεί σε κάποιον, που ήταν ερωτευμένος  μαζί της πριν παντρευτεί και της έχει δείξει ότι τη θέλει ακόμα. Αυτός ο κάποιος είναι ο Γιώργης Μουζάς,  και η γυναίκα είναι η Ιουλία, δηλαδή η Ειρήνη Εμιρζά. Η σκηνή, που κρατάει 4 λεπτά και κάτι, είναι αυτή η συνάντηση. Ελπίζω να το διασκεδάσετε. Εγώ πάντως το διασκέδασα πολύ φτιάχνοντας αυτό το ποστ. Ένα post που η ιδέα μου ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι τα στα 60 χρόνια από τότε που πρωτόπαιξα στο παιδικό θέατρο, και 37 από τότε που το παράτησα, ξαναβγαίνω στο θέατρο και πάλι σε παιδικό! Την άλλη εβδομάδα θα δώσω μία από τέσσερις παραστάσεις με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», στον ΔΑΝΑΟ.  Αλλά γι’ αυτό στο άλλο  post.
Καλή εβδομάδα.
Π.

7 Σχόλια στο “Εξήντα χρόνια”

      gerasimos
      19 Δεκεμβρίου 11 στις 11:20

      Εξαιρετικό. Αναρωτιέμαι πώς να ‘ναι, ένα παιδί να μεγαλώνει ανάμεσα στα ‘ιερά τέρατα’ του θεάτρου και του κινηματογράφου…

      δημητρης
      20 Δεκεμβρίου 11 στις 10:46

      Πολύ όμορφα αυτά που μοιράστηκες και πάλι μαζί μας…απολαυστικά τα βίντεο και καταπληκτική η ερμηνεία στο ρόλο του Γιώργη Μουζά!
      Πιστός υπηρέτης του έρωτα …έτοιμος να τα γκρεμίσει όλα για χάρη του!!! 🙂
      Καλή και όμορφη μέρα να έχουμε!

      Δημήτρης Κραουνάκης
      21 Δεκεμβρίου 11 στις 20:14

      Nα είσαι καλά και να τα..εκατοστήσεις στο θέατρο! Τυχαία έπεσα πάνω στην σελίδα σου και διάβασα το βιογραφικό σου..Θέλω να κάνω μια διόρθωση-περνάνε τα χρόνια και ξεχνάμε!!!
      Λες για τόν «Εμπορο της Βενετίας» που έπαιξες το 1958.Λάθος! Ηταν το Καλοκαίρι του 1955
      στα «Διονύσια» της Καλλιθέας. Ο θίασος ήταν: «Θίασος Νέων» του Διονύση Παγουλάτου και έπαιζαν όλοι αυτοί που αναφέρεις, στον βασικό όμως ρόλο ήταν ο Παγουλάτος.Αν είχα το email σου, θα σου έστελνα φωγογραφίες από την παράσταση. Δες σχετικά κείμενα:
      http://www.mediasoup.gr/node/47177 [Διονύσης Παγουλάτος] και
      http://www.mediasoup.gr/node/45998 [Ελεάνα Απέργη]
      Και πάλι να είσαι καλά,και καλή συνέχεια

Σχολιάστε