Το «συρτάρι»

K-Leaving-BP
Σήμερα, 17 Φεβρουαρίου, κλείνουν 30 χρόνια από τότε που πέθανε ο Κρισναμούρτι – το 1986.  Σήμερα, η διδασκαλία του -κυρίως μέσα από το ίντερνετ- έγινε πιο πλατιά γνωστή,  ενώ τα Σχολεία (Γυμνάσια-Λύκεια) που ίδρυσε καθώς και τα «Κέντρα Κρισναμούρτι», που ιδρύθηκαν μετά, ανθίζουν. Φυσικά, δεν ξέρουμε την επίδραση όσων είπε στην ανθρώπινη συνείδηση, αλλά αυτό ίσως φανεί μετά από πολύ καιρό. Η φωτογραφία, είναι από τη στιγμή που φεύγει για τελευταία φορά από το Σχολείο στο Μπρόκγουντ Παρκ και έχουν μαζευτεί όλοι οι μαθητές και το προσωπικό, λες και ξέρουν ότι δεν θα τον ξαναδούν, για να τον αποχαιρετήσουν. Για σήμερα, λοιπόν, έχω διαλέξει ένα κείμενο από το βιβλίο του που μεταφράζω τώρα, το «Ο Κόσμος Μέσα μας», και που νομίζω ότι είναι απλό και ξεκάθαρο αυτό που λέει και μπορούν να το καταλάβουν όλοι, ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρονται και δεν ασχολούνται με αυτά τα θέματα.
Σας φιλώ.
Π.

«…Υποθέστε ότι έχετε ένα συρτάρι γεμάτο από γράμματα. Βάζετε τάξη στο συρτάρι, με το να διαβάσετε το κάθε γράμμα και ανάλογα με την αντίδραση που έχετε για το καθένα, άλλο το πετάτε κι άλλο το φυλάτε. Έτσι, περνάτε όλα τα γράμματα φυλάγοντας κάποια και πετώντας άλλα. Μετά από λίγο καιρό ξανακοιτάτε  τι έχετε κρατήσει και πετάτε μερικά κι απ’ αυτά. Έτσι, υπάρχει χώρος και τάξη στο συρτάρι. Ένα συρτάρι είναι χρήσιμο όταν είναι άδειο. Το ίδιο και το μυαλό είναι «χρήσιμο» όταν υπάρχουν κενοί χώροι σ’ αυτό, όταν δεν είναι γεμάτο και ακατάστατο.
Αν μου επιτρέπετε, θα ήθελα να σας επισημάνω ότι το μυαλό σας είναι υπερφορτωμένο· δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει ηρεμία σε κανένα κομμάτι του. Οπότε υπάρχει σύγχυση, διάσπαση προσοχής και κούραση. Το μυαλό γίνεται «χρήσιμο» μόνο όταν υπάρχουν πλατιοί και βαθιοί χώροι  ηρεμίας, γιατί μόνο τότε μπορεί να υπάρξει άχρονη δημιουργία. Η τάξη δημιουργεί χώρο και δεν μπορείς να έχεις τάξη χωρίς αληθινή αξιολόγηση της κάθε σύγκρουσης. Η σύγκρουση θα επαναληφθεί  αν δεν γίνει αληθινή αξιολόγηση, κι έτσι θα συνεχίζεται η αταξία και η σύγχυση. Ακριβώς όπως όταν έχετε γράψει ένα γράμμα και το έχετε ταχυδρομήσει, το μυαλό σας δεν τριγυρνάει σ’ αυτό, έτσι θα συμβεί κι όταν κάνετε σωστή αξιολόγηση μιας σύγκρουσης οπότε το μυαλό σας δεν θα ξαναγυρίσει σ’ αυτήν. Και ακριβώς όπως όταν δεν έχετε τελειώσει ένα γράμμα που θέλετε να στείλετε, το μυαλό σας τριγυρνάει ξανά και ξανά σ’ αυτό, το ίδιο και μια ανολοκλήρωτη σκέψη ή μια λανθασμένα μισοαξιολογημένη σύγκρουση, θα ξαναγυρνάει πάλι και πάλι. Αυτές οι ανολοκλήρωτες σκέψεις κι οι επαναλαμβανόμενες αναμνήσεις είναι που στοιβάζονται στο μυαλό θολώνοντάς το και υπερφορτώνοντας το. Μην προσπαθήσετε να τις βγάλετε με τη βία έξω από το μυαλό και την καρδιά, αλλά καθώς εμφανίζεται κάθε μισοτελειωμένη σκέψη, κάθε μισοτελειωμένο συναίσθημα, και καθώς ξεχύνεται η κάθε επαναλαμβανόμενη μνήμη τους, όσο ασήμαντα και ανόητα αν είναι όλα αυτά, εξετάστε τα, μελετήστε τα, κατανοήστε τα. Η κατανόηση εμποδίζεται εάν ταυτιστείτε με αυτή τη μνήμη, εάν την κρίνετε. Αποκτήστε επίγνωσή της χωρίς επιλογές και καθώς θα αποκτάτε όλο και μεγαλύτερη επίγνωσή της, αξιόλογη και βαθιά, οι σκέψεις και τα συναισθήματα ολοκληρώνονται, η μνήμη πλαταίνει και περιλαμβάνει τα πάντα, δεν είναι επιλεκτική αλλά εκτεταμένη. Έτσι, μέσα από μία συνεχή και ευρεία αξιολόγηση, το μυαλό και η καρδιά ησυχάζουν· κι εκεί υπάρχει ύψιστη σοφία, υπάρχει δημιουργικό κενό».

 

 

Σχολιάστε