Σιωπή…

Μεταφέροντας διάφορα αρχεία από ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο, όπου κατάφεραν να σώσουν -ευτυχώς- τα πάντα από το lap top  μου όταν έπιασε ιό, ανακάλυψα μια μουσική που είχα καιρό να την ακούσω. Έβαλα το κομμάτι.

Ο αέρας είχε πέσει κι η νύχτα ήταν εξαιρετικά ήσυχη με μια βαθιά σιωπή, εκείνη τη σιωπή της γεμάτης αξιοπρέπεια μοναχικότητας  που ξέρουν καλά τα δέντρα, ζώντας δίπλα δίπλα μαζί με δεκάδες άλλα. Γιατί η μοναχικότητα δεν είναι απομόνωση σαν την μοναξιά. Και δεν έχεις ανάγκη διαρκώς να μιλάς και να σ’ ακούνε. Αλλά μπορείς ν’ ακούς εσύ. Μπορείς ν’ ακούς αληθινά χωρίς καμιά  σκέψη ή κριτική: από το τραγούδι του γρύλλου με το σοφό επαναλαμβανόμενο μέτρο μέχρι τον πόνο μιας γυναίκας που τον κουβαλάει από μικρό κοριτσάκι…  Οι ήχοι του πιάνου είναι σαν ένα φύλλο που πετάει στον αέρα… Ακουγοντάς την μουσική έβλεπες  όλη την παιδική σου ηλικία να περνάει σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά σου κι ένοιωθες να ‘ρχεται από κάπου πολύ βαθιά, εκείνη η μελαγχολία που μόνο τα παιδιά μπορούν να νοιώθουν και που οι μεγάλοι δεν την καταλαβαίνουν γιατί ξεχνάνε ότι ήτανε κάποτε παιδιά και θάβουν μέσα τους  αυτή τη γεμάτη αθωότητα μελαγχολία που την γεννάει η νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρεις, αλλά που νοιώθεις ότι κάπου υπάρχει, δεν μπορεί…  Αχ, προσέξτε τα παιδιά σας… Μια απροσεκτή χειρονομία, μια βίαιη λέξη, ένα αδιάφορο βλέμμα, μπορούν να πληγώσουν την παιδική ψυχή για πάντα. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα και πόσο βαθιά μπορεί να γραφτεί στη ψυχή του παιδιού κάτι που ο μεγάλος δεν το θεωρεί σπουδαίο…
Αν σας κάνει κέφι και βρείτε λίγο χρόνο -8  λεπτά – καθήστε κάπου μόνοι σας κι ακούστε αυτό το κομμάτι. Ακούστε τη σιωπή που υπάρχει πίσω από τις νότες του πιάνου. Κι αν σας έρθει να βάλετε τα κλάμματα, κάντε το. Τι πειράζει…
Το κομμάτι αυτό είναι από ένα CD , που έχει τίτλο «SILENT BEAUTY»  και λέγεται «La Conexion  Cosmica». Ο συνθέτης είναι έλληνας (!!!) που ζει στο εξωτερικό και λέγεται NIKKO TZARAKIS. Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω σε όλες τις φίλες, που πιθανόν πληγώθηκαν όταν ήταν μικρά κοριτσάκια, από κάποια αδιάφορη ή αυταρχική κι ανόητα ανταγωνιστική μάνα ή από κάποιον επίσης αδιάφορο ή βίαιο πατέρα.
Καλημέρα.
Σας φιλώ πολύ
….

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/12/26/2240266/12-La_Conexion_Cosmica.mp3]

13 Σχόλια στο “Σιωπή…”

      Παναγιώτης
      4 Αυγούστου 09 στις 11:53

      Πολύ ωραίο το κομμάτι. Το στυλ που ακούω όταν διαβάζω ή όταν ξεκουράζομαι.

      Για «τετοιες ώρες» προτείνω και το itunes της apple. Έχει έναν σταθμό στα ambient που λέγεται Got Radio – The Big Score και παίζει συνεχώς soundtrack από ταινίες.

      ΑΡΙΣΤΗ
      4 Αυγούστου 09 στις 14:27

      ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ…
      ΕΓΩ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ ΔΕΝ ΕΚΛΑΨΑ… ΗΡΕΜΗΣΑ, ΑΔΕΙΑΣΑ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,,,,,,
      ΗΤΑΝ ΟΤΙ MOY ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ, ΠΕΡΝΑΩ ΠΟΛΛΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ.
      ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Αυγούστου 09 στις 16:31

      Το ακούω καθώς σου γράφω φίλε μου.Ήρεμο,γαλήνιο,και χαλρωτικό.Ότι πρέπει μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά.Και επειδή και εγώ αυτό ο καιρό είμαι home alone είναι ότι πρέπει.Θα ήταν πολύ ωραίο σαν μουσική υπόκρουση μιάς ήρεμης ανατολής η μιάς γαλήνιας δύσης.Είναι οι μόνες ώρες που μπορείς να είαι μόνος με τον εαυτό σου και να ταξινομείς τις σκέψεις ή τα λάθη σου στα συρταράκια του μυαλού σου!Και αφού βοηθάει και κάποιους ακόμα καλύτερα!!!

      Σε φιλώ.

      mika
      4 Αυγούστου 09 στις 23:07

      «…αυτή τη γεμάτη αθωότητα μελαγχολία που την γεννάει η νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρεις, αλλά που νοιώθεις ότι κάπου υπάρχει, δεν μπορεί…»
      αυτή η φράση σε συνδυασμό με το τραγούδι και τη καλοκαιρινή βραδιά «άνοιξε» μεγάλα παράθυρα απόψε…
      σε ευχαριστώ για τις αφορμές!
      φιλια!

      kuluros
      5 Αυγούστου 09 στις 2:48

      ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΜΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΠΙΑΝΕΙΣ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ!ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ,ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,,
      ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΚΟΥΩ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΦΙΑ ΜΕ ΗΧΟ,ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ!!
      ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

      Αλεξάνδρα
      6 Αυγούστου 09 στις 17:13

      Ταξιδιάρες οι νότες γίνονται καραβάκια στις σκέψεις. Πόσο πιο όμορφα είναι όλα όταν τα ντύνεις με αγάπη.

      Χθες ένα γειτονόπουλο έκλαιγε γιατί δέχτηκε αντί το χάδι της μητέρας του το χαστούκι της. Δεν έχουν υπομονή οι γονείς με τα παιδιά τους, δεν τα θηλάζουν οι μαμάδες, δεν τα αγγίζουν, δεν ανησυχούν με το κλάμα τους…

      Πάντα χαίρομαι να σε διαβάζω!

      φιλιά

      maria
      6 Αυγούστου 09 στις 19:20

      κάποτε σου είχα πει πως θέλω όλα τα βιβλία σου..ε, θέλω και τις μουσικές!
      λυπάμαι που η αφιέρωση πάει και σ’ εμένα..το που και πως ξέρεις.
      xxx

      Σούλα
      1 Σεπτεμβρίου 09 στις 17:01

      Αγαπημένε μου κύριε «παραμυθα»,

      ακούω την μουσική σου και κλείνω τα μάτια… γυρνάω λίγα χρόνια πίσω που ήμουν παιδί και εσύ έφερνες την Μαρία στο Δασάκι και παίζαμε… εμείς φωνάζαμε «ο παραμυθας, ο παραμυθας» και εσύ μας χαμογελούσες…

      χρόνια αθώα… χρόνια της δεκαετίας του 1980… σε ευχαριστώ γιατί μου τα υπενθυμίζεις…

      Fwtino_Asteraki
      2 Σεπτεμβρίου 09 στις 14:08

      Καλησπερες Καλησπερες!

      Επειδη την πατησα και γω πριν καιρο με το θεμα του λαπ μονο που εμενα δεν καταφεραν να σου σωσουν τα αρχεια μου επειδη……………απλα τα εχασαν οι ιδιοι !!!Ετσι οπως λενε το καλο το παλικαρι ξέρει και αλλο μονοπατι! Πηρα εναν ωραιοτατο εξωτερικό σκληρο δισκο και το λαπ μου τωρα δεν έχει σχεδον τιποτα μεσα 😉 🙂

      Ναι είναι μαγικες τετοιες στιγμες νομιζω…ακους νιωθεις και ζεις το καθε τι….εισαι καθαρος απ σκεψεις που δημιουργουν την κατεγιδα του τωρα ακους ακομα και την αναπνοη του σπιτου…αναμνησεις δινουν και περνουν χωρις να το καταλαβαινεις…και συγουρα σε πιανει αθελα σου μια μελανχολια για τα περασμενα σου αφηνουν το κατι του που συγουρα οσο εισαι παιδι-πιο νεος ειναι πιο ομορφα γιατι εισαι ξεγνιαστος!

      Μακαρι να μπορουσαν ολοι οι γονεις να μπορουσαν να το καταλαβουν αυτο και να προσεχαν τα παιδια τους..δεν ειναι αναγκη να τους κανεις κακο για να τα πληγωσεις μια κουβεντα δυστηχως αρκει..Ειναι εκπληκτικο πως στο μυαλο ενος παιδιου καταχωρειται ακομα και το «και» που του λες…Ευκολο νομιζω αυτο να το παρατηρισει κανεις σε οποιοδηποτε μικρουλι παιδι πως μαθαινει με την πρωτη οτι και αν του πεις!

      Ναι αμε ελληνες παντου τι μας περασαν σαν τις ακριδες ειμαστε λεν 😛
      Η μουσικη ειναι τοσο απαλη τοσο γαλινια τοσο…απ την μια σε μεταφρει αλλου νιωθεις τα παντα να σταματανε και απ την αλλη να εισαι μονο εσυ…..Πριν καιρο μου ειχα ακουσει το συγκρεκριμενο κομματι δεν καταφερα να προχωρησει πολυ και τα ματια μου βραχηκαν…..τωρα ειναι τελειως διαφορετικα δεν μπορω να καταλαβω γιατι…….μα δεν εχει σημασια ετσι ειναι να τραγουδια……απλα σου γεμιζουν τα κενα…….τωρα απλα νιωθω οτι ολα εχουν σταματησει να κοινουνται η πανε πολυ αργα…μεχρι και που σας γραφω παραλληλα μου φαινεται οτι γραφω πολυ πιο γρηγορα απ οτι «πρεπει» ειναι καπως οπως σε μια ταινια πατας το κουμπι να τρεξει να προχωρισει παρακατω? ε κατι τετοιο αλλα μονο σε ενα συγκερκιμενο πραγμα και οχι σε ολη την σκηνη!

      Καλο μεσημερακι σε ολους!Φιλια!

Σχολιάστε