Συμπτώσεις!

Καλά! Μέσα σε μια εβδομάδα τέσσερις συμπτώσεις, ε δεν υπάρχει περίπτωση, θα τις ανεβάσω σε post! Δεν ξέρω πόσο μπορεί να σας ενδιαφέρουν, αλλά με διασκεδάζει πολύ να το κάνω αυτό.
Λοιπόοοοον…. Όλα άρχισαν την προ-προηγούμενη Κυριακή, στις 2 του μήνα, που μας είχε καλέσει  η μεγάλη μου αδελφή να φάμε  σπίτι της στον Άγιο Στέφανο, το Μπογιάτι όπως λεγόταν παλιά. Εκεί έχω περάσει τα περισσότερα καλοκαίρια μου,΄για τρεις μήνες κάθε καλοκαίρι, από τότε που γεννήθηκα μέχρι την εφηβεία μου, γιατί εκεί είχαν σπίτια τρεις ξαδέλφες της μάνας μου, όλες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Είχαν έρθει με μια μεγάλη φουρνιά από Έλληνες και τότε το Ελληνικό Κράτος, τους έδωσε να καλλιεργούν κάποια χωράφια στο Μπογιάτι – μπάμιες και αμπέλια. Παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά -τα ξαδέλφια μου- και ζούσαν καλλιεργώντας τος μπάμιες και τα σταφύλια. Μία από τις μεγάλες μας χαρές τότε, ήταν ο τρύγος και το πάτημα των σταφυλιών. Τι ηδονή! Ξυπόλητος να χοροπηδάω σε μια στέρνα γεμάτη σταφύλια! Καθώς, λοιπόν, καθόμαστε στη βεράντα του σπιτιού της αδελφής μου, κοίταξα το διπλανό σπίτι του ξαδέλφου μου όπου εκεί γινόταν το πατητήρι και όλες αυτές οι εικόνες μου ήρθαν στο νου. Λίγο αργότερα, στο σπίτι μας, έψαχνα κάτι παλιούς φακέλλους  για να βρω κάτι που είχα γράψει πολλά χρόνια πριν για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και είχα σκεφτεί να το ανεβάσω εδώ. Και ξαφνικά, πέφτω πάνω σε μια παλιά φωτογραφία, του 1948, όταν ήμουν 5 χρονών, όπου έχουμε μαζευτεί μαμάδες, θείες  και ξαδέλφια, αμέσως μετά τον τρύγο, καθώς ετοιμαζόμαστε για τον τρύγο. Και να η φωτογραφία. Αριστερά γονατιστή είναι η μητέρα μου, ενώ εγώ είμαι δεξιά, μέσα στη σκάφη με τα σταφύλια, και τη θεία και την ξαδέλφη μου τη Βούλα, να με βοηθάνε να σηκώνω ένα μεγάλο τσαμπί σταφύλια. Αυτό το ξανθό μουτρωμένο κοριτσάκι δεξιά στην αγκαλιά της ξαδέλφης μου της Πόπης, είναι η αδελφή μου! Χα, χα, χα, ούτε που το θυμάμαι ότι ήταν τόσο ξανθιά!

Χτες Κυριακή,  στις έντεκα το πρωί, ήμουν στην Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο, όπου στο περίπτερο των Εκδόσεων Ψυχογιός, υπέγραφα τα βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που αγοράζανε. Μόλις έφτασα, κάθισα πίσω από τον πάγκο με τα βιβλία και καθώς κοίταζα γύρω μου…

… το βλέμμα μου έπεσε στο απέναντι περίπτερο. Ήταν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.

… Άλλη σύμπτωση! Υπέγραφα βιβλία μου απέναντι σε έναν αγαπημένο συγγραφέα της εφηβείας μου, «Δάσκαλό μου», όπως σας έχω γράψει σε ένα πολύ παλιό post  ΕΔΩ. Μ’ αυτό συγκινήθηκα πολύ…
Λίγο αργότερα, κατά τις μία, τέλειωσε η δουλειά μου και φύγαμε. Αυτή τη φορά, όμως, αντί να φύγουμε από την πλευρά της Αίγλης  όπως είχαμε έρθει, φύγαμε από την πίσω πλευρά του κτιρίου του Ζάππειου. Εκεί, όμως, ήταν κάτι που με συγκίνησε: Η είσοδος της Ραδιοφωνίας , του τότε Ε.Ι.Ρ  – δηλαδή: του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας . Την είσοδο αυτή την είχα περάσει για πρώτη φορά το 1952, όταν ήμουν 9 χρονών, για να παίξω σε ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο, το ρόλο του Μπερλιόζ στην παιδική του ηλικία. Από τότε και μέχρι την μετακόμιση πια της Ε.Ρ.Τ. στην Αγία Παρασκευή, το 1971 νομίζω, ξανακατέβηκα πολλές φορές τα σκαλιά για να πάρω μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές τόσο ως παιδί, όσο και ως νεαρός ηθοποιός αργότερα.

Διαβάζοντας  την μαρμάρινη πλάκα, συνειδητοποίησα πόσα χρόνια κάνω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη δουλειά του ηθοποιού…

Και σήμερα, Δευτεριάτικα, με περίμενε και η τελευταία έκπληξη: Μιλώντας με ένα φίλο μου, μου είπε ότι του άρεσε το θεατρικό του ραδιοφώνου της Ε.Ρ.Τ. που είχε σε CD η ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και έπαιζα κι εγώ κάνοντας τον Αφηγητή! Πήγα και το πήρα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι με τίποτα ότι έχω κάνει αυτό το θεατρικό!!! Το μόνο σίγουρο είναι έχει ηχογραφηθεί στο στούντιο στο Ζάππειο που έβγαλα χθες τις φωτογραφίες που είδατε! Έτσι σκέφτηκα να κλείσω αυτό το post με την αρχή από αυτό το ραδιοφωνικό που την κάνω εγώ ως αφηγητής. Και για να έχει και εικόνα, γύρισα και το ραδιόφωνο του σπιτιού μας όταν ήμουν μικρός, κι έχω περάσει ώρες καθιστός μπροστά του, ακούγοντας εκπομπές.
Σας φιλώ πολύ
Π.

4 Σχόλια στο “Συμπτώσεις!”

Σχολιάστε