Συμπλήρωμα στο προηγούμενο post

Ήθελα να γράψω δυο λόγια στα σχόλια για την papiera, αλλά ξαφνικά θυμήθηκα πως ό,τι  θα είχα να πω υπάρχει σε  ένα πολύ παλιό post, που δεν ξέρω πώς το έκανα, αλλά δεν το είχα βάλει στην κατηγορία:  ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ. Όλα τα κείμενα (ή σεντόνια) αυτής της κατηγορίας, είναι παρμένα (και επεξεργασμένα σήμερα) από το ομώνυμο βιβλίο μου που είχε βγει το ’89 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Αυτό το βιβλίο πάλι με τη σειρά του είναι με κείμενα παρμένα από την ομώνυμη στήλη που είχα το ’87 στο περιοδικό ΤΗΛΕΡΑΜΑ. Οπότε, έχω … εκτεθεί ανεπανόρθωτα τριπλά: σε περιοδικό, σε βιβλίο και στο ίντερνετ. Είναι αυτό που μου έλεγε η μάνα μου από μικρό: «Εσύ παιδάκι μου δεν έχεις τσίπα επάνω σου»!  Σκέφτηκα, λοιπόν, να μη γράψω τίποτα στα σχόλια, αλλά να βάλω LINK  με εκείνο το POST και για όλους όσους από τους καινούργιους δεν το έχουν διαβάσει, για να δείτε άλλο ένα λόγο σύγκρουσης που είχα με τη μάνα μου. Το post έχει τίτλο, «Τα εν οίκω μη εν Δήμω». Κάντε κλικ ΕΔΩ και … φύγατε.

Σας φιλώ.
Π.

8 Σχόλια στο “Συμπλήρωμα στο προηγούμενο post”

      amalia
      29 Ιουλίου 09 στις 19:40

      Εγώ πάλι γιατί θεωρώ πως αυτή η ειλικρίνεια είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη ενός blog;Και μου αρέσει πολύ;
      Πόσο αληθινά αυτά τα ερωτήματα για την κατάσταση στο σπίτι σας.Και όλοι τα έχουμε σκεφτεί ,νομίζω, έστω και αν δεν βιώνουμε κάτι ανάλογο.Ερεθίσματα υπάρχουν και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε.Όχι,δεν είναι εύκολο να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα.Πόσο μάλλον για το τι «πρέπει»να νιώθουμε.Αν κάνουμε αυτό που πρέπει, κυρίως αν το παιδί δεν είναι «δικό μας».Γιατι νιώθουμε πως πρέπει να είμαστε τέλειοι και δεν τα καταφέρνουμε πάντα.
      Αφήστε που με το να μιλάμε έτσι ανοιχτά δεν νιώθουμε μόνοι μας.Κάποιες φορές νιώθουμε «ένοχοι» για κάποια συναισθήματά μας,αλλά δεν χρειάζεται.Ό,τι είναι να φτιαχτεί ,φτιάχνεται με τον χρόνο.Ό,τι αξίζει,τουλάχιστον.
      Να εμπιστευτώ κι εγώ ένα τέτοιο ένοχο συναίσθημα;Όταν έδινα για πανελλήνιες,είχε γεννηθεί ο τελευταίος μου αδερφός και τον Μαίο εκείνο ήταν μόλις 3 μηνών.Έκλαιγε λοιπόν το βράδυ, ενώ εγώ διάβαζα και θύμωνα πολύ.Κάποια στιγμή θύμωσα τόσο που ευχήθηκα να τον πετάγαμε σπο το μπαλκόνι…..Δεν το εννοούσα όμως.Αλλά για χρόνια το κουβάλαγα μέχρι που άκουσα σε μια συζήτηση γονιών το ίδιο,χαριτολογώντας βέβαια.
      Ακούστηκα κακή; Δεν πειράζει.
      Ευχαριστώ.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      29 Ιουλίου 09 στις 20:30

      Θα συμφωνήσω με την Αμαλία.Όλοι έχουμε βρεθεί σε δύσκολες καταστάσεις και έχουμε πει πράγματα για συγγενείς ή φίλους που φυσικά δεν τα εννοούμε λόγω της προσωπικής συναισθηματικής η ψυχολογικής πίεσης που βιώνουμε εκείνη τη στιγμή για τον α΄ή β΄λόγο. Το βιβλίο αυτό,του Νίκου,το έχω και είναι,κατά τη γνώμη μου,η απόδειξη ότι έχει τη ικανότητα να γράφει και για μικρούς και για μεγάλους.

      Φιλιά σε όλους.

      να-τασσσάκι
      29 Ιουλίου 09 στις 21:36

      Το να αρχίσεις να αναρωτιέσαι, έτσι κι αλλιώς, νομίζω πως είναι η αρχή για να βρεις κάτι παραπέρα 🙂

      και ναι, έχεις εκτεθεί ανεπανόρθωτα!!!
      😛

      Φιλί

      dimitrisp
      30 Ιουλίου 09 στις 0:12

      λοιπόν παιδιά από τη μιά έχουμε την πρόταση της παπιέρας με το τραγούδι «δε λες κουβέντα κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα…) και από την άλλη μια νέα πρόταση του Παραμυθά μας με τίτλο «στα είπα όλα»…ας δοκιμάσουμε να το τραγουδίσουμε καλό ακούγεται…φίλα με ΤΩΡΑ!
      σας φιλώ και σας καληνυχτίζω με την επιλογή μου !

      http://www.youtube.com/watch?v=R-gOM8cS_kY&feature=related

      papiera
      30 Ιουλίου 09 στις 13:11

      Δεν πιστεύω ότι είναι ντροπή να μιλάμε ανοιχτά.. Ίσα ίσα!!
      Άπλώς η ανάγκη να μιλάμε ανοιχτά με όλους, σημαίνει ότι δεν μας νοιάζει ποιος ακούει ή διαβάζει, εμείς να τα πούμε θέλουμε… κι αυτό με τη σειρά του, πάλι κάτι σημαίνει..
      Και το θέμα είναι, ότι άσχετα αν όλα αυτά τα άρθρα έχουν και εκπαιδευτικό περιεχόμενο..δεν παύουν να είναι ένα καθρέφτισμα του μυαλού σου.. Και το να δείχνεις σε όλους τον τρόπο που σκέφτεσαι, σε κάνει θύμα.. Ειδικά αν σε διαβάζουν γυναίκες.. 😉

      Παναγιώτης
      31 Ιουλίου 09 στις 18:08

      Το «κρύψιμο» πάντα μου έσπαγε και θα συνεχίζει να μου σπάει τα νεύρα ! Κυρίως γιατί όσοι κρύβουν ουσιαστικά προσπαθούν να σου επιβάλουν να βλέπεις τα πράγματα όπως οι ίδιοι θέλουν (και αυτό το θεωρούν και σωστό) και όχι όπως είναι.

      Το να τα λες χύμα και τσουβαλάτα, έχει το μειονέκτημα να έχεις τελικά λίγους φίλους αλλά το πλεονέκτημα να ξέρεις τι λες, που το λες και ότι η απαντήσεις που θα παίρνεις θα έχουν κάποια αξία και δεν θα είναι απλώς στα όρια τους καθωσρεπισμού.

      Fwtino_Asteraki
      16 Αυγούστου 09 στις 20:19

      Μερικες φορες οταν θελουμε-σκεφτομαστε να πουμε κατι..η τυχη μας ισως εχει ηδη προνοησει για μας για αυτο …χιχιχι!
      Εγω το ζιαβασα το αλλο ποστακι και ειναι θουπερ οπως ολα..Αυτο που εμαθα ομως το new ηταν για το βιβλιο…οταν λες ομονυμο βιβλιο εννοεις σεντονι η κειμενο ειναι το ονομα του? χιχιιχιχιχιχιχι!

      Υ.Γ. μαλλον η τυχη προνοησε για μενα απ τοτε……….που γεννηθηκα ’89 για να κρατηθουν ορισμενα πραγματα και να τα μαθω αργοτερουλια χιχιχιχιχι!

      Υπογοραφη το «διαβολοφωτινο αστερακι» σας χιχιχιι! Αστειευομαι! Μακια!!!

Σχολιάστε