Η σύγκριση και η μοναχικότητα

Πριν λίγες μέρες με πήρε μια φίλη που έψαχνε να βρει το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη», ένα μικρό βιβλίο που είχα μεταφράσει πριν 21 χρόνια και το έβγαλαν οι Εκδόσεις Καστανιώτη, τότε. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί, αλλά επειδή η φίλη ήθελε πάρα πολύ να το  βρει για κάποιον δικό της που της το είχε ζητήσει, βρήκα στα αρχεία μου τη μετάφραση και της την έστειλα. Πριν τη στείλω, όμως, έκανα ένα διάβασμα κάνοντας και κάποιες διορθώσεις. Έτσι έφτασα σε ένα από τα γράμματα που μιλάει στη φίλη του -τα γράμματα είναι του 1948 – για τη σύγκριση και τη μοναχικότητα, κι αποφάσισα να σας μεταφέρω κάποια κομμάτια εδώ.
Καλό βράδυ.
Π. 

«… Είναι δύσκολο να κρατηθεί κανείς απλός και ξεκάθαρος. Οι άνθρωποι λατρεύουν την επιτυχία, τον σπουδαιότερο, τον καλύτερο· τα κολοσσιαία υπερκτίρια, τα υπεραυτοκίνητα, τα υπεραεροπλάνα και τους «υπεράνθρωπους». Αλλά δεν είναι οι «επιτυχημένοι»  εκείνοι που μπορούν να χτίσουν έναν καινούργιο κόσμο. Για να είσαι πραγματικός επαναστάτης χρειάζεται ολοκληρωτική αλλαγή της καρδιάς και του νου…   Περνάει κανείς όλη του τη ζωή συγκρίνοντας τον εαυτό του με κάποιον άλλον· το τι είναι με το τι θα έπρεπε να ήταν· με κάποιον που είναι πιο τυχερός και λοιπά. Αυτή η σύγκριση πραγματικά σκοτώνει. Η σύγκριση είναι κάτι εξευτελιστικό, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα. Και μεγαλώνουμε εμείς μέσα στη σύγκριση.  Μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας έτσι. Όλη η εκπαίδευση βασίζεται σ’ αυτήν, όπως και όλη μας η παιδεία. Έτσι υπάρχει μια αδιάκοπη πάλη να γίνει κανείς κάτι, κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Η κατανόηση αυτού που κανείς είναι, φέρνει στην επιφάνεια δημιουργικότητα, ενώ η σύγκριση τρέφει την ανταγωνιστικότητα· τη σκληρότητα· τη φιλοδοξία, πράγματα που νομίζουμε ότι φέρνουν πρόοδο. Η πρόοδος μέχρι σήμερα έχει οδηγήσει μόνο σε σκληρότερους πολέμους και σε τέτοια αθλιότητα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος μέχρι τώρα. Αληθινή εκπαίδευση είναι ν’ αναθρέφεις τα παιδιά χωρίς σύγκριση… Αυτή η έντονη παρόρμηση για εκπλήρωση – ταπεινών ή μεγαλεπήβολων πόθων – καίει τόσους πολλούς ανθρώπους! Η παρόρμηση μπορεί να ικανοποιηθεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο κι από τη στιγμή που θα ικανοποιηθεί, καθετί βαθύτερο σβήνει. Αυτό δεν είναι που γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις; Η εκπλήρωση των επιθυμιών είναι πολύ μικρή υπόθεση, όσο ευχάριστη κι αν είναι· αλλά μαζί με την εκπλήρωσή τους, καθώς συνεχίζουν να ικανοποιούνται μηχανικά από μόνες τους, αρχίζει για τα καλά η ρουτίνα και η βαρεμάρα και τότε, ό,τι είναι ουσία σβήνει. … Το εκπληκτικό είναι ότι η ουσία μένει όταν δεν υπάρχει καμιά σκέψη για επιτυχία, αλλά μόνο όταν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι.  Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά όσο πιο πολλά ζητάει κανείς από τη ζωή τόσο πιο φριχτή και οδυνηρή γίνεται. Δεν είναι εύκολο να ζεις απλά, χωρίς διαθέσεις και απαιτήσεις που ν’ αλλάζουν, να ζεις  ανεπηρέαστα, τη στιγμή που όλοι και όλα προσπαθούν να σ’ επηρεάσουν· χωρίς όμως μια ήσυχη ζωή σε βάθος, όλα είναι μάταια. Και μένουμε και τόσο σπάνια μόνοι μας· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους ή με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή που πρόκειται να εκπληρωθούν και με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος κάποιες στιγμές μόνος του, αλλά φαίνεται πως γι’ αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι, όμως, αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν’ αφήνει το νου του ν’ αναπαυτεί. Η αγάπη είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας…»

8 Σχόλια στο “Η σύγκριση και η μοναχικότητα”

      Μαριανθη Γιανναρακη
      3 Ιουλίου 12 στις 22:23

      Υπαρχει μετρο στη βαρεμαρα;Θελω φιλους στο σπιτι.Οποιος ομως κι αν ερθει,βαριεμαι
      στο πρωτο τεταρτο.Σε μιση ωρα δεν κρατιεμαι και μηχανευομαι προσχηματα.
      Το ωραιο ειναι τι δεν αισθανομαι ακοινωνητη.Τουλαχιστον δεν θελω να βλεπω αφ’υψηλου
      κανενα. Προτιμω να κανω εγω την επισκεψη ωστε να μη στερηθω την ελευθερια μου.
      Δεν ειναι που αποσπωμαι απο τις δουλειες.Εχω ολο τον καιρο δικο μου σχεδον.
      Κι ομως δεν μου φτανει ο χρονος.Δεν πληττω σχεδον καθολου.
      Παρακαλω,αν σας φαινομαι ανισορροπη,μηνν το δημοσιεύετε.

      Παραμυθάς
      4 Ιουλίου 12 στις 9:38

      Χα, χα, χα… βρε Μαριάνθη αυτό το μπλογκ δεν λογοκρίνει τα σχόλια, όποιος θέλει γράφει ό,τι θέλει. Μόνο αν δω καμιά χυδαιότητα (και δεν εννοώ προστυχόλογα, ήθος εννοώ) τη σβήνω μετά. Τώρα: κατά τη γνώμη μου δεν είσαι ανισόρροπη ή είμαι κι εγώ. Αλλά επειδή έγραψες «φίλους» προφανώς ενοείς πολλούς, οπότε, μιλάς για κοινωνική συνάντηση, όσο φίλοι κι αν είναι. Προσωπικά κι εγώ αν είμαστε πάνω από δύο – που μπορείς να πεις κάτι προσωπικό και πιο βαθύ- βαριέμαι. Όπως λέει κι ο Bob Dylan σ’ ένα τραγούδι του, «three are a crowd» , δηλαδή, «οι τρεις είναι πλήθος». Οπότε στις κοινωνικές τύπου γάμοι και βαφτίσια κ.λπ. όπως και στις οικογενειακές τύπου γενέθλια, κηδείες και τέτοια, ε… λογικό είναι μετά από λίγο να βαριέσαι.
      Φιλιά και … κουράγιο. Να σκέφτεσαι «Συνάντηση είναι και θα περάσει»
      Υ.Γ Από παλιότερα σχόλιά σου είχα σκεφτεί δύο ποστ, αλλά δεν κράτησα σημείωση και τα ξέχασα!!! Ε, πρέπει να το πάρω απόφαση ότι πια ξεχνάω, όπως λέει κι εκείνο το ανέκδοτο με τον παππού που ξέχναγε.

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      4 Ιουλίου 12 στις 19:41

      Μαριάνθη…(γυναικεία συμβουλή!!!) σ’ αυτή την περίπτωση βάζεις Μητροπάνο κατά προτίμηση το «μοναχική και σπάνια» το συνοδεύεις και μ’ ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί -άμα σου κάνει κέφι το χορεύεις κιόλας -κι άσε τους άλλους να νομίζουν ότι θέλουν, είναι πολλοί στο club δεν είσαι μόνη.
      Καλό βράδυ!!!!!!!

      Μαριανθη Γιανναρακη
      4 Ιουλίου 12 στις 21:27

      Ε,αυτο δεν το περιμενα,να βρω ομοιοπαθεις…πού να μενατε και σε χωριο,οπως εγω.
      Ο κηπος με κραταει…Δυστυχως,Δεσποινα,μονο ενα ποτηρακι πλεον κι αυτο σπανια
      καθως δεν συνδυαζεται με βαρια χαπια.

      Mika
      5 Ιουλίου 12 στις 9:06

      Τελικά είμαστε πολλοί…εγώ πάλι το είχα ρίξει στην ηλικία. Νόμιζα οτι επειδή μεγαλώνω παραξενέυω και θέλω πια πολλούς ανθρώπους και πολλά λόγια. Απολαμβάνω την ησυχία του σπιτιού μου και αρχίζω να κάνω παρέα με τον εαυτό μου..
      Φιλιά σε όλους σας!

      sissi
      6 Ιουλίου 12 στις 0:14

      εντάξει λοιπόν αφού επιμένεις…
      όσο μπορείς

      κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις
      τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
      όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
      μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου
      μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες.

      μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
      γυρίζοντάς συχνά κ’ εκθέτοντάς την
      στων συναναστροφών
      την καθημερινή ανοησία,
      ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

      και αυτός από Κ, με διαφορά γέννησης ένα χρόνο, τυχαίο;
      να είστε καλά.

Σχολιάστε