Σχόλιο σε σχόλια

par2Τα σχόλιά σας στα τελευταία post μου δημιούργησαν κάποια αισθήματα που έγιναν αιτία να κάνω μερικές σκέψεις που θέλω να σας τις πω. (Δεν είναι τόσο χαρούμενες όσο η φωτογραφία…) Δεν έχει σημασία τι λένε αυτά τα σχόλια ή για ποιο post έγιναν, γι’ αυτό θα αναφερθώ μόνο στον τρόπο που βλέπω εγώ τα πράγματα, κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Αυτό που βασικά ένοιωσα, είναι να με πιάνουν πάλι τα μπαμπαδίστικά μου και οι εντιμότητές μου και να θέλω να σας «μαλώσω» ή να σας εξηγήσω κάποια πράγματα που μπορεί να μην παίρνετε υπόψη σας επειδή δεν έχετε παρακολουθήσει αυτό το μπλογκ από την αρχή.  Εσείς ξέρετε σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε. ((Ζητώ συγνώμη από όσους ίσως ξανακούσουν μερικά πράγματα που έχω ξαναπεί).

Σκέφτηκα, λοιπόν,  ότι η πρώτη φορά που παρά λίγο «να γίνω πατέρας» (χα, χα, χα… σαν μελό ελληνική ταινία μου ακούγεται) ήταν όταν έμεινε έγκυος  (κι έκανε έκτρωση) ένα κορίτσι που είμαστε μαζί όταν ήμουν δεκαεννιά χρονών. Έκανα το λογαριασμό και βρήκα ότι αν αυτό το παιδί είχε γεννηθεί τότε, σήμερα θα ήταν …47 χρονών!!! Ο μεγαλύτερος που έχω εντοπίσει ανάμεσά σας είναι 45 χρονών. Άρα, από αυτή τη σκοπιά, θα μπορούσα να ήμουν μπαμπάς όλων σας. Και τώρα η κατσάδα: Δεν προσέχετε τι διαβάζετε. Διαβάζετε αυτό που έχετε στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που λέει το post  ή το σχόλιο που έχετε μπροστά σας κι έτσι κάποιες φορές, μερικοί λένε ό,τι τους κατέβει. Είναι το ίδιο όπως όταν –κάποιες φορές- μιλάνε δυο άνθρωποι που δεν ακούνε τι λέει ο άλλος, αλλά αφού πιάσουν ένα δυο νοήματα, μετά παύουν να ακούνε γιατί σκέφτονται τι θα απαντήσουν. Κι έτσι ο καθένας λέει τελικά τον μονόλογό του. Φαντάζομαι θα το έχετε προσέξει αυτό – είτε σε σας είτε σε άλλους. Επίσης, είναι το ίδιο με το πώς κάνουνε συνήθως έρωτα κάποιοι άνθρωποι. Ο καθένας ερεθίζεται από μόνος του με αυτό που σκέφτεται ότι κάνει και όχι από τον ερεθισμό του άλλου ανθρώπου ή από κάτι κοινό και για τους δύο, κι έτσι στην ουσία αδιαφορεί ο ένας για τον άλλο, κι η ερωτική πράξη που είναι για δύο, γίνεται τελικά αυνανιστική!

Μη διαβάζοντας, λοιπόν, προσεκτικά αυτά που γράφονται στα post γίνονται κάποια σχόλια που δείχνουν ή ότι δεν ξέρουν πώς ξεκίνησε αυτό το μπλογκ ή ότι δεν προσέχουν τι γράφω εγώ ή κάποια σχόλια που γίνονται. Το ότι αποφεύγω να απαντάω στα σχόλια δεν είναι επειδή σνομπάρω, είναι γιατί εσείς μπορείτε να μιλάτε όσο θέλετε μεταξύ σας και να λέτε και ό,τι θέλετε. Αν πάρω εγώ μέρος σε κάποια συζήτηση, θα είναι σαν να θέλω να υποστηρίξω αυτό που λέω και να σας πείσω. Κάτι τέτοιο, όμως, μου είναι εντελώς αδιάφορο (το έχω εξηγήσει παλιά εδώ.). Αυτά που γράφω για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει να είναι και για σας. Μπορείτε, όμως, αν διαβάζετε κάτι με ανοιχτή καρδιά, προσεχτικά, χωρίς να σκέφτεστε τι σχόλιο θα γράψετε με βάση αυτά που ξέρετε, κάτι να σας κάνει «κλικ» και να θελήσετε να το ανακαλύψετε οι ίδιοι, χωρίς να το δεχτείτε επειδή το είπε κάποιος άλλος. Για σκεφτείτε. Μήπως είμαστε άνθρωποι από δεύτερο χέρι; Μήπως, δηλαδή, ακολουθούμε κάτι που μας έχουν πει χωρίς να αμφιβάλλουμε και να το ψάξουμε. Ξέρετε, ο Χριστός δεν ήταν χριστιανός, ούτε ο Βούδας βουδιστής, ούτε ο Μωάμεθ μωαμεθανός κ.λ.π. Μίλαγαν για την Αλήθεια και τον Θεό και δεν είναι υπεύθυνοι για το τι έκαναν τα λόγια τους οι μαθητές τους. Και η Αλήθεια και ο Θεός, δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς θρησκείας. Γιατί τότε πέφτουμε στο «ο δικός μου Θεός είναι καλύτερος από τον δικό σου» ή «για να καταλάβεις τι λέει ο Χριστός, πρέπει να έχεις βυζάξει εβραϊκό γάλα»!!! (Έχετε ακούσει ποτέ για την προαιώνια «φιλοσοφία-πυρήνα»;)
Και για να κλείσουμε με την εντιμότητα που σας είπα ότι μου βγάλατε: Το blog  αυτό δεν είναι «Δούρειος Ίππος» για τίποτα, επειδή  θεωρώ τον Δούρειο Ίππο το σύμβολο της ελληνικής κουφαλιάς, ανεντιμότητας και ανανδρίας.  Έχω ανοίξει από την αρχή τα χαρτιά μου, εδώ.  Επίσης, έχω ξαναπεί ότι αυτά που γράφω για μένα –όπως τότε που έκανα την εκπομπή- είναι σαν να πετάω μπουκάλια στη θάλασσα – όποιος τα πάρει τα πήρε. Όπως και στα ίδια μου τα παιδιά δεν έχω προσπαθήσει να επιβάλλω ποτέ τίποτα, έτσι είναι και με σας που σας θεωρώ παιδιά μου. Αυτά που γράφονται εδώ είναι πράγματα που εκείνος που τα γράφει τα έχει ζήσει και σας τα γράφει με την καρδιά του. Για να σας πούνε κάτι ή για να σας είναι αληθινά αδιάφορα, πρέπει να τα διαβάζετε με την καρδιά σας, όχι με θεωρίες και απόψεις. Συχνά, από τα εκατοντάδες τραγούδια που ανταλλάσσονται ανάμεσα στα  blog  και τις διευθύνσεις e-mail,  μου έρχεται στο νου κάτι που έχω διαβάσει πριν καιρό: «Αγαπάμε τον τραγουδιστή, γιατί έχουμε χάσει το τραγούδι από την καρδιά μας». Είναι ωραίο να τραγουδάει κανείς. Αλλά για να πεις κάποιο τραγούδι, πρέπει το τραγούδι να υπάρχει πρώτα στην καρδιά σου. Μπορεί να μάθεις τα λόγια απ’ έξω, μπορεί να σου μάθουν την τεχνική της αναπνοής για να τραγουδάς, μπορεί να μάθεις τη μελωδία, αλλά αυτό που θα πεις δεν θα είναι τίποτα αν δεν έχεις από πριν το τραγούδι στην καρδιά σου. Κι έτσι, έχοντας χάσει το τραγούδι απ’ την καρδιά μας, κυνηγάμε τον τραγουδιστή για να το πει για μας.

Θα κλείσω, λοιπόν, κι εγώ γι’ απόψε στέλνοντάς σας ένα τραγούδι για να νιώσετε (όχι για να καταλάβετε) τι σας λέω. Τραγουδάει  ένα αγόρι που έχει από πριν το τραγούδι στην καρδιά του. Ακούστε το μόνοι σας μέχρι το τέλος με την καρδιά σας, ακόμα κι αν … «ψοφήσετε στο κλάμα».
Συγνώμη αν είπα κάτι που σας στενοχώρησε.
Σας αγαπώ όλους όπως και τα παιδιά μου.
Σας φιλώ γλυκά.
Νίκος.

Υ.Γ.  Κι εδώ μετέφρασα τους στίχους του τραγουδιού, για την περίπτωση που κάποιος από σας, δεν ξέρει αγγλικά.

Στο όνειρό μου, παιδιά τραγουδούν
ένα τραγούδι αγάπης για κάθε αγόρι και κορίτσι.
Ο ουρανός είναι γαλάζιος και τα λιβάδια πράσινα
και το γέλιο είναι η γλώσσα που μιλάνε οι άνθρωποι.
Τότε ξυπνάω και αυτό που βλέπω
είναι ένας κόσμος γεμάτος ανθρώπους σε δυστυχία.
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;
Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
Γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
Κάθε μέρα αναρωτιέμαι,»τι πρέπει να κάνω
για να είμαι άνθρωπος»;
Πρέπει να παλέψω και να πολεμήσω
για ν’ αποδείξω σ’ όλους ποιος είμαι;
Γι’ αυτό είναι η ζωή μου;
Για να τη σπαταλήσω σε πολέμους;
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
(ΧΟΡΩΔΙΑ)
Πείτε μου γιατί; …. (ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ)
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
Πείτε μου, γιατί η τίγρης τρέχει;
Πείτε μου, γιατί τη σκοτώνουμε με τ’ όπλο;
Πείτε μου, γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ;
Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τα δάση να καούν;
Γιατί ενώ λέμε ότι νοιαζόμαστε,
πείτε μου γιατί  καθόμαστε μόνο και κοιτάμε;
Πείτε μου γιατί κλαίνε τα δελφίνια;
Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τον ωκεανό να πεθάνει;

Γιατί, γιατί αν είμαστε όλοι ίδιοι,πες μου γιατί ρίχνουμε στους άλλους την  ευθύνη;
Πες γιατί δεν σταματάει ποτέ αυτό;
Μπορεί κάποιος να μας πει
γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απλώς φίλοι;

14 Σχόλια στο “Σχόλιο σε σχόλια”

      να-τασσσάκι
      7 Νοεμβρίου 09 στις 22:13

      Είναι ωραίο να τραγουδάει κανείς. Αλλά για να πεις κάποιο τραγούδι, πρέπει το τραγούδι να υπάρχει πρώτα στην καρδιά σου. Μπορεί να μάθεις τα λόγια απ’ έξω, μπορεί να σου μάθουν την τεχνική της αναπνοής για να τραγουδάς, μπορεί να μάθεις τη μελωδία, αλλά αυτό που θα πεις δεν θα είναι τίποτα αν δεν έχεις από πριν το τραγούδι στην καρδιά σου. Κι έτσι, έχοντας χάσει το τραγούδι απ’ την καρδιά μας, κυνηγάμε τον τραγουδιστή για να το πει για μας.

      Πιάσε ένα φιλί
      για το Σαββατόβραδο, για τη χαμογελαστή φωτογραφία,
      και για τα «μπουκάλια» που πετάς -από τότε που ήμουν παιδί, μέχρι να πάψω να είμαι 😉

      Orelia
      7 Νοεμβρίου 09 στις 23:04

      κύριε Παραμυθά, τι λέξεις να βρω να σας πω αυτό που σκέφτηκα διαβάζοντας αυτή την ανάρτησή σας;
      σας «έστειλε», σας «στέλνει» σε μένα η φίλη ΝατασσΆκι
      τόφερε έτσι που τούτο εδώ το διάβασα όλο
      το πρώτο που έκανα ήταν μια αφαίρεση συμμιγών…
      δεν ξέρω αν θα βρω κάποια στιγμή το θάρρος να γράψω με τον τρόπο μου την δική μου αυτή ιστορία
      έπειτα, ρούφηξα όσα γράψατε για τον τρόπο που διαβάζουμε ο ένας τον άλλον κι στάθηκα έκπληκτη εντελώς, διαβάζοντας την συγκριτική αναφορά σας στον τρόπο που κάνουμε έρωτα
      πολύ μα πολύ πρόσφατα, είχα μιαν ανάλογη κουβέντα ισχυριζόμενη τα αναλογα
      δεν τα λέω για να σας «κλέψω» αλλά γιατί πραγματικά ένοιωσα έκπληκτη και χαρούμενη που δεν είμαι «μόνη» σε αυτές τις σκέψεις-αντιλήψεις
      δεν είναι αστείο; η κοινωνία της ευημερίας να πεινάμε για αυτιά που ακούνε;
      σας ευχαριστώ
      με την ελπίδα να αποκτήσουμε ξανά την παιδεία που θα μας επιτρέπει να ακούμε ο ένας τον άλλον παρά να επιδεικνύουμε εαυτόν και άλλα, σας χαιρετώ

      roadartist
      7 Νοεμβρίου 09 στις 23:24

      Αυτό που εισέπραξα από τις λέξεις σας είναι αλήθεια και ένας άνθρωπος που νοιάζεται.
      Χαρά να σας διαβάζουμε. Και αν έρχονται λέξεις αυθόρμητες, αληθινές και που να έχουνε λογο να αφεθούν, τότε θα αφήνονται. Διαφορετικά και τα σιωπηλά περάσματα έχουνε την δική τους αξία. Το τραγούδι πρώτη φορά το άκουσα, ήταν υπέροχο.

      Karapiperis John
      8 Νοεμβρίου 09 στις 1:43

      …» Έχοντας χάσει το τραγούδι απ’ την καρδιά μας, κυνηγάμε τον τραγουδιστή για να το πει για μας».
      Αυτό και μόνο τα λέει όλα…
      Πολύ γλυκιά και μελωδική καλυνύχτα σε όλους !

      dimitrisp
      8 Νοεμβρίου 09 στις 2:10

      μου θύμισες Παραμυθά την ιστορία με τα ραπανάκια:
      ηταν ένας που έκανε ασκήσεις διαλογισμού αλλά δεν κατάφερνε να ηρεμήσει και να συγκεντρωθεί.Όταν συνάντησε ένα σοφό Φίλο και του είπε το προβλημά του, πήρε την απάντηση:
      -Είναι πολύ απλό, είπε ο σοφός.Θα κλείνεις τα αυτιά σου και θα σκέφτεσαι τα ραπανάκια.
      -Πριν ή μετά το διαλογισμό και την προσευχή, ρώτησε ο ανθρωπος με την έλλειψη συγκέντρωσης.
      -Μόνο την ώρα που διαλογίζεσαι και προσεύχεσαι, απάντησε ο σοφος.
      Καθημερινά παρατηρώ αυτό ακριβώς που είπες:δεν ακούμε τι μας λένε και φτάνουμε στο σημείο να μην ακούμε και αυτό ακόμα που σκεφτόμαστε και λέμε!
      …κι εγώ καμιά φορά ξεχνιέμαι και όλο τα ραπανάκια σκέφτομαι!
      καλό μας ξημέρωμα!

      Karapiperis John
      8 Νοεμβρίου 09 στις 4:04

      Άσχετο και εκτός θέματος :
      Τώρα μόλις ανακάλυψα το παλιό σου post ‘Ατύχημα’ http://www.paramithas.gr/video-crash
      Έμεινα άναυδος…
      Να είσαι πάντα καλά… σε χρειαζόμαστε !

      Υ.Γ. όσον αφορά το ατύχημα: Δεν υπήρχε φόβος, καθώς η αδρεναλίνη και η αυτοσυντήρηση έχουν το λόγο σε τέτοιες καταστάσεις…
      Ως ‘Citroenάκιας’ κι εγώ ανέκαθεν, έφτασες την BX στα 210 kmh ρε θηρίο ?!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      8 Νοεμβρίου 09 στις 12:05

      Αυτό το τραγούδι είναι ότι πιο συγκινητικό έχω άκουσει.Υπέροχοι στίχοι και το παιδί που τραγουδάει δείχνει να καταλαβαίνει πλύ καλά τους πανέμορφους στίχους του.Το ΓΙΑΤΙ είναι η ερώτηση που θα μας ταλανίζει πάντα για πολλά θέματα.

      Προς ΦJK.αι εγώ όταν είχα διαβάσει για το ατύχημα του Νίκου είχα σοκαριστεί.Αλλά όλα τελείωσαν καλά.

      amalia
      8 Νοεμβρίου 09 στις 21:35

      Νομίζω (έτσι κάνω εγώ τουλάχιστον)πως όταν απαντάμε σε πολλά «γιατί» βρίσκουμε αλήθεια μας.Νομίζω.
      Ευχαριστούμε

Σχολιάστε