Σαν σχόλιο σε ένα post

Τελειώνοντας το πρωί κάποια κείμενα του Κρισναμούρτι που μου έχουν ζητήσει από την Ινδία για ένα project σε όλες τις  ευρωπαϊκές γλώσσες με τίτλο, «Ο κόσμος σε κρίση» , μπήκα να δω το καινούργιο post της Άιναφετς  με τίτλο, «Ίσως, Oh…»  και πηγαίνοντας να γράψω δυο λόγια, ξαφνικά σκέφτηκα, ότι ίσως το καλύτερο σχόλιο που θα είχα να κάνω ήταν να βάλω το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα σήμερα, που είναι συρραφή από διάφορα βιβλία του. Επειδή, όμως είναι μεγάλο, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Νομίζω ότι το κείμενο λέει κάτι που έχει σχέση με το τραγούδι. Αν δεν έχετε  δει το post της Άιναφετς, μπορείτε να πάτε με το link  που έβαλα πιο πάνω.
Καλό βράδυ.
Π. 

Είμαστε γέννημα της διαμόρφωσής μας· είμαστε γέννημα της κοινωνίας όπου ζούμε, γέννημα της προπαγάνδας — πολιτικής, θρησκευτικής και οποιασδήποτε άλλης. Επαναλαμβάνουμε ό,τι έχουν πει άλλοι. Όλη η Εκπαίδευσή μας είναι αυτό. Είμαστε διαμορφωμένοι, δεν είμαστε ελεύθεροι, ευτυχισμένοι, γεμάτοι ζωντάνια και πάθος. Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, γεμάτα από την αυθεντία άλλων, αλλά και από την προσωπική μας μικρότερη αυθεντία των εμπειριών μας και της δικής μας γνώσης. Είμαστε, διανοητικά και συναισθηματικά, άνθρωποι από δεύτερο χέρι.
Η λέξη παράδοση, σημαίνει, κάτι που περνάει, που παραδίνεται από γενιά σε γενιά: κάποιες αξίες,  κάποιες πίστεις, ιδέες, τελετουργίες, θεωρίες και συμπεράσματα. Αυτό συμβαίνει το ίδιο εδώ και αιώνες, ισοπεδώνοντας τα ανθρώπινα πλάσματα με αυτές τις αξίες, τις ιδέες και λοιπά. Και όταν γκρεμίζονται αυτές οι αξίες, τα συμπεράσματα, οι ιδέες, οι αρχές – όπως συμβαίνει τώρα – βρισκόμαστε πίσω, εκεί απ’ όπου αρχίσαμε:  είμαστε βίαια, άπληστα, φοβισμένα, ανασφαλή, μπερδεμένα ανθρώπινα πλάσματα. Στην πραγματικότητα αυτό είναι που συμβαίνει.
Για αιώνες «αναμασάμε» ότι μας δίνουν οι Διδάσκαλοί, οι Αυθεντίες,  τα βιβλία, οι άγιοί και ικανοποιούμαστε  με τις δικές τους περιγραφές, που σημαίνει ότι ζούμε με βάση ό,τι μας λένε άλλοι και η ζωή μας είναι ρηχή και άδεια. Είμαστε το αποτέλεσμα κάθε είδους επηρεασμού και δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο μέσα μας, τίποτα που να το έχουμε ανακαλύψει μόνοι μας, τίποτε αυθεντικό, άφθαρτο, καθαρό.
Ο νους μας προσπαθεί διαρκώς να ζει μέσα στη συνήθεια, έτσι ώστε να μην ενοχλείται, να μην πρέπει να σκέφτεται κάτι μονός του ξανά από την αρχή,  και να κοιτάζει αλλιώς τα προβλήματά του. Η παράδοση λέει κάτι κι εσύ το ακολουθείς. Όταν δέχεσαι και ακολουθείς την παράδοση, δεν ενοχλείσαι από τίποτα· ο νους σου είναι νωθρός και σ’ αρέσει να είναι νωθρός. Σου συμβαίνουν ενοχλητικά πράγματα, αλλά τα αποδιώχνεις  με σκέψεις γεννημένες από τη συνήθεια. Έτσι ο νους σου, δεν σκέφτεται ποτέ βαθιά, δεν είναι ποτέ ξύπνιος, δεν είναι ποτέ αβέβαιος, είναι πάντα μισοκοιμισμένος, βαλμένος για ύπνο από την παράδοση, από τις συνήθειες, από τα ήθη και τα έθιμα.
Όλα στη ζωή, εκτός από πολύ λίγα, είναι από δεύτερο, τρίτο ή και τέταρτο χέρι: οι θεοί, η ποίηση, η πολιτική, η μουσική, κι έτσι η ζωή μας είναι άδεια. Καθώς είναι άδεια, προσπαθούμε να τη γεμίσουμε με μουσική, με θεούς, με έρωτα, με διάφορες μορφές φυγής, κι αυτό το ίδιο το γέμισμα είναι και το άδειασμα.
Είναι παράξενο το πόσο επιμένει ο άνθρωπος στη συνέχιση όλων των πραγμάτων: των σχέσεων, της παράδοσης, της θρησκείας, της τέχνης. Δεν υπάρχει ένα σταμάτημα κι ύστερα μια καινούργια αρχή. Αν ο άνθρωπος δεν είχε βιβλία, αρχηγούς, κανέναν ν’ αντιγράψει, κανέναν ν’ ακολουθήσει, να παραδειγματιστεί, αν ήταν τελείως μόνος, ξεγυμνωμένος από κάθε γνώση του, θα ‘πρεπε να ξαναπιάσει τα πράγματα από την αρχή. Εννοείται ότι αυτό το πλήρες ξεγύμνωμα του εαυτού του, θα πρέπει κανείς να το κάνει εντελώς και ολοκληρωτικά αυθόρμητα και με τη θέλησή του, αλλιώς  θα σπρώξει τον εαυτό του σε κάποιο είδος νεύρωσης. Είναι ο ίδιος ο νους που πρέπει, ν’ απογυμνώσει μόνος του τον εαυτό του ολοκληρωτικά, για να υπάρξει το καινούργιο. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται μοναχικότητα — όχι απομόνωση, όχι αίσθημα μοναξιάς. Μένουμε τόσο σπάνια μόνοι· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους, με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή πρόκειται να εκπληρωθούν, με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος μόνος του για να μπορεί να είναι ανεπηρέαστος ώστε να συμβεί κάτι καινούργιο και αμόλυντο από κάθε διαμόρφωση. Φαίνεται πως γι’ αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν’ αφήνει το νου ν’ αναπαυθεί. Η αγάπη – όχι ο έρωτας – είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας.

2 Σχόλια στο “Σαν σχόλιο σε ένα post”

      V
      16 Νοεμβρίου 12 στις 14:19

      Είμαστε διαμορφωμένοι, δεν είμαστε ελεύθεροι, ευτυχισμένοι, γεμάτοι ζωντάνια και πάθος…
      Αυτό κρατάω πιο πολύ απ’όλα…

      AnD
      16 Νοεμβρίου 12 στις 14:48

      Απόλυτα ταιριάζει με την ανάρτηση της Αιναφετς, όντως..
      Για άλλη μια φορά ο Κρισναμούρτι τα λέει τόσο ωραία… Κι εμείς τα διαβάζουμε και τα βάζουμε μέσα μας. Αυτά που λέει, αυτά που έχει εκείνος ανακαλύψει στο ταξίδι του.
      Οι άνθρωποι μόνοι τους θα ανακαλύψουν τις απαντήσεις, μέσα από τη μοναχικότητα. Όμως και πάλι είναι αυτοί που όσα κέρδισαν από το ταξίδι θα θέλουν να τα μοιραστούν, θα θέλουν να τα χαρίσουν στους άλλους γιατί.. τους αγαπούν.
      Οι γονείς θα μας δώσουν συμβουλές, οι γέροι παραδόσεις. Νιώθουν σαν να κληροδοτούν τον κόπο τους ώστε εμείς να προσωρήσουμε πιο εύκολα, να μην ξεκινήσουμε από το μηδέν.
      Τελικά όμως, όση γνώση και να σου δώσουν οι σοφοί, οι δάσκαλοι, οι γονείς, ο Κρισναμούρτι, η τέχνη, όσες παροιμίες και να μάθεις απ’έξω κι ανακατωτά, πάλι ένας είναι ο τρόπος για να πορευτείς.
      Να τα ζήσεις όλα πάλι από την αρχή. Να κατακτήσεις τη γνώση κι όχι να την καταπιείς αμάσητη.
      Κι αυτό έχει μια γοητεία, προκαλεί έναν ενθουσιασμό. Να εξερευνάς από μόνος σου όσα ήδη είναι εκεί, να αφήνεις το σημάδι σου.
      Κι αυτόν έπειτα τον ενθουσιασμό θέλεις να τον εξωτερικεύσεις. Από αγάπη και γενναιοδωρία. Να ποστάρεις κάτι που νιώθεις οτι θα βοηθήσει, να μιλήσεις με πάθος για τη φιλοσοφία ή για όσα έχεις δει. Κι εκεί μοιάζεις εσύ δάσκαλος για όσους στη ζωή έχουν τις κεραίες σηκωμένες.
      Εδώ που υπάρχουμε όλοι μαζί, κάνουμε αυτό το ταξίδι παρέα, πότε είμαστε δάσκαλοι και πότε μαθητές ο ένας για τον άλλο. Αλλά όχι δάσκαλοι μόνο ή μόνο μαθητές. Κι έτσι όλοι μαθαίνουμε και προσφέρουμε συνεχώς.
      Πολλές φορές κάποιοι «σοφοί» επιλέγουν να σωπάσουν ή να απομονωθούν. Κι αυτοί ίσως γιατί θεωρούν οτι μόνος του ο καθένας θα βρει τις απαντήσεις. Πού θα ήμασταν αν δε μιλούσαν οι σοφοί, αν δεν έγραφαν τα τόσα και τόσα βιβλία τους όμως;
      Μπορεί οι απαντήσεις να είναι προσωπικές αλλά το κυνήγι τους έχει εχθρούς και συμμάχους. Κι εκεί κανείς δεν είναι περιττός. Όλοι μαζί ψάχνουμε για τη λύση του μυστηρίου και κάποια από τα στοιχεία-κλειδιά βρίσκονται στους άλλους. Κι ας μη το ξέρουν εκείνοι. Αν δεν κρυφτεί κανείς και βρίσκονται όλοι έξω, έτοιμοι να δώσουν και να δοθούν, η σύνθεση αυτών των στοιχείων θα είναι μια πιο εύκολη διαδικασία και θα είναι πιο ουσιώδης.
      Πολλά έγραψα,ε;
      χιχιχι

      Φιλιά!

Σχολιάστε