Οι σχολιαστές των blogs ανφάς και προφίλ…

Είχα έτοιμο ένα «σεντόνι» για σήμερα, αλλά μου φάνηκε πολύ βαρύ για Σαββατοκύριακο. Κι επειδή μου έστειλαν να δω ένα post από κάποιο άλλο blog που μ’ έκανε και γέλασα πάρα πολύ, είπα να  το κλέψω και να το βάλω εδώ. Είναι από το blog Allu Fun Marx και ελπίζω να με συγχωρέσει που το βούτηξα. Όπως λέει κι ο τίτλος κάνει μια παρουσίαση κάποιων κατηγοριών σχολιαστών στα blogs.
Κι επίσης βούτηξα και μια φωτογραφία για χάρη σας κορίτσια-bloggers, ως προειδοποίηση για να μην πάθετε -από το πολύ κομπιούτερ- αυτό που έπαθε το κορίτσι της φωτογραφίας. Και για την περίπτωση που δεν την αναγνωρίσατε, είναι η Barbie που φέτος έκλεισε τα 50 (από τότε που πρωτοεμφανίστηκε).
Καλό Σαββατοκύριακο.

Π.


Barbie 50

Ο «καίριος» σχολιαστής: Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με το νόημα του ποστ, τα σχόλια που αφήνει είναι πάντα εντός θέματος. Εμβαθύνει στο θέμα, φωτίζει τις κρυμμένες πλευρές του και δίνει αφορμές για γόνιμη συζήτηση και προβληματισμό. Ένα τέτοιο σχολιαστή θα τον ζήλευαν ακόμα και τα δελτία ειδήσεων των 8. Μη σου πω, ότι χτυπάει χαλαρά περίοπτη θέση σε πάνελ μεσημεριανής εκπομπής.

O «ξινός» σχολιαστής: Γενικά τα σχόλιά του αποπνέουν μια διάχυτη ξινίλα.
Θα ψάξει να βρει τα ορθογραφικά ή άλλα λάθη στο ποστ σου και θα στα χτυπήσει. Θα ψάξει να βρει σε ποιο άλλο blog έχουν ασχοληθεί πολύ πιο καλά από σένα με το ίδιο θέμα και θα στο υπενθυμίσει. Αν έχεις γράψει κάποιο ποστ με λογοτεχνικές ανησυχίες (ποίημα, διήγημα κλπ) θα σου γράψει ότι έχει διαβάσει και καλύτερα.

Ο «αγαπούλης» σχολιαστής: Ισορροπεί την ξινίλα του πιο πάνω σχολιαστή, αλλά το παρακάνει. Πολλές φορές τα σχόλιά του από γλυκά γίνονται γλυκερά. Ακόμα και στο πιο αδιάφορο ποστ θα γράψει πόσο πολύ του άρεσε και θα τονίσει πόσο πολύ σ’ αγαπάει.

Ο «σαν το σπίτι μου» σχολιαστής: Νιώθει το blog σου, σαν δικό του. Σε κάθε ποστ τα μισά από τα σχόλια είναι δικά του. Και πολλές φορές απαντά αντί για σένα. Καβγαδίζει αντί για σένα… Σε ξεκουράζει. Και μη παραπονιέσαι! Θυμάσαι το ποστ σου που μάζεψε 212 σχόλια; Σ’ αυτόν το χρωστάς. 3 ώρες πληκτρολογούσε για χάρη σου. Αχάριστε!

Ο «αλλού γι’ αλλού» σχολιαστής: Πάντα εκτός θέματος και εκτός κλίματος. Σε ποστ για το ασφαλιστικό είναι ικανός να γράψει την γνώμη του για το αν πρέπει να στείλουμε στη eurovision τραγούδι με ελληνικούς ή αγγλικούς στίχους. Ό,τι θυμάται, χαίρεται δηλαδή.

Ο «περάστε κι από μένα» σχολιαστής: Ας μη κρυβόμαστε. Από τη στιγμή που εκφραζόμαστε στα blog , μας ενδιαφέρει να υπάρχουν άνθρωποι που επισκέπτονται τα blog και διαβάζουν αυτά που γράφουμε. Ο “περάστε κι από μένα” όμως, δεν επιζητεί απλώς αναγνώστες, αλλά τους ψαρεύει. Και όταν το ψάρεμα γίνεται με την απαιτούμενη διακριτικότητα, δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό. Ο “περάστε κι από μένα” όμως αφήνει σχόλια, απλά και μόνο για να αφήσει το στίγμα του, τη διεύθυνση του blog του δηλαδή…

Ο «μονολεκτικός» σχολιαστής: Γράφεις με ζήλο και θέρμη ένα ποστ που σε απασχολεί.
Το δουλεύεις, το ψάχνεις, το επιμελείσαι και υποθέτεις ότι και κάποιον άλλο θα ενδιαφέρει το θέμα που διαπραγματεύεσαι. Λογαριάζεις όμως χωρίς τον ξενοδόχο, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο κύριος «μονολεκτικός». Τα σχόλια του θα τα ζήλευαν και οι αρχαίοι Λάκωνες. «Ωραίο». «Συμφωνώ». «Ναι». «Όχι». «Μπράβο».

Ο «χαμογελάκιας» σχολιαστής: Μετεξέλιξη του μονολεκτικού σχολιαστή. Αντί να γράψει έστω και μία λέξη, αφήνει ένα emoticon. Δεν ξέρω αν το κάνει επειδή βαριέται ή επειδή πιστεύει ότι μ’ ένα χαμόγελο μπορείς να τα πεις όλα. Το δικό μου πρόβλημα με τον “χαμογελάκια” είναι το εξής: Τι να απαντήσεις σε ένα σχόλιο σαν κι αυτό ;

Ο «trol» σχολιαστής : Μπαίνει στο blog για να γεμίσει την ώρα του βρίζοντας και καβγαδίζοντας. Αν διαγράψεις το σχόλιο σε καταγγέλλει για λογοκρισία και αντιδημοκρατικότητα. Τρέφεται με τις απαντήσεις που παίρνει. Η καλύτερή του είναι να του ανταπαντήσεις με βρισιές. Είναι σαν να τον κέρασες μαύρο χαβιάρι και γαλλική σαμπάνια. Αν δεν του απαντήσεις, λιμοκτονεί. Και φεύγει για άλλες πολιτείες…
Ο «αρχαιοδίφης» σχολιαστής: Με κάποιο τρόπο ανακαλύπτει το ποστ που έγραψες πρόπερσι τον Αύγουστο. Και αποφασίζει να το σχολιάσει. Αν τα άρθρα στις εφημερίδες μπαγιατεύουν με μια ταχύτητα V, τα ποστ στα ιστολόγια μπαγιατεύουν με ταχύτητα 10V. Tι να απαντήσεις τώρα στο σχόλιο που σου αφήνει ο «Σλήμαν» των blog σε ένα ποστ που δεν θυμάσαι πια, ούτε τι έγραψες, ούτε γιατί το έγραψες;

Σίγουρα υπάρχουν και άλλες κατηγορίες, αλλά νομίζω ότι καλύφτηκαν οι πιο χαρακτηριστικές. Το ποστ αυτό βέβαια, σε καμιά περίπτωση δεν διεκδικεί δάφνες επιστημονικότητας. Αλλά εσείς μπορείτε να προσποιηθείτε ότι μείνατε άφωνοι από την αναλυτική σκέψη του γράφοντος και την συγγραφική του ικανότητα και να αφήσετε τα κατάλληλα σχόλια. Ξέρετε εσείς τώρα:
«Μπράβο», «Μεγάλε!», «Πέστα», «Έτσι»…
Εντάξει;

17 Σχόλια στο “Οι σχολιαστές των blogs ανφάς και προφίλ…”

      να-τασσσάκι
      24 Οκτωβρίου 09 στις 9:40

      Τώρα βέβαια δε μ’ αρέσει, αλλά καιρός ήταν να παχύνει και η Barbie! 😛
      (αυτό το αφύσικα αδύνατο πλάσμα που μας παρουσίαζαν από μωρά σαν πρότυπο, ποτέ δεν το συμπάθησα -κι ας είχα κάμποσες…)
      Αλλά για την προσοχή έχεις δίκιο -αν και δεν ξέρω κανένα και καμιά που να έφαγε κομπιούτερ και να πάχυνε 😆

      Και, να σου γράψω κι εγώ -όπως είχα γράψει στον AfMarx τότε- σε ποιά κατηγορία ανήκω: Στα blog που σχολιάζω συνήθως -και είναι ανθρώπων που αγαπάω- «σαν το σπίτι μου» 😉

      Φιλί
      καλό Σαββατοκύριακο

      Μαρία
      24 Οκτωβρίου 09 στις 10:47

      Εμενα είναι μαλλον σα… τη συναυλία μου… ή μαλλον σαν την εκπομπη μου στο ραδιοφωνο!

      roadartist
      24 Οκτωβρίου 09 στις 11:54

      Χαχαχα!!! Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να κατηγοροποιηθούν.. Μόνο στην πλάκα όμως εννοείται αυτό.. Γιατί μωρέ και είναι λιγο ρατσιστικό.. Ποτέ δεν κάθησα να κατατάξω όσους μου αφήνουν σχόλια στο πως το κάνουν κλπ.. Σιγά μην είμασταν και όλοι ίδιοι..Τι βαρετό που θα ήταν ε?
      Ε, και ναι όχι μόνο pc!!! Το internet δεν ήρθε να αναπληρώσει καθημερινότητες, αλλά να εμπλουτίσει. Ας μεταφέρουμε εδώ ότι όμορφο βλέπουμε εκεί έξω..Γιατί η πόλη μας είναι όμορφη.. όσο και αν πιστεύουμε το αντίθετο.. Εγώ καθημερινά βλέπω πολλές ομορφιές γύρω μου.. και ας ξεποδαριάζομαι με τα λεωφορεία λολ 🙂

      Karapiperis John
      24 Οκτωβρίου 09 στις 13:32

      Xμμμ… Κάνοντας ένα ‘ξεσκόνισμα΄σε παλιά posts, ανακάλυψα περιπτώσεις ‘Troll’ ή κατά τους forumίτες ‘flamers’, και ομολογώ ότι ήταν το τελευταίο blog του πλανήτη που θα συναντούσα τέτοια φαινόμενα- έστω κι αν δεν επεκτάθηκαν… Επειδή παλιότερα έπαιζα και το ρόλο του content moderator σε αρκετά fora (ξέρετε είναι αυτός που ελέγχει ωρθογρφεικά λάθι 😉 , σβήνει spam και υβριστικά περιεχόμενα κτλ.) στις αρχές μου ήταν λίγο πονοκέφαλος η αντιμετώπισή τους. Ως διαλλακτικός χαρακτήρας και με βάση απαντήσεων επί των απαντήσεων, νόμιζα ότι θα βρούμε άκρη… Mετά κατάλαβα πως μόνο με την άγνοια ‘σκοτώνονται’ και αποχωρούν… Βλέπετε η φαινομενική ανωνυμία του net κάνει κάποιους πραγματικά ανώνυμους στη ζωή να αισθανθούν ‘επώνυμοι’ και να βγάλουν τα απωθημένα τους (δεν είναι κακό, αλλά είναι ενοχλητικό πολλές φορές)…
      Συνοψίζοντας, να μένετε πάντα στα ‘θετικά’ ενός πράγματος – (φίλη RoadArtist, έχεις μεγάλο κουράγιο αν ακόμα θεωρείς την Αθήνα όμορφη !)- και να αγνοείτε τα αρνητικά, απαγορεύοντας να σας επηρεάζουν-χαλάνε…

      Κυρία Παραμυθά
      24 Οκτωβρίου 09 στις 14:18

      ΧιΧιχιχι!
      Πες τα νατασσάκι, πες τα road- artist, άκου να αφιερώνει στα «κορίτσια» μια χοντρή barbie μόνο και μόνο επειδή ασχολούνται με τα ιντερνετικά, ωραίος νεραιδοσύντροφος είναι μμμμμμμμμμμμμμμμ! Καλά την silouette της συντρόφου του δεν την βλέπει! τστστστσ!
      Τώρα σε πια κατηγορία ανοίκουν οι κοιλαράδες που δεν ξεκολάνε από τα ppppppppppppppp pc τους!
      Προσωπικά ανοίκω στις περισσότερες!

      να-τασσσάκι
      24 Οκτωβρίου 09 στις 15:03

      @ Άιναφετς, 😆 😆 😆

      Είπαμε, η Μπάρμπι είναι μια σκέτη αμερικανιά -αν και νομίζω ότι ο Παραμυθάς μας την έβαλε τη φωτογραφία για να μας «τσιγκλίσει» λίγο, αλλά τούτη η «κούκλα» παραείναι χάλια!
      😉

      @ roadartist μου, φυσικά και είναι χιουμοριστικό το ποστ του AfMarx -σε βεβαιώνω γι’ αυτό, τον ξέρω καλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λέει αλήθειες, βέβαια -και όσοι είμαστε καιρό στα blog έχουμε «δει» όλων των ειδών τους σχολιαστές, κι έχουμε υπάρξει σίγουρα πολλών ειδών σχολιάστες κι οι ίδιοι (εγώ πάντως νομίζω πως εκτός από τρολ και ξινή, έχω κάνει όλα τα υπόλοιπα 😆  )

      Και -μαζί σου, η Αθήνα είναι όμορφη πόλη αν θες να τη δεις -και μπορεί να γίνει ακόμα πιο όμορφη! 🙂

      @ Φίλε JK, θα ήθελα για σένα, μια και δεν έχεις blog να πω πώς τα ιστολόγια (είναι weblog, δλδ ιντερνετικά ημερολόγια όπως λέει και η Wiki ή η ελληνική Βίκι) έχουν άλλους κανόνες και άλλη ορολογία -δεν έχουν content moderators, ούτε flamers ούτε threds -και κατά κύριο λόγο τα σχόλια απευθύνονται στον κάτοχο του blog (o οποίος και επιλέγει αν και με ποιον τρόπο θα απαντήσει), κι όχι στους συν-σχολιαστές. Πολλές φορές φυσικά γίνονται συζητήσεις στα σχόλια, γι’ αυτό και είναι καλό να γράφουμε στην αρχή σε ποιον απαντάμε -αλλά δεν είναι ΑΥΤΗ η ουσία των blog, ούτε και ο ρόλος τους τέτοιος. Γι’ αυτό υπάρχουν τα forum -όλοι περάσαμε από αυτά, στην αρχή της «ιντερνετικής» μας καριέρας, και άλλους σκοπούς συνήθως εξυπηρετούν.
      Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα ένα φόρουμ χωρίς μέλη -ενώ υπάρχουν πολλά, και εξαιρετικά ιστολόγια με κλειστά σχόλια, ή και χωρίς σχόλια. Γιατί  την καρδιά ενός blog αποτελούν οι καταχωρήσεις του.
      Σε ένα πάντως θα συμφωνήσω μαζί σου: τα κάθε είδους trol, πεθαίνουν μόνο με την αδιαφορία 🙂

      Πολλά έγραψα, και δεν το συνηθίζω, αλλά ελπίζω να με συγχωρήσει ο Παραμυθάς 🙂

      Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

      Μαρία
      24 Οκτωβρίου 09 στις 15:07

      και βεβαια είναι ομορφη πόλη η Αθήνα πανέμορφη ειδικα αν εχεις μεγαλώσει σε αυτή εχω χίλιους τρόπους να σας το αποδείξω όταν βρεθούμε!!!!!!!!!!!!!!

      marilia
      24 Οκτωβρίου 09 στις 15:08

      χαχαχαχαχα! Εδώ, Αλλού γι’ αλλού! Η Μπάρμπι, σύμφωνα με εργασία μου στο Πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει καμία, μα καμία περίπτωση να είναι μικρογραφία κάποιας κοπέλας! Γυναίκα με αυτές τις διαστάσεις δε θα είχε όλα τα ανθρώπινα όργανα γιατί, απλά, δε θα… χωρούσαν!!! Ενώ έτσι που έγινε από το πολύ πισί, φαντάζομαι, θα χωράνε όλα τα όργανα. Και τα ανόργανα μην πω…

      Τα… γλυκερά σνουποφιλιά μου. :mrgreen:

      roadartist
      24 Οκτωβρίου 09 στις 16:03

      @Kj : Ο Κομφούκιος είχε γράψει «τα πάντα είναι όμορφα αλλά δεν τα βλέπουν όλοι».. ισχύει αυτό.. Σαφώς και η Αθήνα δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, σαφώς και υπάρχει ασχήμια, αλλά και αυτή σε διδάσκει να εκτιμάς την ομορφιά, και ίσως σε κινητοποιεί για να κάνεις τη διαφορά. Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω την ομορφιά που καθημερινά βλέπω γύρω μου, μόνο που δεν έχω τόσο χρόνο για να το κάνω με ευχαρίστηση 🙂 καλό σκ!

      Karapiperis John
      24 Οκτωβρίου 09 στις 16:29

      @να’τασσάκι: Δεν μου αρέσει να απαντώ- και ιδιαίτερα να διαφωνώ σε ‘ξένο ‘ blog… Δικά μου blogs είχα πολλά χρόνια πριν, κι έχω μια σεβαστή ‘προυπηρεσία’ όσον αφορά blogs- fora -net υπηρεσίες… αλλά όλο αυτό το κατεβατό για μένα το έγραψες ?, Δεν είμαι και δεν το παίζω ειδήμων, αλλά please tell me something i don’t know !!!

      Allu Fun Marx
      24 Οκτωβρίου 09 στις 17:02

      Εγώ πάλι θα πω απλά ότι είναι τιμή μου που από την μακρινή Μπλογκοσλοβακία το ποστ μου βρέθηκε στα σαλόνια του Παραμυθά.
      Καλό Σ/Κ σε όλους

      dimitrisp
      24 Οκτωβρίου 09 στις 17:21

      …ζω για τη μέρα που θα έχω τέτοια έμπνευση ώστε να σε «αναγκάσω» να κλέψεις και από το δικό μου μπλογκ ένα ποστ Παραμυθά μας (ζηλιάρης σχολιαστής )!
      …τα κορίτσια της παρέας μας δεν κινδυνεύουν να γίνουν σαν την μπάρμπη γιατί είναι όλα όμορφα και κομψά… τα ξέρω καλέ μας Π. (αγαπούλης σχολιαστής)!
      Φιλιά και καλό Σ/Κ!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      24 Οκτωβρίου 09 στις 23:15

      Πέρα από τη πλάκα το 8μηνο που ασχολούμαι με το Internet ενεργά έχω υποδυθεί πολλούς από τους σχολιαστές που αναφέρεις.Συνέχισέ έτσι Παραμυθά μας μας αρέσει(αγαπούλης σχολιαστής!!!)

      ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ
      27 Οκτωβρίου 09 στις 17:46

      50, ε;
      Τί…μόνο εγώ θα μεγαλώνω δηλαδή;
      Αλλά κι’ αυτή η ευλογημένη δεν προσέχει καθόλου. Πολύ φάρδυνε, Παραμυθά μου αγαπημένε

      Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
      (υ.γ. εγώ τώρα ανήκω στην «αγαπούλα» σχολιάστρια;)

Σχολιάστε