Ένας μονόλογος από τον Σαίξπηρ

Μια και σας αρέσουν τα κείμενα που διαβάζετε, σκέφτηκα μέχρι και την Κυριακή να βάλω αποσπάσματα από κείμενα και των υπόλοιπων τριών του κατάλογου από το post ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ”, ε, για να το τελειώσουμε πια μ’ αυτό. Σειρά σήμερα έχει ο Σαίξπηρ. Θα σας βάλω ένα μέρος από τον πιο αγαπημένο μου μονόλογο που είχα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως μαθητής. Είναι από την τραγωδία «Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο Δεύτερος». Είναι από τα λιγότερο γνωστά έργα του Σαίξπηρ. Ο Ριχάρδος ο Β’ δεν έχει καμιά σχέση με το Ριχάρδο τον Γ’, που ήταν άσκημος, κουτσός, και καμπούρης. Αυτός είναι πανέμορφος, αλλά φοβερά αλλαζονικός που τον κάνουν ό,τι θέλουν οι διάφοροι αυλικοί γύρω του, σε βαθμό που κάνει τέτοια λάθη, ώστε να καθαιρεθεί από το θρόνο, να τον βάλουν φυλακή και τελικά να τον εκτελέσουν. Το απόσπασμα από το μονόλογο που ακολουθεί, είναι από την Ε’ Σκηνή της Δ’ Πράξης. Είναι η σκηνή όπου βλέπουμε πια τον Ριχάρδο στη φυλακή, ταπεινωμένο να συνειδητοποιεί τι έχει κάνει.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

05-w-shakespeare.jpg

Έλεγα πως μπορώ να παρομοιάσω
τούτη τη φυλακή μου με τον κόσμο.
Μα επειδή μέσα στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι,

και εδώ δεν υπάρχει άλλη ψυχή από εμένα,
δεν το πετυχαίνω.
Κι όμως θα το βρω.
Το μυαλό μου,
θα γίνει για το πνεύμα μου η γυναίκα
.
Το πνεύμα μου ο πατέρας.
Κι’ από το γάμο αυτό,
θα ‘ρθει ένα γένος στοχασμών,
που ολοένα θα γεννούνε.
Κι όλοι αυτοί οι στοχασμοί
θα πλημμυρήσουν το μικρό τούτον κόσμο,
ταραγμένοι καθώς του κόσμου οι άνθρωποι.
Γιατί ευχαριστημένοι στοχασμοί δεν υπάρχουν.
Ακόμη κι οι καλύτεροι,
όπως οι στοχασμοί μας για τα Θεία,
είναι γεμάτοι δισταγμούς
και βάζουν ως και το Θείο το Λόγο
αντίθετα στον ίδιο το Θείο Λόγο, όπως:
«Αφήστε τα παιδιά να ‘ρθούνε» από τη μια,
κι από την άλλη: «Είν’ έτσι δύσκολο να ‘ρθει κανένας,
όπως να περάσει μια καμήλα από το
μάτι της βελόνας»!
Στοχασμοί με φιλόδοξους σκοπούς
σχεδιάζουν θαύματα ακατόρθωτα:
πώς θα μπορούσαν τ’ αδύνατα αυτά νύχια
ν’ ανοίξουν ένα πέρασμα
μες από τα πετρένια του σκληρού τούτου κόσμου πλευρά,
τους άγριους τοίχους αυτής της φυλακής,
και μην μπορώντας,
πεθαίνουν από
την ίδια τους την περηφάνια.
Στοχασμοί που γυρεύουν ησυχία
κολακεύονται, τάχα,
πως δεν είναι ούτε οι πρώτοι που ‘ναι σκλάβοι της τύχης,
ούτε θα ‘ναι κι οι τελευταίοι.
Σαν τους άθλιους αλήτες που δεμένοι στο στύλο,
αποξεχνούνε τη ντροπή τους
με τη σκέψη πώς κι άλλοι έχουν σταθεί
στον ίδιο στύλο όπως αυτοί
και βρίσκουν σ’ αυτόν το στοχασμό κάποια ανακούφιση,
βαστώντας τη δική τους δυστυχία
με τις πλάτες εκείνων
που υποφέρανε το ίδιο πριν απ’ αυτούς.
Κι έτσι εγώ, μόνος, παίζω πολλά πρόσωπα
και ούτ’ ένα απ’ τα πολλά ευχαριστημένο.
Καμιά φορά είμαι βασιλιάς, και τότε
ή προδοσία με κάνει να ποθώ
τη ζωή του ζητιάνου.
Γίνομαι ζητιάνος,
Κι η ανυπόφορη στέρηση με πείθει
πως πιο καλά ήμουν βασιλιάς.
Και να: ξαναφορώ το στέμμα.
Μα σε λίγο,
θυμάμαι πώς μου το ‘χει πάρει ο Μπόλιμπροκ,
κι ευθύς δεν είμαι τίποτα.
Όμως ό,τι κι αν είμαι,
μήτε εγώ, μήτε κανένας άνθρωπος ποτέ,
θα ‘ναι ευχαριστημένος από τίποτα,
ώσπου να βρει την ησυχία του,
βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.

4 Σχόλια στο “Ένας μονόλογος από τον Σαίξπηρ”

      nellinezi
      23 Φεβρουαρίου 08 στις 9:05

      Ένα ανήσυχο πνεύμα που ψάχνει την πλήρωση…ίσως και την κάθαρση.
      Κι έρχονται κι οι δυο με την ενσυνείδητη γνώση που συντροφεύει τον άνθρωπο πριν το τέλος :

      «Όμως ό,τι κι αν είμαι,
      μήτε εγώ, μήτε κανένας άνθρωπος ποτέ,
      θα ‘ναι ευχαριστημένος από τίποτα,
      ώσπου να βρει την ησυχία του,
      βλέποντας πως τίποτα δεν είναι.»

      Πέντε στίχοι που κρύβουν την αλήθεια….τη γνώση που έρχεται ως πλήρωση και κάθαρση μαζί.

      Καλημέρα!
      (πάντως αν έχετε να ποστάρετε κι άλλα τέτοια αποσπάσματα ή κείμενα , θα το θέλαμε πολύ! )

      x@xλιδακι
      23 Φεβρουαρίου 08 στις 18:46

      Βλέπω προετοιμάζεις το έδαφος παραμυθά μου μια χαρά για το σεντόνι του καπνίσματος….

      Γιατί άραγε οι λίγες φορές όταν μονολογούμε με τον ευατό μας είναι μέσα από μιά «φυλακή»;

      Υπέροχο!

      Dimitra
      6 Ιουλίου 12 στις 19:53

      Υπέροχος μονολογος και σε εξαιρετική μετάφραση. Μήπως θα μπορούσες να μου πεις από ποιόν είναι; (ή τουλάχιστον ποια έκδοση). Εχω διαβάσει μερικές, αλλά αυτή μου φαίνεται η καλύτερη, αλλά δεν μπορώ να τη βρώ πουθενά.

Σχολιάστε