Σερεντίπιτυ

Μια κι ο «μάστορας» είναι στη Θεσσαλονίκη όπου παίζεται η ταινία του, μικρού μήκους και δεν μπορώ να ανεβάσω μόνος μου το βίντεο που είχα κατά νου, θα τη βγάλουμε και σήμερα με πάρλα ή αλλιώς, «σεντόνι» ή αλλιώς «φούμαρα ιντερνετικά».
Έχω διασκεδάσει πάρα πολύ με μερικά σχόλιά σας αυτή τη φορά. Όπως τελευταία, με την πρόταση του «Παναγιώτη» να βγάλω σε dvd τον ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ του «Παραμυθά», που να πουλιέται από την εκπομπή του κυρίου Λιακόπουλου και αμέσως μετά «έντρομος» να μετανιώνει και να αποσύρει την πρόταση. Επίσης, εξακολουθείτε να με συγκινείτε πολύ με αυτές τις εκρήξεις σας τρυφερής παιδικότητας – και όσοι βλέπετε για πρώτη φορά το blog, αλλά και οι παλιότεροι – ή με τις επιδοκιμασίες σας για κάποιες προσωπικές μου σκέψεις και ιστορίες. Τέλος, στο post για τον Άλκη μπήκε και το… «απόλυτο» σχόλιο· ένα σχόλιο που έχει όλη την παιδική αθωότητα της άγνοιας από τη μια μεριά, αλλά και από την άλλη είναι ό,τι θεωρώ και ο ίδιος πως είναι αυτά που γράφω. Να τι λέει το σχόλιο της «Μάρως»: «Παραμυθάς! Γιατί αυτό το ψευδώνυμο, ενώ από ό,τι βλέπω γράφεις πολύ αληθινά. Πρώτη φορά σε διαβάζω γιατί είμαι αρχάρια εδώ». Συγκινήθηκα και γέλασα με το σχόλιο, ακριβώς γιατί είναι από ένα κορίτσι (κάτω από 30 σίγουρα) που δεν ξέρει τίποτα για το ποιος είναι αυτός που γράφει – άρα δεν έρχεται με κάποια προδιάθεση – και της κάνει ειλικρινά εντύπωση που κάποιος που γράφει αλήθειες διάλεξε ψευδώνυμο, «Παραμυθάς». Η αλήθεια είναι ότι δεν το διάλεξα, αλλά με διάλεξε. Από την αρχή (πριν σχεδόν 30 χρόνια, Μάνο) όταν πρωτοπήγα στην Ε.Ρ.Τ. και είχα την ιδέα της εκπομπής του «Παραμυθά», δεν ήταν να παίξω το ρόλο εγώ. Με πείσανε, όμως, κι έτσι όταν η εκπομπή βγήκε στον «αέρα» το 1978, βρέθηκα να είμαι εγώ ο «Παραμυθάς»! Επίσης, ποτέ δεν μου είχε περάσει από το νου να κάνω blog – όχι μόνο με αυτό το όνομα, αλλά καθόλου – μ’ έπεισε ο γιος μου (ο «μάστορας» που τον λέω εδώ) ο οποίος και αποφάσισε και ότι πρέπει να κάνω blog, και ότι πρέπει να λέγεται «paramithas.gr». Ξέρετε, έτσι ήταν σχεδόν πάντα όλη μου η ζωή. Μου συμβαίνανε διάφορα εξαιρετικά πράγματα ή γνώριζα κάποιους σπουδαίους ανθρώπους (σπουδαίοι όχι επειδή ήταν διάσημοι) χωρίς να το έχω επιζητήσει, χωρίς καν να μου έχει περάσει από το νου. Δεν μπορεί να μην σας έχει τύχει κι εσάς κάτι τέτοιο. Υπάρχει μία αγγλική λέξη – που στην ουσία δεν είναι αγγλική – η οποία σημαίνει αυτή ακριβώς την κατάσταση: να σου συμβαίνουν καλά πράγματα χωρίς να το έχεις επιζητήσει και εκεί που δεν το περιμένεις. Σαν παραμύθι ακούγεται αυτό, ε; Μα και η λέξη που το υπονοεί, από παραμύθι βγήκε. Επιτρέψτε μου να σας πω πώς – τουλάχιστον για όσους δεν έτυχε να το ξέρουν.
Η λέξη είναι, «Σερεντίπιτυ» (Serendipity). Και να πώς ορίζεται η λέξη σε δύο αγγλικά λεξικά:

1. The Concise Oxford Dictionary 9th EDITION
serendipity / n.
the faculty of making happy and unexpected discoveries by accident.
(coined by Horace Walpole (1754) after «The Three Princes of Serendip» (now Sri Lanka), a fairy tale)
Δηλαδή: η ευχέρεια να κάνεις ευτυχείς και απρόσμενες ανακαλύψεις από σύμπτωση.
2. Merriam – Webster Dictionary
serendipity
/ n.
the gift of finding valuable or agreeable things not sought for.
(coined by Horace Walpole (1754) after «The Three Princes of Serendip» (Ceylon).
Δηλαδή: το χάρισμα να βρίσκεις πολύτιμα ή ευχάριστα πράγματα που δεν έψαχνες.

serendipity-cover.JPG Και τα δύο λεξικά, λένε ότι η λέξη αποθησαυρίστηκε στην αγγλική γλώσσα από κάποιον Oratio Walpole, το 1754, από ένα Ινδικό παραμύθι με τον τίτλο, «Οι Τρεις Πρίγκιπες από το Σερεντίπ». «Σερεντίπ» είναι το αρχαίο όνομα της Κεϋλάνης, η οποία από το 1972 ονομάζεται Σρι-Λάνκα. (Να συνεχίσω, σας ενδιαφέρει; Ακούω διάφορες φωνές, «ναι… ναι…», οπότε συνεχίζω. Αυτοπεποίθηση, ε;)
Ο Oratio Walpole έζησε από το 1717 έως το 1797 – τρομερό να πιάνεις τα 80 εκείνο τον καιρό (!) – και μιλάει για τη λέξη αυτή σε ένα γράμμα που έστειλε σε κάποιο φίλο του το 1754, με ημερομηνία, «28 Ιανουαρίου». (Χα, χα, χα… την ίδια ημερομηνία που γεννήθηκε η κόρη μου! ) Στο γράμμα αυτό, λοιπόν, ο Οράτιος, αναφέρεται και σε ένα παραμύθι που διάβασε και που γράφτηκε στην Κεϋλάνη τον 5ο μ.Χ. αιώνα με τον τίτλο, «Οι Τρεις Πρίγκιπες από το Σερεντίπ». Ανάμεσα στ’ άλλα γράφει γι’ αυτό: «Οι τρείς πρίγκιπες από το Σερεντίπ ταξιδεύοντας ανακάλυπταν συνέχεια από σύμπτωση πράγματα που δεν είχαν αναζητήσει…».

Στη ζωή μου, λοιπόν, για να γυρίσουμε στο σημείο που άρχισα να λέω για τη λέξη «Σερεντίπιτυ», πολλές φορές: άλλα ήθελα κι άλλα γίνονταν ή, πάλι, μου συνέβαιναν πράγματα που ούτε καν μου είχαν περάσει από το νου. Ξέρετε, υπάρχουν φορές που προσπαθείς, σκοτώνεσαι να πετύχεις κάτι και δεν το καταφέρνεις. Εκείνο που έχω δει είναι μάλλον κατά βάθος δεν το θέλεις. Γιατί άλλο είναι να παλεύεις να πετύχεις κάτι επειδή πρέπει , επειδή αυτό είναι κοινωνικά σωστό, επειδή αυτό περιμένουν οι άλλοι από σένα, επειδή έτσι θα είσαι «κάποιος», επειδή θα κερδίσεις χρήματα ή φήμη, και άλλο είναι να θέλεις κάτι με την καρδιά σου. Γι’ αυτό το κάτι που θέλει η καρδιά σου είναι που πιθανόν να «συνωμοτεί το σύμπαν για να γίνει», όπως λέει ο Κοέλο, και όχι για εκείνο που πρέπει και που νομίζουμε ότι αυτό θέλουμε ακούγοντας τη λογική μας και όχι την καρδιά μας – κι αυτό δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει τίποτα το «μεταφυσικό» με την έννοια που του αποδίδουμε, απλώς υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν ακόμα εξηγηθεί. Αυτή η κατάσταση, λοιπόν, τύπου «Σερεντίπιτυ», δεν είναι ουρανοκατέβατη, αλλά έχει σχέση με το πόσο ανοικτός, ευαίσθητος και θαρραλέα ευάλωτος είναι κανείς απέναντι στη ζωή και έτοιμος να την ξαναπιάσει κάθε στιγμή από την αρχή. Πρέπει να είσαι ολοκληρωτικά «αφημένος» – όχι «παραιτημένος» – που είναι η αίσθηση ότι δεν είσαι δεμένος με τίποτα, ότι δεν καταπνίγεις τίποτα μέσα σου, ότι δεν αμύνεσαι, δεν αντιστέκεσαι στη ζωή· αλλά αυτό το «άφημα» μπορεί να είναι χαοτικό αν δεν συνοδεύεται από εσωτερική αυστηρότητα, την αυστηρότητα και σοβαρότητα που φέρνει η αίσθηση της αγάπης για τους ανθρώπους και για όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, που μαζί της έρχεται μια τρομερή αίσθηση κατανόησης, φροντίδας, παρατηρητικότητας, υπομονής. Τότε υπάρχει αυτό το άνοιγμα, το «άφημα» στη ζωή ─ που σημαίνει ότι πραγματικά δεν υπάρχει καμιά αίσθηση ψυχολογικού καταναγκασμού, κανένας στόχος που σου έχουν επιβάλει από μικρό να πετύχεις, κανένας φόβος να μην «υπάρχεις», να μην κερδίζεις, να μην είσαι πετυχημένος. Και τότε, αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο για να υπάρχει … «Σερεντίπιτυ», δηλαδή – όπως σας έχω πει, νομίζω, κι άλλοτε – αφήνεις την ίδια τη ζωή να ζωγραφίζει τον πίνακα της ζωής σου.
Σας φιλώ.
Π

14 Σχόλια στο “Σερεντίπιτυ”

      Νίνα
      25 Νοεμβρίου 07 στις 3:21

      Ώστε serendipity…
      Όταν έχεις πιάσει πάτο, όταν όλα γύρω έχουν σκοτεινιάσει, όταν νοιώθεις εγκλωβισμένος από όλες τις πλευρές και δεν βλέπεις χαραμάδα ούτε φως και το χειρότερο, όταν στο τέλος δεν θες να ξαναδείς φως και βρίσκεσαι στο όριο του να βρεθείς εκτός ηθελημένα πλέον, τότε απομένει αυτό το σερεντίπιτυ, που τόσο όμορφα περιγράψατε…μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναπιάσεις πάτο;

      Πολύτιμες οι συμβουλές σου, πατέρα-Παραμυθά(έχεις την ηλικία του πατέρα μου άλλως τε).Πίστεψέ με είναι πολύτιμες.Όπως τις διάβασα, τις ξεχνάω, για να μείνουν στο υποσεινήδητο κι έτσι, ανυποψίαστη, να γευτώ μεγάλες δόσεις σερεντίπιτυ(γεύτηκα κάποιες μικρούλες και αυτές με κράτησαν «έτοιμη να ξαναπιάσω την ζωή κάθε στιγμή από την αρχή, όπως λες).

      Να είσαι καλά.

      Νίνα
      25 Νοεμβρίου 07 στις 3:30

      Α, και μη «στραβώσεις» με την λέξη «συμβουλές». Αν θέλεις, τις σκέψεις σου αυτές που εκλαμβάνω συμβουλευτικά.

      Καλή επιτυχία στον μάστορα. Θα νοιώθεις πολύ ωραία γι’ αυτόν!
      Ε, να τώρα, θα ‘ηθελα να αξιωθώ κι εγώ να φέρω στα χείλη των δικών μου ένα αυθόρμητο ανάλογο χαμόγελο και όσο μεγαλώνω και δεν το έχω πετύχει ακόμη, μεγαλώνουν κι εκείνοι και αυτό.. με λυπεί;Με αγχώνει;Δεν ξέρω πώς να το πω. Και δεν είναι «αίσθηση ψυχολογικού καταναγκασμού ή «στόχος που μου έχουν επιβάλει να πετύχω».

      Ωωωχ! Τα «σεντόνια» σου μου βγάζουν σεντονοαπαντήσεις-συγγνώμη..

      xoxlidaki
      25 Νοεμβρίου 07 στις 8:30

      Χωρίς τα σεντόνια σου Παραμυθά μας, δεν θα έβγαιναν εύκολα νύχτες σαν την αποψινή, όπου η λογική έχει μεγάλες αυπνίες.
      Εκεί που έκανα διάλειμμα στις 1.26 ξημερώματα, βρήκα «σερεντίπιτυ». Επτά χρόνια σε μια αγγλόφωνη χώρα, κανείς δεν μου εξήγησε τόσο καλά τι είναι το «σερεντίπιτυ».

      Και εις άλλαν «σερεντιπιτ-ια» με υγεία.

      natassaki
      25 Νοεμβρίου 07 στις 10:31

      serendipity, ε;
      Μάααάλιστα!
      Τώρα θα ονομάζουμε κιόλας αυτό που μας συμβαίνει, merci 😉

      Οι τρεις πρίγκιπες από το Σερεντίπ ταξιδεύοντας ανακάλυπταν συνέχεια από σύμπτωση πράγματα που δεν είχαν αναζητήσει…».
      Ξέρεις, εγώ δεν πιστεύω στις συμπτώσεις, στο «τυχαίο»… Θαρρώ πως ότι γίνεται, έχει κάποιο λόγο να γίνει – απλά, μερικές φορές δεν «προφταίνουμε» να το καταλάβουμε, και «φεύγει»…

      Κατά τα άλλα, μια χαρά είναι το «Παραμυθάς» – σου πάει.. – και για άλλη μια φορά, ευτυχώς που σε έπεισε ο «μάστορας» να φτιάξεις blog – μας έλειπες τόσα χρόνια.

      Καλημέρα, πολλά φιλιά σε όλους σας – και στον Αλέξανδρο 🙂

      unamama
      25 Νοεμβρίου 07 στις 17:21

      ωφειλω να πω πως δεν ειναι το ευκολοτερο πραγμα να μην δενεσαι η να μην καταπνιγεις και ταυτοχρονα να εχεις υψηλο αισθημα φροντιδας και αγαπης…
      πρεπει να εχεις εναν χαρακτηρα με καλο ‘ρεγουλατορο’ για να κρατηθουν αυτες οι ισορροπιες οι τοοοοσο λεπτες!
      αν καταλαβα καλα, για να ζησει κανεις ‘serendipity’ εμπειριες, θα πρεπει να ειναι εσωτερικα ελευθερος και γενικοτερα απελευθερωμενος αλλα τοσο διανοητικα ανεβασμενος ωστε αυτη η ελευθερια να μην τον οδηγησει σε εσφαλμενους δρομους οπως εγωισμο, εγωπαθεια, εγωκεντρισμο κλπ.
      ε… με αυτα τα δεδομενα μην περιμενουμε να δουμε πολλους να ευτυχουν με serendipity!!!

      φανή
      26 Νοεμβρίου 07 στις 0:19

      φεύγω πάλι από το μπλογκ σου (για το οποίο, θα συμφωνήσω πολύ με τη φίλη natassaki, είμαστε πολύ τυχεροί που σ’ έπεισε ο «μάστορας» να δημιουργήσεις), Παραμυθά, με ένα κείμενο-θησαυρό στις αποσκευές της καρδιάς.
      σ’ εκείνες τις αποσκευές που ξαλαφρώνουν την καρδιά.

      nathemi
      26 Νοεμβρίου 07 στις 9:42

      Απόψε εντελώς τοιχέα βρήκα και εγώ το δικό μου «Σερεντίπιτυ και σ΄ευχαριστώ πολύ γιαυτό είναι υπέροχο το blog σου και πολύ χαίρομαι που σε διαβάζω ότι διάβασα μέχρι τώρα πολύ μου άρεσαν σύνεχισαι να γράφεις και εμείς με χαρά να σε διαβάζομε

      nellinezi
      26 Νοεμβρίου 07 στις 17:04

      Με κάτι τέτοια σεντόνια…επιβεβαιώνετε αυτό που μας είχατε πει πριν μερικές μέρες, ότι δηλαδή μας αισθάνεστε όλους κι όλες παιδιά σας! Πώς αλλιώς, θα μας δίνατε τόσες και τέτοιες συμβουλές; Πώς αλλιώς θα μας δίνατε τέτοια «μαθήματα»; Ευχαριστούμε!
      Είναι ωραίο να ξέρεις πως κάποιος εκεί έξω , αν και δεν είναι συγγενής σου ή κολλητός σου φίλος, νοιάζεται πραγματικά για σένα 🙂

      Inner Tree
      1 Δεκεμβρίου 07 στις 12:30

      «Δηλαδή: το χάρισμα να βρίσκεις πολύτιμα ή ευχάριστα πράγματα που δεν έψαχνες.»

      Πιστευω σε αυτη την λεξη και ειναι υπεροχο να σε ακολουθει σε καθε σου βημα στην ζωη…επισης πιστευω ο καθε ανθρωπος εχει αυτο το χαρισμα αλλα απλως οι περισσοτεροι ειτε δεν το κοιτανε στα ματια ποτε ειτε δεν νιωθουν αυτο που πρεπει να νιωθουν δηλαδη ευγνωμοσυνη….ετσι οι περισσοτεροι χανουν το νοημα της ζωης τους μην ανακαλυπτοντας την ευλογια που τους ακολουθει ειτε κοιτωντας παντα την σκοτεινη και οχι την φωτεινη πλευρα της

      Ιnner Tree

Σχολιάστε