«Σας αγαπώ πολύ»…

«Σας αγαπώ πολύ», είναι τα μαγικά λόγια που έλεγε η γυναίκα στα λουλούδια της στο προηγούμενο post, που καθώς ετοίμαζα το βίντεό του, θυμήθηκα κάποια πράγματα που ζούσα εκείνη την εποχή που έγραψα το σενάριο αυτής της μικρής ταινίας. Κι έτσι, μέσα από την καρδιά μου, λέω να σας γράψω δυο λόγια για κάποια πράγματα που έμαθα εκείνη την εποχή.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Έρχονται για ορισμένο χρονικό διάστημα –μικρό ή μεγάλο- και σπάνια για πάντα. Αυτοί είναι άνθρωποι που εμφανίζονται κάποια στιγμή στη ζωή μας –συνήθως σε ηλικία που έχουμε αρχίσει να ωριμάζουμε- και είναι σαν απάντηση σε κάτι που έχουμε αναζητήσει μέσα μας, πολύ συχνά ασυνείδητα, αλλά θα πρέπει να έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας για να νοιώσουμε ότι έχει σχέση με αυτό που αναζητήσαμε. Καμιά φορά, έρχονται για πολύ λίγο, ίσα-ίσα για να μας δώσουν κάποια πληροφορία -για οτιδήποτε- που θα μας βοηθήσει.  Ένας τέτοιος άνθρωπος θα βρεθεί δίπλα μας για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμαστε. Έρχεται για να μας στηρίξει πρακτικά, ψυχολογικά ή πνευματικά, δείχνοντάς μας «την πόρτα» απ’ όπου θα πρέπει να περάσουμε, αλλά που θα πρέπει να την ανοίξουμε μόνοι μας. Μπορεί κάποιες φορές να μας φερθεί με αυστηρότητα και τότε θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η στοργή του για μας δεν είναι προσωπική για επιβεβαίωση του εγώ του, αλλά για μας και μόνο· άλλες φορές πάλι, μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε μια βαθιά εμπειρία ή να μας κάνει να γελάμε· να  μας δείξει πώς να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε έως τη στιγμή που τον συναντήσαμε. Σε οποιαδήποτε περίπτωση η παρουσία του θα μας δώσει χαρά. Κάποια στιγμή,  χωρίς να κάνουμε κάποιο λάθος, η σχέση αυτή θα τελειώσει και πρέπει να τελειώσει για να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας. Εκείνο που αναζητήσαμε μέσα μας, βρήκε την απάντησή του. Μπορεί  ο άνθρωπος αυτός να φύγει απλώς από κοντά μας ή να πεθάνει, αλλά αυτό που αναζητήσαμε με την καρδιά μας, θα έχει βρεθεί, οπότε η δουλειά αυτού του ανθρώπου θα έχει τελειώσει και θα είναι ώρα να προχωρήσουμε μόνοι μας. Όταν κάποιος έρχεται έτσι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να καθαρίσουμε το νου μας, να κοιτάξουμε βαθιά, έντιμα και με σοβαρότητα μέσα μας για να μάθουμε για μας — να μάθουμε ποιοι και τι πραγματικά είμαστε. Και η δουλειά μας  μετά είναι να δεχτούμε με αγάπη –όχι εγωκεντρικά- όλα όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, και να τα κάνουμε πράξη, σε όλες τις σχέσεις μας, δηλαδή στη καθημερινή μας ζωή, αφού η ζωή είναι σχέσεις: σχέση με τον εαυτό μας, σχέση με τους άλλους ανθρώπους, σχέση με τη φύση, με τις ιδέες και με τα πράγματα.
Καλό βράδυ.
Π.

12 Σχόλια στο “«Σας αγαπώ πολύ»…”

      Mika
      21 Ιουνίου 12 στις 10:18

      Πολύ όμορφη ανάρτηση…που με αφορά και με αγγίζει…γιατί είχα την τύχη να συναντήσω τέτοιους ανθρώπους και καταλαβαίνω τον τρόπο που το γράφεις!
      Πάντα βέβαια στεναχωριόμουν γιατί απλά εξαφανίζονταν μετά και ας ήξερα οτι συνέβαλα και εγώ σε αυτό…Με τα χρόνια όμως μαθαίνεις την σημασία αυτής της συνάντησης και την εκτιμάς…και τους αποχωρίζεσαι με μια γλυκειά ανάμνηση!
      Φιλια πολλά

      Μαριανθη Γιανναρακη
      21 Ιουνίου 12 στις 20:34

      Εχω βιωσει ακριβως τα ιδια.Μηπως ομως γενικεύεις υπερβολικα;

      Georgina Kassavetes
      22 Ιουνίου 12 στις 14:57

      Τα είπατε εξαιρετικά αγαπητέ Παραμυθά!
      Ο ο Aldo Carotenuto, λέει περίπου τα ίδια σαν κεντρικό νόημα στο βιβλίο του Αγάπη και Προδοσία. Να έιμαστε δεκτικοί, να έχουμε ανοιχτή καρδια ψυχή και νου, να δίνουμε και να παίρνουμε, να παραδίδουμε και να παραδινόμαστε όταν είναι η ώρα σε καινούργιες εμπειρίες με καλότητα. Να προχωράμε. Αν έχουμε καλό χαρακτήρα ο πόνος που προκαλούμε φεύγοντας είναι διαχειρίσιμος. Η χαρά που δίνουμε με την παρουσία αμς βοηθά τον άλλο να αυτοπραγματώνεται και δε κάνει εμας ήρωες. Αν μας εγκαταλείψει ένας αρωγός σωστός, νιώθουμε ευγνωμοσύνη και λύπη. Αν ένας κακός νιώθουμε κατεστραμένοι.
      Χάρηκα πολύ που σας βρήκα. Καλή ευκολία με το νέο σας βιβλίο και αν μου επιτρέπεται θα κάνω ποστ αφιερωμένο στη δουλεία σας μόλις ολοκληρωθεί.
      Να είστε καλά!

      Παραμυθάς
      22 Ιουνίου 12 στις 16:32

      Άνοιξα για να γράψω ένα δυο λόγια, με κάτι που σκέφτηκα διαβάζοντας τα σχόλια. Αλλά το ένα έφερνε το άλλο, και είδα ότι τελικά θα έβγαινε άλλο ένα κανονικό post, οπότε είπα να μην το… χάσω. Χα, χα, χα… «Πονηρός ο μπλόγκερ», κατά το: «πονηρός ο βλάχος», που έλεγε η μάνα μου. Απόψε, λοιπόν, ή το πολύ αύριο το πρωί, θα υπάρχει post συμπλήρωμα/συνέχεια αυτού εδώ. Όσοι δεν βαριέστε δείτε το.
      Καλό Σαββατοκύριακο

      Dina
      24 Ιουνίου 12 στις 0:42

      Λες αυτή να ειναι η απάντηση στη σκληρή απώλεια του θανάτου;
      Ο πατέρας μου ειναι μέσα μου αλλα ήθελα να ειναι δίπλα μου!!!
      Ο χρόνος θα δείξει …

      AnD
      25 Ιουνίου 12 στις 21:46

      Όπως και μερικές αναρτήσεις έρχονται την ώρα που χρειάζεται…
      Βέβαια στη συγκεκριμένη με έστειλε μια καλή Μαγισσούλα. 🙂
      Ελπίζω να βρω απάντηση στο γιατί φεύγουν στην πιο πρόσφατη ανάρτηση.
      Ε κι αν δεν τη βρω εκεί θα τη βρω στη ζωή κάποια στιγμή.
      Είναι άγγελοι άραγε…

Σχολιάστε