Σαν τα ποντίκια στη φάκα

Σήμερα λέω να βάλω εδώ ένα κείμενο που είναι κυρίως για γονείς μικρών παιδιών, αλλά ίσως βρείτε ενδιαφέρον και οι υπόλοιποι.
Υπάρχουν, λοιπόν,  γνωστοί μου που, διαβάζοντας τα κείμενα που έχω ανεβάσει εδώ ή συζητώντας μαζί μου για την ανατροφή των παιδιών, έχουν την ίδια αντίδραση: «Πες ότι αλλάζουμε μερικοί γονείς τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Και τι θα βγει μ’ αυτό, όταν εκατομμύρια άλλοι στον κόσμο θα εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν την ίδια παλιά συνταγή; Και μήπως, αν τα παιδιά μας μεγαλώσουν διαφορετικά, όταν αργότερα γίνουν ενήλικες, μήπως  δεν τα καταφέρουν να επιβιώσουν, καθώς δεν θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζούγκλα της κοινωνίας; Αν –για παράδειγμα- μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σαν μη βίαια άτομα, θα μπορέσουν αργότερα να επιβιώσουν μ’ αυτή τη βιαιότητα της καθημερινής ζωής που υπάρχει γύρω μας;»
Έχετε παρατηρήσει ότι όταν αναφερόμαστε στους άλλους σαν δικαιολογία για κάτι που δεν κάνουμε είναι για να βρούμε ένα άλλοθι για να συνεχίσουμε να μην το κάνουμε; Αλλιώς τι μας ενδιαφέρει τι κάνουν  άλλοι στη θέση μας; Κι όσο για το ερώτημα που μου κάνουν, εγώ θα ήθελα να αναρωτηθώ με τη σειρά μου, αν ένα παιδί που μεγαλώνει υπερπροστατευμένα αλλά με το ίδιο μοντέλο βιαιότητας και γίνεται αυτό που λέμε «μαμμόθρεφτο», θα επιβιώσει ευκολότερα στην κοινωνία από ένα άλλο που θα έχει μεγαλώσει χωρίς βιαιότητα και με σωστή αντιμετώπιση της ελευθερίας του από τους γονείς του.
Και έπειτα ποιος είπε ότι ένα μη βίαιο άτομο είναι αδύναμο, ανίκανο και ανόητο; Ένα συνειδητά μη βίαιο άτομο δεν θα ανταπέδιδε ποτέ ένα χαστούκι, αλλά και δεν θα… έστρεφε ποτέ το άλλο μάγουλο. Για να μην πω ότι δεν θα βρισκόταν ποτέ, σαν ενήλικας, στη θέση να φάει ένα χαστούκι.
Μια άλλη αντίδραση, ακόμα πιο συχνή, όχι μόνο για το θέμα ανατροφής των παιδιών αλλά και γενικότερα, είναι και τούτη: «Δεν βαριέσαι… Με το ν’ αλλάξω εγώ, θ’ αλλάξει τίποτα;» Ή: «Άντε και άλλαξα εγώ, ο άλλος θα αλλάξει;»
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, μήπως κάθε φορά που κάνει κάποιος από μας κάτι, αρνητικό ή θετικό, έχει έμμεση ή άμεση σχέση με το σύνολο της ανθρωπότητας και προσθέτει ένα, έστω ελάχιστο, κομμάτι στο γενικότερο οικοδόμημα; Μήπως υπάρχει κοινή συνείδηση της ανθρωπότητας, όπου καθένας από μας την επηρεάζει; Μήπως  μια βίαιη κουβέντα ή μια κουβέντα καλοσύνης, προσθέτουν κάτι στον «κορβανά»  βίας ή καλοσύνης της ανθρωπότητας; Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μήπως είμαστε όλοι υπεύθυνοι για όλα; Πράγμα που δεν σημαίνει, βέβαια, ενοχή αλλά κάτι δυσκολότερο: επίγνωση και φροντίδα.
Αν, λοιπόν,  βλέπουμε τι είναι σωστό, ποιος ο λόγος να ασχολούμαστε με το αν θα το ακολουθήσουν και οι άλλοι; Εκείνο που έχει σημασία δεν είναι το να ασχοληθούμε τώρα με τα παιδιά μας; Και η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τα παιδιά μας (ή και με τις άλλες σχέσεις μας) δεν βρίσκεται πάντα μέσα στη σχέση και όχι έξω απ’ αυτήν, όπως και η λύση κάθε προβλήματος υπάρχει μέσα στο πρόβλημα κι όχι έξω απ’ αυτό;
Όταν τα παιδιά είναι μικρά, τα κυνηγάμε συνέχεια για να φάνε το φαΐ τους, να διαβάσουν ή να ντυθούν καλά πριν βγουν στο κρύο και τα ταράζουμε στα «μη» και «μη» με αμφίβολης χρησιμότητας απαγορεύσεις, νομίζοντας ότι μ’ αυτά και μαζί με το ότι δουλεύουμε για να τους εξασφαλίσουμε τη διαβίωσή τους έχουμε κάνει ό,τι πρέπει. Κι όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλαμε από την πλευρά των παιδιών, τότε τρέχουμε σε παιδοψυχολόγους, σε ειδικούς, διαβάζουμε βιβλία, συμβουλευόμαστε τους μεγαλύτερους, κλαίμε, δίνουμε ξύλο, τιμωρούμε, υποφέρουμε οι ίδιοι και κάνουμε και τα παιδιά μας να υποφέρουν πιστεύοντας, προφανώς, σε όλες τις περιπτώσεις ότι εμείς πάντως κάναμε το σωστό.
Μήπως, όμως, το σωστό είναι κάτι διαφορετικό; Μήπως θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, αν δείχναμε αληθινή και βαθιά φροντίδα στα παιδιά μας, χωρίς να περιμένουμε ανταμοιβή ή αναγνώριση; Αν τ’ ακούγαμε με αληθινή αγάπη, μήπως τότε βλέπαμε ότι πίσω από τις πράξεις και τα λόγια τους, που ίσως κάποτε μας θυμώνουν ή μας πικραίνουν, κρύβονται οι αληθινές τους ανάγκες που προσπαθούν να μας τις πουν και που, αν τις ακούγαμε, θα γλιτώναμε από πολλά κακά; Μήπως έτσι σταματούσε η διαιώνιση του να μεγαλώνουμε στραβά τα παιδιά μας, που μεγαλώνουν κι εκείνα στραβά τα δικά τους, που με τη σειρά τους μεγαλώνουν στραβά τα δικά τους; μήπως έτσι πάψουμε να είμαστε πιασμένοι στη φάκα που φτιάξαμε μόνοι μας και που συνεχίζουμε θεληματικά να ζούμε μέσα σ’ αυτή. Τη φάκα μιας ζωής  γεμάτης βία, ανταγωνιστικότητα, κυνήγι της ευχαρίστησης, ατέλειωτη προσπάθεια να είμαστε κάποιοι, λαιμαργία για όλο περισσότερο,έλλειψη επικοινωνίας,  μιας ζωής με κρυμμένη σαν σαράκι μέσα μας  μοναξιά, θλίψη, φόβο του θανάτου και με  διαλείμματα μόνο χαράς ή ευτυχίας, μια στο τόσο; Μήπως για να είναι τα παιδιά ευτυχισμένα, θέλουν γονείς χωρίς «εγώ»;
Καλό σας Σαββατοκύριακο.
Π.

9 Σχόλια στο “Σαν τα ποντίκια στη φάκα”

      Fwtino_Asteraki
      19 Φεβρουαρίου 11 στις 2:18

      Kalispera se olous!zitw signwmi gia ta greeklish mou ala den antexa na perimenw na vrw pc:$:$

      Eimai sxetika mikri se ilikia,1ap ta oneira zwis mou an mite alo einai na ginw+gw kapia stigmi gonios…katakairous parakokouthw tous dikous mou goneis..esas..ala paromia themata+ekpompes..poles fores exw thimwsei me pragmata twn goniwn mou+exw pei mesa mou..ta paidia mou gw den tha ta kanw etsi,to alo,aliws!isws auto na einai mia ap tis prwtes ediksis tou ‘egw’sta paidia mas prin kan iparksoun akoma!

      se paliotero post nomizw eixe anaferthei oti ‘kanis den genietai gonios ala megalwnei+matheni’mazi tou..+oso to ‘krataei ap to xeri’to fws sto tounel tis zwis megalwnei..
      Kathomai+skeftomai ‘swstous+lathos’ tropous na anathrepeis 1paidi..isws autous pou anaferthikan parapanw..ostoso to ‘kaireo’ erwtima den nomizw oti einai an to paidi ws enilikas tha kataferei na epiviwsei sto simera,ala kata poso to simera to twra tha antapokrithei stis dinatotites+ta efodia pou tha tou dwsoume!diladi an tha kataferei na xrisimopoiisei to mialo tou swsta..i tha niwthi mlks(signomi)otan vlepei oti sto eksw oi ‘ipolipoi’ kanoun tis doulies tous me plagies odous???

      Kalo vradaki se olous me mmmakia+zoulixtes agalitses!:-D

      dimitrisp
      19 Φεβρουαρίου 11 στις 10:28

      Τί να σχολιάσει κανείς για το σημερινό κείμενο;Όλα τα βασικά ερωτήματα που πρέπει κάθε γονιός να θέσει στον εαυτό του,αν αληθινά ενδιαφέρεται για τα παιδιά του,βρίσκονται εδώ συγκεντρωμένα…
      Το φωτεινό αστεράκι όμως (αν και με δυσκόλεψε να το διαβάσω 🙂 ) κάνει μια σημαντική κατα τη γνώμη μου παρατήρηση που ως πατέρας κι εγώ την έχω δει.Λέει λοιπόν ότι ίσως μια από τις πρώτες ενδείξεις του «εγωιστή» γονέα είναι το γεγονός ότι λέει μέσα του κι έξω ακόμα, ότι δε θα κάνει στα παιδιά του τα ίδια που έκαναν σ’ αυτόν οι γονείς του ότι θα τα κάνει διαφορετικά κλπ Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι αυτό το «διαφορετικό» που έχει ως αντίθετο στο μυαλό του είναι απλά η άλλη πλευρά της ίδιας φάκας…
      Είναι άραγε τόσο πολύ δύσκολο να κοιτάξουμε το παιδί μας στα μάτια και να πούμε με ειλικρίνεια:
      «Δεν έχω ιδέα πώς να σε μεγαλώσω…Δεν πιστεύω ότι υπάρχει συνταγή ή μέθοδος για σωστούς γονείς που μεγαλώνουν σωστά παιδιά…Έλα να ανακαλύψουμε μαζί πως γίνεται αυτό…»

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      20 Φεβρουαρίου 11 στις 9:33

      Παιδιά δεν έχω.Όποτε δε μπορώ να ξέρω ποιος μπορεί να θεωρείται σωστός και ποιος λάθος τρόπος να τα μεγαλώσεις.Γιατί δεν εχει χρειαστεί να δοκιμάσω κανέναν από αυτούς.

      Αλλά πιστεύω ότι η ειλικρινή σχέση μεταξύ γονιών και παιδιών είναι ένα καλό πρώτο βήμα.Να ξέρει το παιδί ότι και οι γονείς σαν άνθρωποι κάνουνε λάθη.Και πολύ σπάνια ένα λάθος το επωμίζεται μόνο ενας.Επηρεάζεται και ο περίγυρος.

      Η μόνη λύση είναι ο διάλογος.Ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί σε επίπεδο που να μπορεί να κατανοήσει και να αφομοιώσει.

      Καλή Κυριακή σε όλους!!!! 🙂

      MAKIS
      20 Φεβρουαρίου 11 στις 11:00

      Καλημέρα στον Παραμυθά και σε όλη την παρέα,φοβερό το θέμα της ανάρτηση σου και ακόμη πιο ουσιαστικός ο τρόπος σκέψη σου,τα γράφεις πολύ ωραια και συμφωνώ μαζί σας,πρέπει να εφαρμοζουμε μέσα σε λογικά πλαισια τα πάντα…..
      Και επίσης συμφωνώ με τον φίλο παπαστρατή,τα παιδιά πρωτίστος θέλουν ΔΙΑΛΟΓΟ!! μαζί τους…….εαν θέλουμε τα παιδιά μας όταν θα βγουν στην κοινωνία(ζουγκλα)να είναι (ψημένοι) μα συνάμα σωστοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!!

      Mika
      21 Φεβρουαρίου 11 στις 11:36

      Αυτή η νοοτροπία του «αν το κάνω εγώ τι θα αλλάξει?» με τα παιδιά είναι η ίδια νοοτροπία που έχουμε με όλα. Απο την ανακύκλωση μέχρι την γειτονιά μας, την χώρα μας, τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας.
      Αλλά δεν έχουμε συνειδητοποίησει ακόμα μετά απο ολα τα δεινά που έχουμε πάθει οτι είμαστε όλοι κρίκοι μιας αλυσίδας και η παραμικρή αλλαγή μας προς το καλύτερο ή το χειρότερο επηρέαζει όλη την αλυσίδα.
      Αν εμείς προσπαθήσουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας καλύτερα, πιο ελέυθερα, με περισσότερη αγαπή και λιγότερη καταπίεση να τα κάνουμε τέλεια ΣΙΓΟΥΡΑ αυτό θα έχει αποτέλεσμα και στους άλλους. Γιατί αυτό το παιδί θα μπορεί μετά να επηρεασει και άλλους και αυτοί και άλλους και πάει λέγοντας…
      Και ίσως τότε να μπορέσουν όλοι μαζί να ζήσουν σε ένα πιο όμορφο κόσμο.
      Αν όμως δεν προσπαθήσεις τότε δεν έχεις και καμιά ελπίδα να τα καταφέρεις.

      Ευχομαι οταν θα κάνω παιδιά να μπορέσω να τα εφαρμόσω όλα αυτά…

      καλημέρα και καλή βδομάδα!!!

      amalia
      22 Φεβρουαρίου 11 στις 21:58

      Τι να πώ!Τι να πρωτοπώ!Συμφωνώ απόλυτα.ΑΠΟΛΥΤΑ.
      Εμείς ένας ένας ξεχωριστά μπορούμε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε γυρω μας.»Ένας» μπορεί να ακούγεται μικρό.Σημαντικό όμως είναι να πιστέψουμε πως μπορούμε να κάνουμε την διαφορά.Και τότε θα γίνουμε πολλοί.
      Μια γλυκειά καληνύχτα

      Μαρία
      12 Οκτωβρίου 11 στις 13:33

      Τα παιδάκια μου είναι πολύ μικρούλια ακόμα και μου έχουν μάθει το εξής: έχουν πάντα δίκιο. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα ακούμε πολύ προσεχτικά… γιατί τα λένε και λίγο μπερδεμένα και εμείς οι «μεγάλοι» καμιά φορά είμαστε και λίγο χαγιούληδεθ (χαζούληδες ε;) και δεν τα πιάνουμε και με την πρώτη!

Σχολιάστε