Η Ροδακινιά

Λένε ότι οι γιορτές κρατάνε σαράντα μέρες, οπότε και να ξεχάσεις τη γιορτή κάποιου, ισχύει να του πεις «χρόνια πολλά» κι αργότερα. Αλλά λέω ότι όσοι είπαν «χρόνια πολλά» στον «μάστορα»  -χτες  που ήταν η γιορτή του- του είπαν και να μην αφήσω το ίδιο post σαράντα μέρες. Χα, χα, χα… καλή δικαιολογία θα ήταν να «την κάνω» για σαράντα μέρες… Τέλος πάντων ας μην μπούμε σε λυπητερές ιστορίες για το τι και πόσες δουλειές έχω να κάνω. Σήμερα λέω να ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι  από εκείνα τα παλιά που κάποιοι από εσάς έχουν μεγαλώσει ακούγοντάς τα. Και να πω την πληροφορία -για όσους ενδιαφέρονται- ότι βρέθηκε και η τελευταία κασέτα -η Νο 2- που δεν μπορούσε να βρεθεί. Την είχε ένα από τα κορίτσια του blog,η Γεωργία. Έτσι ο «μάγος του ήχου», Βασίλης από την Πάτμο, θα την ψηφιοποιήσει. Κι έχω αποφασίσει, αν βρω καμιά εταιρία που ενδιαφέρεται, να τα βγάλω όλα σε CD.
«Η Ροδακινιά», λοιπόν και θα τα ξαναπούμε την Τρίτη το βράδυ, με ένα βίντεο έκπληξη που θα κάνει κάποιους «παραμυθομικρούληδες» να γελάσουν κι ίσως να συγκινηθούν.

Καλό Σαββατοκύριακο(δεύτερο –  για όσους έχουν αργία και τη Δευτέρα)
Φιλιά
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.1.Rodakinia.mp3]

9 Σχόλια στο “Η Ροδακινιά”

      να-τασσσάκι
      22 Μαΐου 10 στις 12:16

      Δεν ξέρω τι θα κάνει στους «παραμυθομικρούληδες» το βίντεο την Τρίτης, αλλά εμένα μου άρεσε το παραμύθι, για την ώρα
      και το νέο για τη χαμένη κασέτα -τώρα, θα συμπληρώσουμε τα παραμύθια 🙂

      Καλό Σαββατοκύριακο
      Φιλί

      Παναγιώτης
      22 Μαΐου 10 στις 12:25

      «Να κυβερνάει τότε σήμαινε να λύνει και να δένει και λογαριασμό να μη δίνει»

      Κάτι μου θυμίζει αυτό !!! χεεχε

      marilia
      22 Μαΐου 10 στις 12:32

      Γμτ, μόλις άκουσα το παραμύθι σαν μεγάλη. Έκανα δεύτερες σκέψεις. Δεν πάω καλά, πρέπει να συνέλθω πάραυτα!

      Θα το ξανακούσω το βράδυ, πριν τον ύπνο.

      σματς

      Καραπιπέρης Γιάννης
      22 Μαΐου 10 στις 13:23

      ‘Αιντε να βρούμε κι εμείς μια ροδακινιά…
      Και όσο ακούω την κυματομορφή της φωνής σου, τόσο πιο μικρός γίνομαι, τόσο αγγαλιάζω πιο πολύ το μαξιλάρι, τόσο αποτάσσομαι τον καθημερινό «Σατανά» και τρόπο ζωής…
      όσο σπάω τα τσιμέντα, τόσο ψάχνω για αλήθειες πού κρύβονται σε χάρτινα καράβια και σαΐτες…
      όσο πετάω όλη την πλαστικούρα στα σκουπίδια, έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν κι εσάς…
      εμείς θα σταματήσουμε κάποτε, εσείς μη σταματάτε ποτέ….

      dimitrisp
      23 Μαΐου 10 στις 10:16

      Έχουμε διαβάσει,μελετήσει,συζητήσει,αναλύσει…για την ευεργετική δράση του παραμυθιού στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Τη μαγεία και το ταξίδι του παραμυθιού στους ενήλικες απλά το βιώνουμε(σε χρόνο ενεστώτα 😉 )…και τα παιδιά μας κάθονται κι αυτά και ακούνε με πολύ προσοχή τα παραμύθια…και διψάνε πάρα πολύ να ακούσουνε…
      Αλήθεια τι έγινε με μια εκπομπή στο ραδιόφωνο που θα ακούγαμε κι από εκεί τα παραμύθια σου…
      Φιλί-Καλημέρα.

      Ροζαλία
      25 Μαΐου 10 στις 14:42

      Ναι, ναι, να τα βγάλετε τα παραμυθάκια σε cd! Κι αν δε βρεθεί εταιρία που να ενδιαφέρεται, να φτιάξουμε μία εμείς στα πρόχειρα.

Σχολιάστε