Τα χρόνια του Ροκ

Μετά από τις διάφορες «συμπτώσεις» που σας έγραφα στο προ-προηγούμενο post, μου άνοιξε η όρεξη να γράψω κι άλλα για τα παλιά. Κι έχοντας ανακαλύψει μαζί με τις παιδικές μου φωτογραφίες και άλλες εφηβικές – κι ακόμα πιο πέρα – σκέφτηκα να σας γράψω κάτι για τα πάρτι της δεκαετίας του ’50, την καθαρή ροκ δεκαετία και τα πάρτι της. Και στο τέλος έφτιαξα κι ένα βιντεοκλίπ με φωτογραφίες μου και μια … ροκάρα του Έλβις Πρίσλεϋ που έχω χορέψει δεκάδες φορές στα πάρτι, το «Rip it up».

Στα πάρτι, άρχισα να πηγαίνω στα 14 μου, το ’57 δηλαδή, και σταμάτησα να πηγαίνω το ’64 που πήγα φαντάρος. Η άνθιση όμως, των ροκ πάρτι ήταν από το ’53 μέχρι το ’60, οπότε άρχισαν να αραιώνουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ, τουλάχιστον όπως γίνονταν τότε.  Για τα πάρτι της δεκαετίας του ’50, θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο με ιστορίες απ’ αυτά τα πάρτι, αλλά εδώ, απλώς θα σας τα περιγράψω «σημειολογικά»: Δισκάκια 45 στροφών, δίσκοι 33 στροφών, φορητά ηλεκτρόφωνα, μουσική Ροκ, Μπλουζ, σβηστά φώτα, χορός  chick to chick, φιστίκια, βερμούτ, κρακεράκια, πίπερμαν,  φούστες φουρό, παντελόνια καμπάνα, χτένισμα «λάχανο» των κοριτσιών, φαβορίτες, παρκέ μετά το πάρτι όλο λακουβίτσες από τα τακούνια στιλέτο των κοριτσιών, τσιγάρα SALEM, τσιγάρα  PALL MALL, απελπισμένοι έρωτες, εφηβικές φιλίες, ατέλειωτα φιλιά, ζεστή ανάσα στο αυτί, κόκκινα ιδρωμένα μάγουλα, κομμένες ανάσες για πάνω από δύο λόγους, κορίτσια που ήξεραν να συνδυάζουν την ντροπαλότητα με την ξεδιαντροπιά και την παρθενία με την τέχνη των υποκατάστατων του κανονικού σεξ, αγόρια «μπουμπούνες» (όπως πάντα), επιστροφή στο σπίτι με ποδαρόδρομο μέσα σε μια Αθήνα χωρίς μόλυνση που άρχιζε να τη φωτίζει ο ήλιος που ανέβαινε πίσω από τον Υμηττό και να κάνει την Ακρόπολη ν’ αλλάζει συνέχεια χρώματα, από βαθύ κόκκινο σε ανοιχτό πορτοκαλί!  Το ροκ ήταν το παρόν μας. Ο χορός στα πάρτι άρχιζε σχεδόν πάντα με ροκ και τέλειωνε με μπλουζ και σβηστά φώτα. Αλλά στο ροκ, παρόλο που χόρευα με όλες τις κοπέλες που ήξεραν, είμαστε χορευτικό ζευγάρι με την μεγάλη μου  αδελφή, και σε κάποια πάρτι,  δίναμε show , κάνοντας δύσκολες φιγούρες, σαν αυτή που την πέταγα στον αέρα, δεξιά κι αριστερά στη μέση μου, όπως φαίνεται στο πλάνο που έχει κρατηθεί για αρχή του βίντεο, ή την πέρναγα κάτω από τα πόδια μου και τέτοια. Στις φωτογραφίες της εποχής που έβαλα στη σειρά, είμαι πρώτα στα Εξάρχεια, είναι οι δύο κολλητοί μου, είναι οι φίλες, είναι κορίτσια που «τα ΄χαμε» και άλλες και άλλοι, και τελειώνω με την δυστυχία του στρατιωτικού και τη μελαγχολία του φαντάρου. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να σας ενδιαφέρει ή να σας συγκινήσει – τους πάνω από τα 60, σίγουρα – αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι το διασκέδασα πολύ φτιάχνοντας το βίντεοκλιπ  που θα δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

6 Σχόλια στο “Τα χρόνια του Ροκ”

      Belz
      15 Σεπτεμβρίου 12 στις 11:48

      Αν μπορούσα να διαλέξω σε ποια δεκαετία θα ήθελα να είχα ζήσει θα είχα διαλέξει ή τα 50ς ή τα 60ς. Τρελαίνομαι για ροκ εν ρολ και για φουρό! Έβγαλα το άχτι μου στο γάμο μου που αγόρασα νυφικό 50ς και στριφογύριζα χορεύοντας μέχρι το πρωί!

      AnD
      15 Σεπτεμβρίου 12 στις 13:38

      Τέλειες!!!
      Τι όμορφο ποστ, τι ωραίο ταξίδι…
      Εκείνη η εποχή σε μένα φαντάζει πολύ ρομαντική κι αθώα. Έτσι ίσως κι η δική μας σε κάποια χρόνια από τώρα.
      Είναι σπουδαίο που ζούμε και κινούμαστε μέσα από τις δεκαετίες, που μοιραζόμαστε αυτές τις εμπειρίες και νοσταλγούμε τα παλιά. Πετυχαίνουμε καλύτερη σύνδεση με το παρόν και έχουμε λιγότερες ανησυχίες για το μέλλον.

      Ίδιος είσαι Παραμυθά με τότε!

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      22 Σεπτεμβρίου 12 στις 18:24

      Θα συμφωνήσω και εγώ με το ίδιος και το βάζω επίτηδες χωρίς εισαγωγικά Νίκο μου. Πραγματικά μόνο το μουστάκι σου λείπει!!! 🙂 Υπέροχες αυτές οι εποχές που μου γεννούν μία νοσταλγία για όλα αυτά που δεν έζησα… Τυχερός είσαι φίλε μου!!!

      Υπέροχο το βίντεο!!!

      Φιλί!!!

Σχολιάστε