«Θυμάμαι την Μαρία»

M.K. book cover

Όπως θα καταλάβατε από το εξώφυλλο του βιβλίου που βλέπετε, ο τίτλος του post, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Μένη Κουμανταρέα. Ο χθεσινός θάνατός του, μου θύμισε τη γνωριμία μου μαζί του το 1995. Έτσι,  αποφάσισα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα για ΄κείνον.
Ο λόγος της γνωριμίας μου μαζί του, ήταν ακριβώς αυτό το βιβλίο του, το  «Θυμάμαι την Μαρία».  Μαρία, είναι η Μαρία Κάλλας. Και το βιβλίο, είναι ένα είδος μακριάς συνέντευξης σε κάποιο δημοσιογράφο, ενός πενηντάρη Κερκυραίου ταβερνιάρη,του Αλφρέδου. Ο λόγος που ο δημοσιογράφος, πάει στην Κέρκυρα για να πάρει συνέντευξη από αυτόν τον απλό άνθρωπο,  είναι γιατί μαζεύοντας διάφορες πληροφορίες για την Κάλλας, ανακάλυψε ότι αυτός την είχε γνωρίσει προσωπικά την Κάλλας!  Το καλοκαίρι του 1957, ο Αλφρέδο, ένα δεκαεφτάχρονο -τότε- αγόρι από την Κέρκυρα, δούλευε γκαρσόνι στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρεττάνιας. Εκείνη ακριβώς την εποχή, είχε έρθει η Κάλλας στην Αθήνα για να δώσει συναυλία στο Ηρώδειο. Κι εκεί, όχι μόνο τη συνάντησε ο Αλφρέδο, αλλά η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσα στους δύο, που είχε μάλιστα σαν αποτέλεσμα, να τραγουδήσει η Κάλλας αποκλειστικά γι΄ αυτόν, μέσα στο δωμάτιό της. Το βιβλίο έχει εξαιρετικές περιγραφές της Κάλλας, όπως και εκείνης της εποχής, Η ιστορία αυτή μου άρεσε πάρα πολύ, κι επειδή  παρόλο που δεν μου άρεσε ποτέ η όπερα, θεωρούσα και θεωρώ τη φωνή της Κάλλας κάτι το θεϊκό, σκέφτηκα να μεταφέρω το βιβλίο  στον κινηματογράφο. Έτσι βρήκα έναν κοινό γνωστό, και ήρθα σε επαφή με τον Μένη Κουμανταρέα. Ήταν ένας εξαιρετικά ευγενικός, συμπαθητικός και απλός άνθρωπος. Συναντηθήκαμε εκείνη τη χρονιά τρεις ή τέσσερις φορές, όλες στην Φωκίωνος Νέγρη, στην Κυψέλη. Την πρώτη φορά συναντηθήκαμε για να του πω την ιδέα μου και να μου δώσει την άδεια, πράγμα που έκανε γιατί του άρεσε, κατ’ αρχήν η ιδέα. Μετά τον ξαναείδα, πρώτα για να συζητήσουμε κάποιες λεπτομέρειες για το σενάριο, ύστερα για να του δώσω να διαβάσει το έτοιμο σενάριο, μετά από κάποιο καιρό, και τέλος για να μου πει την γνώμη του για το σενάριο, που του άρεσε. Δυστυχώς, για λόγους οικονομικούς, δεν μπόρεσα να κάνω ποτέ την παραγωγή αυτής της ταινίας. Έχω όμως, ακόμα και το σενάριο και το βιβλίο, που το εξώφυλλό του είναι αυτό που βλέπετε, όπως σας είπα. Κοιτάζοντας το βιβλίο είδα ότι η πρώτη του έκδοση, ήταν το 1994, δηλαδή είκοσι χρόνια πριν από τον θάνατό του! Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post-αφιέρωμα στη μνήμη του. Θα κλείσω με ένα εξάλεπτο βίντεο της Κάλλας όπου τραγουδάει σε συναυλία του 1958, κοντά δηλαδή στην εποχή που την «γνώρισε» ο Αλφρέδο. Λέει την Άρια «Casta Diva», όπου – όπως έχω γράψει σε παλιότερο post, μπορεί κανείς να  «δει» την μουσική της εισαγωγής στο πρόσωπο της Κάλλας. Πριν το βίντεο, όμως, θέλω να σας αντιγράψω από το βιβλίο, μία μικρή περιγραφή από τη συναυλία τού 1957 στο Ηρώδειο, που έχει μία χαρακτηριστική στιγμή της εποχής:
 «…Λίγο πριν το κοντσέρτο αρχίσει, μπήκε ο Καραμανλής, νέος, κορακάτος, με άσπρο κοστούμι και πολύ τουπέ, με τους υπουργούς του να τον ακολουθούνε σαν σκυλάκια. Εγώ δεν τους ήξερα, μα άκουγα τους διπλανούς μου που ψιθύριζαν τα ονόματα ένα ένα. Όχι, οι βασιλιάδες δεν είχαν έρθει, ίσως γιατί δύο βασίλισσες δεν χωρούσαν μαζί. Κι έβλεπες παντού, και πιο πολύ στις κάτω σειρές, μαργαριτάρια και καρφίτσες ν’ αστράφτουν πάνω στο φορέματα των κυριών. Όλες τους πουδραρισμένες, φρεσκοβαμμένες και χτενισμένες από το κομμωτήριο. Κι οι κύριοι φορούσαν παπιγιόν. Είναι ωραία να ντύνεται κανείς για να τιμήσει κάποιον, μα εκείνοι το ΄χαν παρακάνει. Σαν όλη τους η σκέψη να ήταν τι εντύπωση θα έκαναν ο ένας στον άλλον….»
Και  κλείνω αυτό το αφιέρωμα στον Μένη Κουμανταρέα, με το σύντομο βίντεο της Μαρίας Κάλλας. Μόνο που όπως θα δείτε στην αγγλική επιγραφή στην οθόνη, θα πρέπει να κάνετε «κλικ» πάνω στο You Τube κάτω δεξιά, και να πάτε να το δείτε εκεί,  γιατί δεν επιτρέπεται να το δει κανείς στο blog.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

ένα σχόλιο στο “«Θυμάμαι την Μαρία»”

Σχολιάστε