Για τις σχέσεις

Σήμερα είχα αποφασίσει να βάλω τελικά, το δεύτερο και τελευταίο μέρος  του post για το Τείχος του Βερολίνου. Μεταφράζοντας, όμως, το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν τον καιρό, έπεσα πάνω στην απάντηση που έδωσε όταν κάποτε τον ρώτησαν τι σημαίνουν για εκείνον οι σχέσεις των ανθρώπων. Κάποια πράγματα μου έκαναν πολύ εντύπωση, κι έτσι αποφάσισα να αναβάλω το post που σκεφτόμουν και να σας αντιγράψω εδώ μερικά αποσπάσματα, που ξεχώρισα. Οι τρεις τελείες ανάμεσα στις παρενθέσεις, σημαίνουν ότι εκεί έχει παραλειφθεί κείμενο.
Καλή εβδομάδα.
Π.

(…) Ζω σημαίνει έχω σχέσεις και χωρίς σχέσεις δεν υπάρχει ζωή. (…) Η σχέση δύο ανθρώπων δημιουργεί την κοινωνία· η κοινωνία δεν είναι ανεξάρτητη από σένα κι εμένα. Η μάζα δεν είναι από μόνη της μια ξεχωριστή οντότητα, αλλά εσύ κι εγώ με τη σχέση μας ανάμεσά μας δημιουργούμε τη μάζα, την ομάδα, την κοινωνία. Σχέση είναι η επίγνωση της αλληλοσύνδεσης δύο ανθρώπων. (…) Τι είναι αυτό που ονομάζετε οικογένεια; Προφανώς είναι μια σχέση οικειότητας, επικοινωνίας. Στην οικογένειά σας, στη σχέση σας με τη γυναίκα σας, με τον άνδρα σας, υπάρχει επικοινωνία; Σίγουρα, αυτό είναι εκείνο που εννοούμε με τη σχέση, έτσι δεν είναι; Σχέση σημαίνει επικοινωνία χωρίς φόβο, ελευθερία κατανόησης του ενός από τον άλλον, άμεση επικοινωνία. Προφανώς, αυτό σημαίνει σχέση — να έχεις επικοινωνία με έναν άλλον. Έχετε, όμως; Έχετε επικοινωνία με τη γυναίκα σας, με τον άντρα σας; Ίσως να έχετε στο σωματικό επίπεδο, αλλά αυτό δεν είναι σχέση. Εσείς και η γυναίκα σας ζείτε στις αντίθετες  πλευρές ενός τοίχου απομόνωσης, έτσι δεν είναι; Έχετε τις δικές σας επιδιώξεις, τις δικές σας φιλοδοξίες και εκείνη έχει τις δικές της. Ζείτε πίσω από τον τοίχο και καμιά φορά κοιτάτε ο ένας τον άλλον πάνω από την κορφή του — και αυτό το λέτε σχέση. Είναι γεγονός αυτό, δεν είναι; Μπορείτε  να το απαλύνετε, να το μαλακώσετε, να μεταχειριστείτε άλλες λέξεις για να το περιγράψετε, αλλά το γεγονός είναι αυτό: εσείς και ένας άλλος άνθρωπος ζείτε σε απομόνωση, και αυτή τη ζωή μέσα στην απομόνωση την ονομάζετε σχέση.
Αν υπάρχει πραγματική σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που σημαίνει ότι υπάρχει επικοινωνία μεταξύ τους, τότε οι διαφορές  αυτής της σχέσης από την άλλη,είναι τεράστιες. Τότε δεν υπάρχει απομόνωση· υπάρχει αγάπη και όχι ευθύνη ή καθήκον — όσοι βρίσκονται απομονωμένοι πίσω από τον τοίχο τους, είναι εκείνοι που μιλούν για καθήκον και για ευθύνη. Ο άνθρωπος που αγαπάει δεν μιλάει για ευθύνες, αγαπάει. Οπότε, μοιράζεται με κάποιον άλλον την χαρά του, τη λύπη του, τα χρήματά του. Είναι έτσι οι οικογένειές σας; Υπάρχει άμεση επικοινωνία με την γυναίκα σας, με τον άντρα σας, με τα παιδιά σας; Προφανώς όχι. Οπότε η οικογένεια για σας τον άντρα, είναι απλώς μια δικαιολογία για να συνεχίσετε το όνομα ή την παράδοση της οικογένειάς σας, για να σας δώσει εκείνο που θέλετε, σεξουαλικά, ψυχολογικά, οικονομικά. Και για τις γυναίκες υπάρχουν τα ανάλογα. Η οικογένεια χρησιμεύει, επίσης, σαν μέσο ικανοποίησης. (…) Έτσι, ψάχνουμε να βρούμε τη σχέση όπου θα υπάρχει αμοιβαία ευχαρίστηση, αμοιβαία  ικανοποίηση· κι όταν δεν βρίσκεις αυτή την ευχαρίστηση, αλλάζεις σχέση. Κι αν είσαι παντρεμένος παίρνεις διαζύγιο ή μένεις μαζί με τον άλλον, αλλά αναζητάς ικανοποίηση κι αλλού ή πάλι περνάς από τη μια σχέση στην άλλη μέχρι να βρεις εκείνο που ζητάς, δηλαδή: ικανοποίηση, ευχαρίστηση και μια αίσθηση προστασίας καλοπέρασης και ασφάλειας. (…) Όταν αυτή η ασφάλεια γίνει αβέβαιη, αρχίζεις να ζηλεύεις, να γίνεσαι βίαιος, να γίνεσαι κτητικός και λοιπά. Έτσι οι σχέσεις καταλήγουν πάντα σε κτητικότητα, σε επίκριση, σε απαιτήσεις αυτοεπιβεβαίωσης για ψυχολογική ασφάλεια, για καλοπέραση και ικανοποίηση· και, φυσικά,  σ’ όλα αυτά δεν υπάρχει αγάπη.
Μιλάμε για αγάπη, μιλάμε για ευθύνη, για καθήκον, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αγάπη. Οι σχέσεις μας βασίζονται στην ικανοποίηση και το αποτέλεσμα, το βλέπουμε στον σημερινό μας πολιτισμό. Ο τρόπος που μεταχειριζόμαστε τη γυναίκα μας, τον άντρα μας, τα παιδιά μας, τους γείτονές μας, τους φίλους μας, είναι μια ένδειξη ότι στις σχέσεις μας δεν υπάρχει πραγματικά καθόλου αγάπη. Υπάρχει απλώς μια αμοιβαία αναζήτηση ικανοποίησης. (…) Σε τελευταία ανάλυση, στην αγάπη δεν υπάρχει θέμα σχέσης — υπάρχει; Μόνο όταν αγαπάς, αλλά περιμένεις ανταπόδοση της αγάπης σου, δημιουργείται σχέση. Όταν αγαπάς αληθινά, δηλαδή όταν δίνεις κάπου τον εαυτό σου εντελώς, ολοκληρωτικά, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, τότε δεν υπάρχει σχέση.
Αν αγαπάς αληθινά, όταν υπάρχει τέτοια αγάπη, τότε είναι κάτι το θαυμάσιο. Σε μια τέτοια αγάπη δεν υπάρχει προστριβή, δεν υπάρχει ο ένας και ο άλλος, υπάρχει πλήρης ενότητα. Είναι μια κατάσταση ενοποίησης, μία ολοκληρωμένη ύπαρξη· δεν υπάρχουν δύο που έχουν σχέση. Υπάρχουν τέτοιες στιγμές, τέτοιες σπάνιες, ευτυχισμένες, χαρούμενες στιγμές, όπου υπάρχει πλήρης αγάπη, πλήρης επικοινωνία. Αλλά εκείνο που συμβαίνει συνήθως είναι ότι δεν είναι η αγάπη που έχει σημασία αλλά ο άλλος, το αντικείμενο της αγάπης γίνεται σημαντικό· εκεί όπου δίνεται η αγάπη μας αποκτά σημασία και όχι η ίδια η αγάπη. (…) Η αγάπη είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που υπάρχουν για να  κατανοήσει κανείς. Δεν μπορεί να έρθει από λογική ανάγκη, δεν μπορεί να κατασκευασθεί με διάφορα μέσα και με διάφορες μεθόδους και πειθαρχίες. (…) Έχουμε στιγμές που πράγματι αγαπάμε, όταν δεν υπάρχει σκέψη, δεν υπάρχει κίνητρο, αλλά αυτές οι στιγμές είναι πολύ σπάνιες. Και επειδή ακριβώς είναι σπάνιες, κολλάμε στην ανάμνησή τους και έτσι δημιουργείται ένας φράχτης ανάμεσα στη ζωντανή πραγματικότητα και στις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής. (…)

4 Σχόλια στο “Για τις σχέσεις”

      marilia
      22 Αυγούστου 11 στις 19:50

      Άουτς!…

      Κοίτα τι έμελε να διαβάσω μετά τη θάλασσα!

      Κι άλλο 😳 Ιιιιιιιιιι!!! Δεν το ‘πα, δεν το ‘παααααααα!!!! 😳

      να-τασσσάκι
      22 Αυγούστου 11 στις 19:55

      Αν υπάρχει πραγματική σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που σημαίνει ότι υπάρχει επικοινωνία μεταξύ τους, τότε οι διαφορές είναι τεράστιες. Τότε δεν υπάρχει απομόνωση· υπάρχει αγάπη και όχι ευθύνη ή καθήκον — όσοι βρίσκονται απομονωμένοι πίσω από τον τοίχο τους, είναι εκείνοι που μιλούν για καθήκον και για ευθύνη. Ο άνθρωπος που αγαπάει δεν μιλάει για ευθύνες, αγαπάει.

      να-τασσσάκι
      22 Αυγούστου 11 στις 20:08

      μου θύμισες ένα ποίημα του Π. Νερούδα, που σε μετάφραση λέει περίπου αυτά:
      «Σ’ αγαπάω χωρίς να ξέρω πως,
      ούτε πότε, ούτε από που…
      …έτσι σ’ αγαπάω
      γιατί δεν ξέρω ν’ αγαπάω αλλιώς…»

      κι ακόμα ένα στίχο του αγαπημένου μου Παντελή Μπουκάλα:
      «Συμβαίνει. Απλώς συμβαίνει η αγάπη. Όπως συμβαίνει η θάλασσα».

      Φιλί!

      Mika
      30 Αυγούστου 11 στις 15:58

      Επανήλθα δριμύτερη και τα διαβάζω όλα μονομιάς μιας και στις διακοπές δεν ανοιγω υπολογιστή ουτε για αστείο…
      Αυτό το κείμενο μου άρεσε κα φαντάζομαι θα μου αρέσει και το βιβλιο. Και δεν μου άρεσε γιατί τα κατάλαβα όλα ή γιατί τα ήξερα όλα αλλά γιατί με οδηγούνε σε σκέψεις, σε αναζήτησεις και σε συνειδητοποιήσεις που…μου αρέσουν!

      Καλή επάνοδο σε όλους και καλώς να ανταμώνουμε!!
      Φιλιά

Σχολιάστε