Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο

Όπως σας είχα γράψει σε προηγούμενο post ήμουν καλεσμένος την προηγούμενη Παρασκευή από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να κάνω την κεντρική ομιλία στην τελετή Έναρξης του Πρώτου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα, «Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο». Αυτό που βλέπετε είναι το πρόγραμα της τελετής έναρξης.

Σας βάζω εδώ το πρόγραμμα για να καταλάβετε γιατί αρχίζω την ομιλία με μια ιστορία για τη μάνα μου. Η ιδέα μου ήρθε επί τόπου όταν μία καθηγήτρια ζήτησε από το κοινό, πριν μιλήσουν οι μαθητές για το θέμα, «Ηγέτης για μένα είναι…» , να πουν ένα όνομα ηγέτη και ΟΛΟΙ είπαν αντρικά ονόματα, πράγμα που εντόπισε και σχολίασε εκείνη.Κι έτσι άρχισα με αυτό το θέμα εκτός ομιλίας…
Δυστυχώς δεν υπήρχε επίσημη μαγνητοσκόπηση, και το βίντεο που ανέβασα εδώ το τράβηξε μία κυρία με την κάμερά της γι΄ αυτό και είναι μονίμως γενικό και ψιλοκουνημένο που και που. Κι επειδή  γέμισε η κάρτα μνήμης της κάμεράς της πριν τελειώσω την ομιλία μου, λείπουν 7 λεπτά από το τέλος. Επίσης ο ήχος είναι γενικά χαμηλός, οπότε δυναμώστε τα μεγάφωνα. Τώρα, αν βαρεθείτε και δεν κούσετε και τα 18 λεπτά , σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε στο 18.30  λεπτό για να δείτε κάτι που το γύρισα με το κινητό μου και μου άρεσε τρομερά! Είναι η είσοδος-έκπληξη, που δεν περίμενε κανείς , στο τέλος της Τελετής Έναρξης του Συνεδρίου, της φοβερής   «Μπάντας δρόμου του Κρουστόφωνου». Δυστυχώς κι αυτή την τράβηξα εγώ με το κινητό  μου, γι’ αυτό κι έχω μόνο την είσοδο, κι όχι την υπόλοιπη μικρή συναυλία που ακολούθησε. Αυτό το κομμάτι του βίντεο, θα ήθελα να το αφιερώσω στην κόρη μου, που τρελλαίνεται για κάτι  τέτοια κι έπαιζε κι εκείνη κρουστά.
Καλό βράδυ
Π.
Υ.Γ. Βλέποντας τα πρώτα σχόλια που μπήκαν, αποφάσισα να ανεβάσω και το τελευταίο κομμάτι της ομιλίας που λείπει από το βίντεο. Αν βαριέστε πηγαίνετε κατ’ ευθείαν στην ταινία. Μόνη παράκληση, αν το διαβάσετε, να το διαβάσετε αφού δείτε την ταινία – αν τη δείτε – που προηγείται από αυτό το κομμάτι.

Μόνο όταν ερευνάς διαρκώς, όταν παρατηρείς διαρκώς, όταν βάζεις διαρκώς σε πράξη αυτό που η αρχαία Ελλάδα ονόμασε, «γνώθι σαυτόν» και μαθαίνεις διαρκώς, μόνο τότε μπορείς να βρεις την Αλήθεια, τον Θεό ή την αγάπη. Προσωπικά, νομίζω, ότι δεν μπορείς να ερευνάς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις, δεν μπορείς να έχεις βαθιά επίγνωση και να γνωρίζεις τον εαυτό σου, αν φοβάσαι. Ας ξαναφανταστούμε, λοιπόν, ένα σχολείο, που ο ρόλος του θα είναι το ξερίζωμα κάθε ψυχολογικού φόβου, του φόβου που καταστρέφει την ανθρώπινη καθαρή σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις, την αλήθεια και την αγάπη. Ας ξαναφανταστούμε ένα σχολείο όπου τα παιδιά θα μάθουν να κάνουν οτιδήποτε στη ζωή τους, όχι από ανταγωνισμό, όχι από φιλοδοξία ή ματαιοδοξία, αλλά από αγάπη και για τη χαρά του ίδιου του πράγματος που κάνουν, για τη χαρά της ίδιας της μάθησης. Κι έτσι, θα έχουν τα εφόδια όταν μεγαλώσουν, αυτό που θα κάνουν να το κάνουν με όλο τους το είναι, όχι για να γίνουν κάποιοι, όχι για να έχουν περισσότερο κέρδος ή μεγαλύτερη επιτυχία, αλλά απλώς και μόνο γιατί θα αγαπάνε αυτό που κάνουν, οπότε δεν θα υπάρχει φιλοδοξία βαφτισμένη ευγενική, δηλαδή δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός, δεν θα παλεύουν με κανέναν για την πρώτη θέση.
Οπότε, αν το σχολείο που θα ξαναφανταστούμε θα είναι έτσι, τότε δεν θα πρέπει αυτό το σχολείο να βοηθάει το παιδί ν’ ανακαλύπτει τη δουλειά που νοιώθει πραγματικά ότι θα την κάνει με αγάπη, έτσι ώστε από την αρχή έως το τέλος της ζωής του να εργάζεται για κάτι που νοιώθει ότι αξίζει τον κόπο; Διαφορετικά, για την υπόλοιπη ζωή του, θα είναι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος. Και πρέπει να πω, ότι στη ζωή μου έχω γνωρίσει αρκετούς επιτυχημένους επαγγελματικά και οικονομικά ανθρώπους – γιατρούς, δικηγόρους, επιχειρηματίες, πολιτικούς και λοιπά –  που ήταν δυστυχισμένοι, επειδή ήθελαν στο βάθος της καρδιάς τους να είχαν κάνει κάτι άλλο. Και αυτό το άλλο, δεν ήταν κατ’ ανάγκη καλλιτεχνικό, που είναι το πιο συνηθισμένο από όσα αποτρέπουν οι γονείς τα παιδιά τους να ακολουθήσουν· ξέρω δικηγόρο, που πιέστηκε από μικρός ν’ ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα του πατέρα του, ενώ ο ίδιος ήθελε πάντα να γίνει παιδίατρος!  Θεωρώ, λοιπόν, πολύ σημαντικό να ανακαλύπτεις όσο είσαι νέος τι αγαπάς πραγματικά να κάνεις· και νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργηθεί μια καινούργια μορφή κοινωνίας. Κι αυτή τη καινούργια μορφή κοινωνίας θα πρέπει, ίσως, να έχει κανείς στο νου του όταν ξαναφαντάζεται το σχολείο, για να δημιουργήσει ένα καινούργιο σχολείο. Γιατί, επιτρέψτε μου να πω, ότι θεωρώ πως όταν λέμε, «να ξαναφανταστούμε το σχολείο» εννοούμε, «ας δημιουργήσουμε ένα καινούργιο σχολείο». Κι αυτό είναι εκείνο που νομίζω πως είναι πια επιτακτική ανάγκη να γίνει. Και αν κάποιοι άνθρωποι θεωρήσουν ότι αυτό είναι σημαντικό, ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο, και δώσουν όλη την καρδιά τους σ’ αυτό,  ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κοινωνικές επιταγές, τότε αυτό θα πετύχει.  Αν, λοιπόν, νοιώθαμε έντονα ότι πρέπει, αλλά και μπορεί να υπάρξει ένας καινούργιος κόσμος, που θα ξεκινήσει από ένα καινούργιο σχολείο·  αν ο καθένας μας μπορεί να είναι ολοκληρωτικά επαναστατημένος μέσα του, ψυχολογικά, πνευματικά, τότε θα δώσουμε την καρδιά μας, το νου μας, το σώμα μας για να δημιουργηθεί ένα σχολείο όπου δεν θα περνάει στα παιδιά κανενός είδους φόβο για οτιδήποτε, έτσι ώστε να μπορούν να έχουν μέτρο όσων θα κάνουν στη ζωή τους την καρδιά τους, το να μην βλάπτουν ποτέ κανέναν, και την αλήθεια.
Τώρα: ίσως κάποιος αναρωτηθεί, «ναι, αλλά πόσοι υπάρχουν που μπορούν να δώσουν τη ζωή τους στη δημιουργία ενός τέτοιου σχολείου; Ξέρετε, καμιά φορά αποφεύγουμε να κάνουμε κάτι, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το τι θα κάνουν ή δεν θα κάνουν οι άλλοι. Όμως, αν κοιτάξουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, θα δούμε πως οτιδήποτε αληθινά επαναστατικό, ξεκίνησε και δημιουργήθηκε από τους λίγους που είδαν τι είναι αληθινό και ήταν πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτήν την αλήθεια· αλλά για να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό χρειάζεται ελευθερία από ότι είναι κοινά αποδεκτό, κατεστημένο, παραδοσιακό, δηλαδή  ελευθερία απ’ όλους τους ψυχολογικού φόβους.
Ας ξαναφανταστούμε, λοιπόν, όσοι είμαστε εδώ, όσοι πάρουμε μέρος σ’ αυτό το συνέδριο, ας ξαναφανταστούμε το σχολείο κι ας δώσουμε όλη μας την καρδιά στο να το δημιουργήσουμε, και είναι σίγουρο ότι θα βρεθούνε κι άλλοι που θ’ ακολουθήσουν.  


8 Σχόλια στο “Ας ξαναφανταστούμε το Σχολείο”

      e.
      3 Ιουλίου 13 στις 21:30

      …τι κρίμα που λείπουν τα τελευταία 7 λεπτά… μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε τη συνέχεια και το τέλος γραπτώς σε επόμενο ποστ 😉

      δημήτρης
      4 Ιουλίου 13 στις 9:26

      Όπως είπε και η/ο e respect… αλλά θέλουμε και το τέλος.Και αν γίνεται να δημοσιευτεί γραπτώς όλη η ομιλία ακόμα καλύτερα.
      «Φτιάξτε καινούριο σχολείο…ο θεός(τους) κοιτάζει το παλιό»

      marilia
      4 Ιουλίου 13 στις 14:11

      Δεν είδα το βίντεο. Δεν ξέρω και αν θα το δω. Απλά διάβασα το τελευταίο… μπλε κομμάτι. Συμφωνώ. Για την ακρίβεια… ΣΥΜΦΩΝΩ!!! Όσα προτείνει(ς) 😉 , είναι και δικός μου στόχος -ανεξάρτητα από το αν τον πετυχαίνω ή όχι. Ένα μόνο, τοσοδούλικο, εμποδιάκι: Θα παρουσιάσουν οι περισσότεροι το χαλικάκι σαν βουνό και την προσπάθειά σου σαν χτύπημα σε πόρτα κωφού. Θα σε χαρακτηρίσουν «τρελό», «ρομαντικό», «ανισόρροπο», «ματαιόδοξο», ενίοτε θα το πουν και πιο άκομψα: «Σταμάτα τις @$%@$% γιατί χαλάς την πιάτσα». Το θέμα είναι πόσο σε σταματά μια τέτοια κριτική. Παλιότερα, μ’ ενοχλούσε πολύ. Απογοητευόμουν οικτρά. Όταν έβαφα τοίχους και καθάριζα πόρτες της τάξης μου, άκουσα κάτι για «παιδικές ασθένειες που περνούν μεγαλώνοντας». Όταν μιλούσα για «κακούς λύκους» εξαφανίζονταν καλώδια και ακυρώνονταν χώροι παρουσίασης. Αποστασιοποιημένη από τον εκνευρισμό της ματαιοδοξίας μου αισθάνομαι ότι δε με ενδιαφέρει ό,τι και να κάνουν και θα συνεχίσω να… χαλώ την πιάτσα. Κι ό,τι γίνει. Όποτε. Αλλά θα γίνει, που να χτυπηθούμε κάτω!!!!!!!

      μια χαζοδασκάλα

      Πέτρος
      8 Ιουλίου 13 στις 9:54

      Παραμυθά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Με το σύστημα το μη-ανταγωνιστικό στην εκπαίδευση, ουσιαστικά καταργούμε την λεγόμενη «αξιολόγηση»; Το ρωτάω επειδή πολλά λέγονται αυτόν τον καιρό του μνημονίου για αξιολογήσεις και κόντρα-αξιολογήσεις στο δημόσιο (και για απολύσεις στη συνέχεια). Και όλοι, και αυτοί που συμφωνούν με το μνημόνιο και αυτοί που διαφωνούν, συμφωνούν στο ότι πρέπει να γίνεται αξιολόγηση. Διαφωνούν στον πώς θα είναι αυτή η αξιολόγηση. Όμως για την αξιολόγηση, όλοι τη δέχονται. Εσύ τι λες;
      Εκτός, αν το δημόσιο που λένε, δεν είναι «εκπαίδευση». Τότε θα πούμε ότι στην εκπαίδευση δεν θέλουμε αξιολόγηση, αλλά μετά θέλουμε;
      Δηλαδή εν ολίγοις (και συγνώμη για την πολυλογία). Όχι ανταγωνιστικότητα στην εκπαίδευση, άρα όχι αξιολόγηση. Και μετά το σχολείο (αν σταματάει ποτέ); Πώς δηλαδή θα περάσουμε από το σχολείο στη λεγόμενη «παραγωγή». Εκεί δεν θα πρέπει να έχουμε αξιολογήσεις και άρα ανταγωνιστικότητα; Απλά δεν μπορώ να δω πώς θα συνδέεται ένα τέτοιο σχολείο με τη δουλειά και την παραγωγή, όπου ισχύουν άλλοι κανόνες.
      Περιμένω την απάντησή σου με ανυπομονησία. Ευχαριστώ.

      marilia
      8 Ιουλίου 13 στις 10:32

      Πέτρο, καλημέρα και συγγνώμη που παίρνω το θάρρος ν’ απαντήσω, αφού ρωτάς τον Παραμυθά, αλλά επειδή είμαι στην εκπαίδευση 10 χρόνια και επειδή ακούγονται, όντως, πολλά και διάφορα, θα σου πω τι πιστεύω για την… καυτή αυτή πατάτα. Η αξιολόγηση γίνεται και θα γίνεται από τον εκπαιδευτικό προς τον μαθητή, για να πάρει ο εκπαιδευτικός ανατροφοδότηση για τη δουλειά του. Ούτε για να τιμωρήσει, ούτε για να «κόψει» μαθητή, ούτε για να απειλήσει, ούτε και για κάποιον άλλο λόγο. Με λίγα λόγια, η αξιολόγηση γίνεται για να δει αν «τα είπε καλά», αλλιώς… να τα ξαναπεί και μάλιστα με άλλον τρόπο. Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να λειτουργεί και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Το θέμα τώρα είναι ποιος θα αξιολογεί και με ποιες ασφαλιστικές δικλείδες. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να αξιολογούμαστε και να… τιμωρούμαστε μισθολογικά ή αλλιώς πώς. Αξιολόγηση, σαφώς και ναι, αλλά με δικλείδες ασφαλείας. Αλλιώς… υποψιάζεσαι τι θα γίνεται, ε; 🙂

      Μαριλία

      Παραμυθάς
      8 Ιουλίου 13 στις 20:20

      Πέτρο μου υπομονή, γιατί μια και η απάντηση που μου ‘ρχεται στο νου δεν είναι δυο λόγια, λέω να τη δουλέψω λίγο και να την ανεβάσω post γιατί μπορεί να ενδιαφέρονται κι άλλοι για το θέμα. Ευχαριστώ πολύ

Σχολιάστε