«Τζάμπα ήρθαμε»; Δεύτερο μέρος. Η Ραφαέλλα

Σήμερα το πρωί πήρα κάποιες φωτογραφίες από τη Σαββατιάτικη εκδήλωση που σας είπα στο χθεσινό post. Είναι φωτογραφίες με το κοριτσάκι που σας έλεγα και που μου επέτρεψε η μητέρα του, που μου τις έστειλε, να τις δείξω. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ, και μία… εικονογραφημένη ιστορία για χθες, για να δείτε με τα μάτια σας τι έγινε.
Χτες, λοιπόν, σας έλεγα ότι έγιναν δύο πράγματα που με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Οι φωτογραφίες είναι από το πρώτο, με ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών, που  σήμερα μπορώ να σας πω το όνομά του: Ραφαέλλα. Καθώς υπέγραφα το τελευταίο βιβλίο είδα δίπλα μου τη δημοσιογράφο που κάλυπτε την εκδήλωση για κάποια εφημερίδα, να στέκεται δίπλα μου, κρατώντας το κοριτσάκι της, την Ραφαέλα, με τα ωραία κοτσιδάκια της!

Μόλις γύρισα προς το μέρος τους είδα τη Ραφαέλα να είναι μελαγχολική και να τραβιέται για να μην την πλησιάσω. Όταν είπα να της δώσω κι ένα φιλί, κι εκείνη τραβήχτηκε, μου εξήγησε η μαμά της ότι ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά!

Τότε κι εγώ άρχιζα να την πειράζω και στο τέλος, έβαλα τα χέρια μου πάνω από το μέτωπό μου για να μην μπερδεύεται με τα μαλλιά  μου και να δει ότι το πρόσωπο, τα γυαλιά και το μουστάκι είναι ίδια.

Τελικά την έπεισα, την πήρα στην αγκαλιά μου και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα, αλλά για καλό και για κακό -όπως βλέπετε- κράταγε και το χέρι της μαμάς της!

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ  πολύ.
Π.

5 Σχόλια στο “«Τζάμπα ήρθαμε»; Δεύτερο μέρος. Η Ραφαέλλα”

Σχολιάστε