Για την ψυχολογική ασφάλεια

Χα, χα, χα… Συγνώμη που αρχίζω με γέλια, αλλά με πιάσανε μόλις άρχισα να γράφω εδώ, γιατί σκέφτηκα το post που είχα έτοιμο από χθες, ένα post  για τότε που ήμουν μικρό παιδί κι επαιζα στο θέατρο, για τον Δημήτρη Χορν κ.λπ. και ξαφνικά μεταφράζοντας το πρωί ένα κείμενο από το καινούργιο βιβλίο του Κρισναμούρτι που ετοιμάζω, μου άρεσε τόσο πολύ που είπα: «Τέλος, αυτό θα ανεβάσω σήμερα». Είναι από ένα βιβλίο με μία επιλογή κειμένων από ομιλίες του γύρω από το «εγώ» , που θα έχει τίτλο, «Εγώ χωρίς ΕΓΩ».
Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Π.

Ο καθένας μας αναζητά ψυχολογική ασφάλεια πολύ περισσότερο από σωματική ασφάλεια. Χρησιμοποιούμε περιουσίες, αντικείμενα, την εξωτερική ασφάλεια, σαν μέσο για να έχουμε ψυχολογική ασφάλεια. Όταν οι υλικές ανάγκες γίνονται ψυχολογική ανάγκη τότε αυτή η ψυχολογική ανάγκη καταστρέφει την εξωτερική ασφάλεια.
Εσείς κι εγώ μπορεί να την θέλουμε, αλλά υπάρχει εσωτερική ασφάλεια; Όταν θέλω να νοιώθω σιγουριά σε μια σχέση -είτε είναι σχέση με μια ιδέα ή μ’ ένα πρόσωπο ή μ’ ένα πράγμα- μπορώ να βρω ασφάλεια σ’ αυτή τη σχέση, να βρω εσωτερική σιγουριά;
Αν νοιώθω ασφάλεια μέσα στη σχέση μου, είναι αυτό σχέση; Αν είμαι σίγουρος για σένα, τη γυναίκα μου ή τον άντρα μου, το αφεντικό μου, το φίλο μου ή τη φίλη μου  -σίγουρος με την έννοια ότι σε χρησιμοποιώ σαν μέσο για να νοιώθω εσωτερική ασφάλεια- υπάρχει τότε σχέση μεταξύ μας; Από τη στιγμή που σε χρησιμοποιώ σαν μέσο για να νοιώθω ψυχολογική ασφάλεια, ποια είναι η σχέση μας; Υπάρχει σχέση ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα όταν σε χρησιμοποιώ; Για μένα είσαι απλώς και μόνο ένα χρήσιμο εργαλείο. Δεν έχω σχέση μαζί σου. Είσαι ένα έπιπλο για χρήση. Δηλαδή: εσωτερικά, ψυχολογικά, είμαι φτωχός, άδειος, ανεπαρκής, κι έτσι χρησιμοποιώ εσένα σαν μέσο για να κουκουλώσω τον εαυτό μου, σαν μέσο φυγής από τον εαυτό μου. Κι αυτή τη φυγή την ονομάζουμε αγάπη, έρωτα ή ό,τι άλλο θέλετε. Αυτή τη φυγή την ονομάζουμε σχέση, και σίγουρα μια τέτοια σχέση δεν μπορεί παρά, αναπόφευκτα, να οδηγήσει σε σύγκρουση, σε θλίψη και σε διάλυση.
Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούμε: χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους και τα πράγματα σαν μέσα για να καλύψουμε την εσωτερική μας φτώχεια. Οπότε όλα όσα χρησιμοποιούμε γι’ αυτό το λόγο, αποκτούν εξαιρετική σπουδαιότητα: Κάποιος άνθρωπος, η ιδιοκτησία, μια ιδέα, μια πίστη — όλα αυτά γίνονται σπουδαία, γιατί χωρίς αυτά νοιώθουμε χαμένοι· οπότε θέλουμε περισσότερη γνώση, περισσότερους ανθρώπους, μεγαλύτερη ιδιοκτησία και δεν κατανοούμε ποτέ αυτό που είμαστε. Και νομίζω ότι όσο αναζητάμε ψυχολογική ασφάλεια, δεν θα κατανοήσουμε ποτέ τον εαυτό μας.

Σχολιάστε