Η ψυχαναλύτρια

images.1

Να κι ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο που μεταφράζω τώρα,  το «Η μόνη επανάσταση» που μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό βράδυ
Π.

Η επισκέπτρια είχε πτυχίο ψυχαναλύτριας και εργαζόταν σε μια μεγάλη κλινική. Ήταν αρκετά νέα, ντυμένη μοντέρνα, με τη φούστα ακριβώς πάνω από το γόνατο. Έδειχνε να να έχει μεγάλη ένταση και μπορούσες να δεις ότι ήταν πολύ αναστατωμένη. Στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού, μιλούσε πολύ χωρίς λόγο, εκφράζοντας έντονα τι σκεφτόταν για διάφορα πράγματα κι έμοιαζε να μην είχε δει καθόλου τα λουλούδια έξω από το μεγάλο παράθυρο, το αεράκι που τα κουνούσε και τον ψηλό, βαρύ, ευκάλυπτο, που κουνιόταν απαλά με τον αέρα. Έτρωγε απρόσεκτα, χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το τι τρώει.

Στο διπλανό, μικρό δωμάτιο, που πήγαμε μετά, είπε: «Εμείς οι ψυχαναλυτές βοηθάμε άρρωστους ανθρώπους να προσαρμοστούνε σε μια ακόμα πιο άρρωστη απ’ αυτούς κοινωνία και μερικές φορές, ίσως πολύ σπάνια, το πετυχαίνουμε. Αλλά, στην πραγματικότητα, η οποιαδήποτε επιτυχία είναι επίτευγμα της ίδιας της φύσης. Έχω ψυχαναλύσει πολλούς ανθρώπους, και υπάρχουν πάρα πολλοί άρρωστοι άνθρωποι. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε και πάρα πολύ, παρ’ όλο που, φυσικά, διαρκώς δοκιμάζουμε νέα φάρμακα: είτε χημικά είτε θεωρίες. Αλλά πέρα από τους άρρωστους, και εγώ η ίδια αγωνίζομαι να είμαι διαφορετική, διαφορετική από τον συνηθισμένο μέσο άνθρωπο».

Σ’ αυτόν ακριβώς τον αγώνα που κάνετε για να είστε διαφορετική, δεν είστε ίδια σαν τους άλλους; Οπότε γιατί όλος αυτός ο αγώνας;

«Αλλά αν δεν αγωνιστώ, αν δεν παλέψω, θα είμαι σαν μια συνηθισμένη μικροαστή νοικοκυρά. Θέλω να είμαι διαφορετική και γι’ αυτό δεν θέλω να παντρευτώ. Αλλά είμαι πραγματικά πολύ μόνη και η μοναξιά μου είναι που με ώθησε να κάνω αυτή τη δουλειά».

Οπότε αυτή η μοναξιά σάς σπρώχνει σιγά σιγά προς την αυτοκτονία, έτσι δεν είναι;

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της· σχεδόν έκλαιγε.

Ολόκληρη η κίνηση της συνείδησης δεν οδηγεί στην απομόνωση, στο φόβο και σ’ αυτόν τον αδιάκοπο αγώνα να είναι κανείς διαφορετικός; Όλο αυτό αποτελεί μέρος της παρόρμησης για καταξίωση, της ταύτισης του εαυτού με κάτι, ή της ταύτισής του  με ό,τι έχει μέσα του. Οι περισσότεροι από τους ψυχαναλυτές έχουν τους δασκάλους τους, και δουλεύουν σύμφωνα με τις θεωρίες και τις καθιερωμένες Σχολές τους, απλώς τροποποιώντας  τες και προσθέτοντας κάποια καινούρια τάση σ’ αυτές.

«Ανήκω στη νέα Σχολή· η προσέγγισή μας γίνεται χωρίς σύμβολα και αντιμετωπίζομε την πραγματικότητα έτσι όπως είναι. Έχουμε απορρίψει τους προγενέστερους δάσκαλους με τα σύμβολά τους, και βλέπομε το ανθρώπινο πλάσμα έτσι όπως είναι. Αλλά όλο αυτό είναι κάτι που επίσης γίνεται μια ακόμα Σχολή και δεν ήρθα εδώ για να συζητήσω τις διάφορες Σχολές, θεωρίες και Δασκάλους, αλλά μάλλον για να μιλήσω για μένα την ίδια. Δεν ξέρω πια τι να κάνω».

Δεν είστε και εσείς το ίδιο άρρωστη όπως και οι ασθενείς τους οποίους προσπαθείτε να θεραπεύσετε; Δεν αποτελείτε κι εσείς μέρος της κοινωνίας, που ίσως είναι πιο μπερδεμένη  και πιο άρρωστη από εσάς; Επομένως το ζήτημα είναι πιο βασικό, δεν είναι; Είστε το αποτέλεσμα αυτού του τεράστιου φορτίου της κοινωνίας, με τον πολιτισμό της και τις θρησκείες της, που σας κατευθύνει τόσο οικονομικά, όσο και εσωτερικά. Θα πρέπει είτε να κάνετε ειρήνη με την κοινωνία, που σημαίνει να δεχτείτε τις αρρώστιες της και να ζήσετε με αυτές, ή να την αρνηθείτε ολοκληρωτικά και να βρείτε ένα καινούριο τρόπο ζωής. Αλλά δεν μπορείτε να βρείτε τον καινούριο τρόπο, αν δεν εγκαταλείψετε τον παλιό. Εκείνο που πραγματικά θέλετε είναι να νοιώθετε ασφάλεια, έτσι δεν είναι; Αυτό είναι όλη η αναζήτηση της σκέψης — θέλετε να είστε διαφορετική από τους άλλους, να είστε πιο έξυπνη, πιο οξυδερκής, πιο ευφυής. Σε αυτή την πορεία προσπαθείτε να βρείτε μια βαθιά ψυχολογική ασφάλεια, που δεν έχει καμία σχέση με την πρακτική, έτσι δεν είναι; Αλλά υπάρχει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο; Η ψυχολογική ασφάλεια αρνείται την εσωτερική τάξη. Δεν υπάρχει ψυχολογική ασφάλεια στις σχέσεις, στην πίστη, στις ιδέες, στη δράση και επειδή κανείς την αναζητάει σ’ αυτά, δημιουργεί αταξία. Η ψυχολογική ασφάλεια γεννάει την αταξία και όταν αντιμετωπίζει κανείς την διαρκώς αυξανόμενη αταξία μέσα του, θέλει  να δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό. Μέσα στην περιοχή της συνείδησης, με τα πλατειά και τα στενά σύνορά της, η σκέψη αγωνίζεται διαρκώς να βρει ένα ασφαλές σημείο. Έτσι, η σκέψη δημιουργεί αταξία, γιατί η τάξη δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα σκέψης. Τάξη υπάρχει όταν τελειώνει η αταξία. Η αγάπη δεν βρίσκεται στις περιοχές της σκέψης· το ίδιο όπως δεν μπορεί να αγγίξει την αληθινή ομορφιά το πινέλο. Πρέπει κανείς να εγκαταλείψει, να αρνηθεί χωρίς καμιά σκέψη,  όλη την αταξία του εαυτού του.

Αποτραβήχτηκε στον εαυτό της και έγινε πολύ σιωπηλή. Της ήταν δύσκολο να συγκρατήσει τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της.

 

 

Σχολιάστε