Για την Psilikatzoy

akatalilo.gif

Είχα ετοιμάσει για σήμερα κάτι σχετικό με ένα άρθρο που διάβασα στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ για τις γυναίκες στο Ριάντ. Αλλά αποφάσισα να γράψω κάτι για την psilikatzoy και να της αφιερώσω το σημερινό post. Η ψιλοβωμολοχία του post προς τιμήν της.

Μπαίνοντας σήμερα, στο site που βλέπω τα στατιστικά και τους επισκέπτες του blog, βρήκα ότι με είχε επισκεφτεί η psilikatzoy. Είχα κάνα δυο εβδομάδες να μπω στο blog της κι έτσι πήγα κατ’ ευθείαν εκεί. Κι έπαθα την πλάκα μου: Το σταμάτησε!!! Όσοι δεν το πήρατε χαμπάρι μπέστε κατ’ ευθείαν από το link που έβαλα στο «όνομά της» για να διαβάσετε το αποχαιρετιστήριο post. Όλο αυτό τον καιρό που έχω αυτό το blog, μπαίνω και σε όλα τα blogs απ’ όπου βλέπω να επισκέπτονται το δικό μου. Δεν αφήνω σχεδόν ποτέ σχόλια, όπως κάνει και το 95% όσων μπαίνουνε στο δικό μου, αλλά έχω μάθει πολλά από αυτά. Το blog της psilikatzoy είναι από τα blogs εκείνα που έχω εκτιμήσει ιδιαιτέρως. Ούτε την ξέρω ούτε με ξέρει. Την εκτίμησα από το blog της. Από πάντα μου εκτιμούσα τις γυναίκες που έχουν «αρχίδια». Γιατί πέρα από τα «σωματικά», υπάρχουν και τα ψυχολογικά, που καμιά φορά είναι πιο αληθινά από τα άλλα, ανεξαρτήτως φύλου. Ξέρετε, θεωρώ ότι οι γυναίκες και οι άντρες έχουν, φυσικά, βιολογικές διαφορές αλλά όχι ψυχολογικές. Και οι γυναίκες και οι άντρες, έχουν ανάγκη να αγαπιούνται και να αγαπάνε, έχουν σεξουαλικές επιθυμίες, νοιώθουν μοναξιά, έχουν φόβους, έχουν επιθυμίες κ.λπ. Η πάλη των φύλων από τις διαφορές τους είναι παπαριά. Είναι αποτέλεσμα θρησκευτικής και κοινωνικής διαμόρφωσης. Το, «όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες» και το «όλοι οι άντρες είναι μαλάκες», έχει αρχίσει από το, «η πουτάνα η Εύα που έδωσε το μήλο στον Αδάμ, κι ο μαλάκας ο Αδάμ που το έφαγε και χάσανε οι άνθρωποι τον Παράδεισο». Κι αυτό συνεχίζει – κυρίως ως προς το πρώτο σκέλος του – σε όλα τα κοινωνικά μοντέλα, αλλού πιο βάρβαρα κι αλλού πιο εκλεπτυσμένα. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την τεχνητή διαφορά που μας την έχουν φυτέψει εδώ κι αιώνες μέσα μας και έχει γίνει και ψυχολογική. Πρέπει να έρθουν γενιές γυναικών και ανδρών που θα νοιώθουν το πόσο ανθρώπινα ίδιοι είναι και τότε θα μπορεί ήσυχα, χωρίς κανένα φόβο, να παίζει ο καθένας τον βιολογικό του ρόλο ήσυχα, άφοβα, μέσα σε μια αληθινή ψυχολογική ισότητα. Πρέπει να αλλάξουμε αυτή την κοινωνική διαμόρφωση. Η κοινωνία, δεν είναι κάτι μεταφυσικό και αφηρημένο. Η κοινωνία είναι οι άνθρωποι: εκείνοι που άρχισαν να την φτιάχνουν αιώνες πριν κι εμείς που τη συνεχίζουμε και τη διαμορφώνουμε σήμερα. Η κοινωνία είναι η συλλογική σχέση ανθρώπου με άνθρωπο. Είναι ένα μοντέλο που το φτιάχνουν, το διατηρούν και το υπερασπίζονται άνθρωποι, έξυπνοι και ηλίθιοι, καλοί και κακοί και λοιπά, κι όχι πνεύματα από άλλο κόσμο ή οντότητες από άλλο πλανήτη. Η κοινωνία είναι οι άνθρωποι που ζουν μέσα σ’ αυτήν, σύμφωνα με αυτό το μοντέλο που το φτιάχνουν οι ίδιοι. Η κοινωνία είμαστε εμείς κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Όταν λέμε, λοιπόν, «άτιμη κοινωνία», προφανώς εννοούμε τον εαυτό μας, έστω στο ποσοστό που μας αναλογεί. Κάποιος τώρα, που δεν θέλει να ακολουθεί το γενικά αποδεκτό κατεστημένο κοινωνικό μοντέλο είναι μπελάς, είναι κίνδυνος για την κοινωνία. Στο μοντέλο υπάρχουν σεβαστές κοινωνικά επιθυμίες, όπως φιλοδοξία, ζήλια, ανταγωνισμός, επιθυμία να είσαι κάποιος, να εξουσιάζεις, – αυτά και άλλα τέτοια πολλά είναι απολύτως εντάξει. Αφού η ίδια η κοινωνία είναι φτιαγμένη από ανθρώπινα πλάσματα που ζηλεύουν, που είναι φιλόδοξα, που έχουν πιστεύω και μιμούνται το ένα το άλλο, είναι επόμενο η κοινωνία να αποδέχεται τη ζήλια, τη φιλοδοξία, την πίστη, τη μίμηση, τον ανταγωνισμό, τον καθωσπρεπισμό και λοιπά παρ’ όλο που όλα αυτά κρύβουν μέσα τους φόβο. Τώρα: όσο η στάση σου, η συμπεριφορά σου και οι επιθυμίες σου ταιριάζουν με τα εδραιωμένα κοινωνικά μοντέλα, είσαι αξιοσέβαστος/η πολίτης. Αλλά από τη στιγμή που έχεις μια ατόφια, στέρεη, γνήσια, ξεκάθαρη συμπεριφορά, που είσαι αληθινά ο εαυτός σου, χωρίς να θέλεις να γίνεις κάτι άλλο ή να υποκρίνεσαι από ιδιοτέλεια και φόβο κάτι που δεν είσαι, δηλαδή από τη στιγμή που δεν ανήκεις στο μοντέλο, γίνεσαι – έμμεσα ή άμεσα, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα – επικίνδυνος. Έτσι η κοινωνία φροντίζει πάντα να σ’ εμποδίζει να είσαι αληθινός και ατόφιος, αληθινά αξιοπρεπής και όχι καθωσπρέπει, αληθινός και όχι υποκριτής και να εκφράζεις – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – αυτό που είσαι με όλο σου το είναι, γιατί αυτό είναι πια πραγματική επαναστατική συμπεριφορά – που σιγά σιγά γίνεται και κολλητική. Μια τέτοια συμπεριφορά ενάντια στο κοινωνικά αποδεκτό γυναικείο μοντέλο εξέφραζε με το blog της η psilikatzoy, άσχετο με το αν δεν συμφωνούσα πάντα με όσα έλεγε και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – να το συνεχίσει.
Καλό βράδι.
Νίκος Πιλάβιος

8 Σχόλια στο “Για την Psilikatzoy”

      xpsilikatzoy
      29 Απριλίου 08 στις 23:05

      Ευχαριστώ πολύ! :’)

      Το ματσάκι «άντρες – γυναίκες» θα τελειώσει μόνο όταν ευνουχιστούν οι άντρες και φυτρώσουν αληθινά αρχίδια στις γυναίκες. Πρέπει να αντιστραφούν οι όροι για να εμπεδώσουμε ότι η ανθρωπιά δε χωρίζεται σε αντρική και γυναικεία.

      [Καλά, αντί να χαίρεσαι που ξεπρήστηκαν τα υποθετικά μου αρχίδια*, εσύ εύχεσαι να επιστρέψω για να ξανατουμπανιάσουν; Ε, ζαμέ των ζαμών!
      Πολύ το γουστάρω που τα λέω χύμα και εδώ μέσα. 😀

      *τα υποθετικά αρχίδια πρήζονται περισσότερο από τα κυριολεκτικά γιατί δεν έχουν σώβρακα να τα κρατήσουν. 😉 ]

      Ροζαλία
      30 Απριλίου 08 στις 8:27

      Μπααα, δεν τη βλέπω να επιστρέφει. Αφού δεν κατάφερε να την πείσει ούτε ο Παραμυθάς!

      rodoula-kelly
      30 Απριλίου 08 στις 8:33

      Aπό τη στιγμή που δεν ανήκεις στο μοντέλο,δεν γίνεσαι μόνο επικίνδυνος,αλλά είσαι και μόνος,η τουλάχιστον αυτή την αίσθηση έχεις.
      Μιά και η επικοινωνία σου με τους άλλους είναι από δύσκολη έως αδύνατη.
      Ασε που πολλές φορές βαριέσαι τόσο πολύ αυτά που ακούς,που προτιμάς τη μοναχικότητα από τις ανούσιες συζητήσεις.
      Το να μην ανήκεις στο μοντέλο σου προκύπτει σαν ψυχολογική ανάγκη του»δεν θέλω από αυτό».
      Και ψάχνεις κάτι άλλο.. και ως γνωστόν όποιος ψάχνει..βρίσκει κι’όλας.

      maria
      30 Απριλίου 08 στις 21:43

      Εδώ και καιρό πάσχω από μία βαρεμάρα διαβάσματος. Μπαίνοντας στα διάφορα blogs απλά περνάω τους τίτλους..οφείλω να ομολογήσω πως όχι απλά κόλλησα με το κείμενο σου dad, όχι μόνο το ρούφηξα σε χρόνο ντε τε αλλά αμέσως πάτησα το link της psilikatzou και ρούφηξα και το δικό της τελευταίο post.

      @xpsilikatzoy: Πραγματικά έχεις αρχίδια και μπράβο σου! Καταλαβαίνω η μάλλον σέβομαι τους λόγους της αποχώρησής σου αλλά..μην εφαρμόσεις αυτή τη λογική στη ζωή σου..μην αλλάξεις τη στάση ζωής σου για κανέναν. Κάποιοι από εμάς παλεύουμε πολύ σκληρά για να καταφέρουμε να γίνουμε έστω ένα 10% από αυτό που είσαι εσύ. Καλό δρόμο..

      επιρρεπής
      30 Απριλίου 08 στις 22:26

      να πάρει… και γω την πήρα χαμπάρι πολύ αργά, όταν είχε ήδη αποχωρήσει.
      Ευτυχώς υπάρχουν αρκετά ακόμη απολαυστικά blogs & συχνά παραμυθένια 😉

      Nellinezi
      5 Μαΐου 08 στις 9:29

      Ενεση να το πω;

      Βιταμίνη να το πω;

      κλικ μέσα μου να το πω;

      Όπως και να το πω ….συνεχισε Παραμυθούλη να μας βάζεις τέτοια! Γαμώτο, που ήσουν τόσο καιρό; 😀

      Γιώργης Χολιαστός
      20 Μαΐου 08 στις 22:46

      Γιώργη Χολιαστού
      ΓΥΝΑΙΚΑ

      Απ’ τη στιγμή που βάθυνε η ανάρηχη ματιά σου-
      απ’ τη στιγμή το παιδικό που έπαψε τραγούδι-
      απ’ τη στιγμή που πλάτυνε-που θέριεψε η άγνοιά σου-
      απ’ τη στιγμή που ξάνθινε το βελουδένιο χνούδι’

      απ’ τη στιγμή που αρώτητα δηλώνεις: «έχω φίλο!»
      ενώ ουτ’ ανάσασμα αντρικό δε σ’ έχει ακόμ’ αγγίξει’
      απ’ τη στιγμή που τον Αδάμ ταυτίζεις με το μήλο,
      το φόβο με το σκίρτημα, τον πόθο με την πλήξη’

      απ’ τη στιγμή που όταν κανείς τ’ ωραίο σου κορμάκι
      κυττάξει μ’ ένα νόημα ως τότε άγνωστό σου,
      εσύ μετέωρη στέκεσαι κι αμήχανη λιγάκι
      πριν όλο ανίσχυρον θυμό κλειστείς στο δωμάτιό σου’

      απ’ τη στιγμή που έξαφνα το σπίτι μεγαλώνει
      κι η μάνα είναι βαρετή και ξένος ο πατέρας’
      απ’ τη στιγμή που θα σκεφτείς το στήθος που αβγαταίνει
      ότι δεν είναι κτήμα σου μα της αγάπης γέρας’

      απ’ τη στιγμή που προσμετράς γυμνή τα θέλγητρά σου
      κι ενώ είναι είκοσι,εσύ τα βρίσκεις μόνο δέκα
      αντίο τότε πες μικρή σ’ όλα τα παιδικά σου
      και σ’ όλη την αξία σου-πια έγινες γυναίκα.

      George Holiastos

Σχολιάστε