Ειδικό post για… «της ψυχής το παρακάτω»

Όπως μου έχει ξανασυμβεί – και σε όλους σας φαντάζομαι – ψάχνοντας για κάτι στο internet, έπεσα τυχαία πάνω σε ένα τραγούδι που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ (!!!) παρόλο που το λέει ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές, όπως σας έχω ξαναπεί, ο Δημήτρης Μητροπάνος. Και η μουσική είναι ενός εξαιρετικού μουσικοσυνθέτη, του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που έχω δουλέψει μαζί του στην τηλεόραση – είχε κάνει τη μουσική στο σήριαλ, «Μη Φοβάσαι τη Φωτιά», που είχα κάνει την παραγωγή της για το MEGA. Ίσως δεν το είχα ξανακούσει το τραγούδι, γιατί το είδος του δεν είναι από εκείνα που μου πολυαρέσουν. Εκείνο, όμως, που με συγκίνησε και μου άρεσε, είναι οι στίχοι του – κυρίως του ρεφραίν του. Οι στίχοι του τραγουδιού, με πήγαν 29 χρόνια πίσω, σε μια στιγμή που είχα νοιώσει έτσι, όπως μεταδίδουν αυτοί οι στίχοι. Είναι κάπως σαν αυτό που λέει ο Σεφέρης σε ένα ποίημά του, που κι αυτό έχει γίνει τραγούδι, «…πήραμε τη ζωή μας λάθος, κι αλλάξαμε ζωή». Όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια στιγμή, θα ξέρουν πόσο οδυνηρή είναι, αλλά και τι φοβερή ελευθερία ξεχύνεται από μέσα σου, όταν τελειώσεις με το, «λάθος» ή τα «λάθη», όταν πάψεις να λες διάφορα «παραμύθια» στον εαυτό σου. Γιατί το να λες παραμύθια σε παιδιά δεν πειράζει καθόλου και είναι πολύ καλό, αλλά όταν λες παραμύθια στον εαυτό σου… Αλλά ακούστε το τραγούδι, βλέποντας τον Μητροπάνο, με τη γνωστή του εξωτερική λιτότητα στην έκφραση, να βγάζει το τραγούδι μέσα από την καρδιά του, αφού πρώτα δείτε τους στίχους. Νομίζω πως αυτό που σου μαθαίνουν, είναι να είσαι πάντα έτοιμος στη ζωή σου, «να πηδήξεις στον αέρα», χωρίς να φοβάσαι.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π. 

Άλλη μια μάχη νικημένος, νικημένος στα σημεία
τώρα δεν έχω παραμύθια,
ούτε παραμύθια ούτε αστεία
άλλη μια νύχτα, με τα όνειρα,
με τα όνειρα μπλεγμένος
για πόσα λάθη είμαι ακόμα,
για πόσα είμαι ακόμα χρεωμένος.

Η αλήθεια μου, άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα,
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Τα χρόνια που πέρασαν μια χούφτα,
φύγανε σαν μια χούφτα αέρας
ό,τι μου αφήσαν σαν τσιγάρα,
τα τσιγάρα μίας μέρας.
Φίλοι που κάναν στη ζωή μου,
στη ζωή μου κάναν τη γιορτή τους
κι άδειο μπουκάλι είμαι πια κι εγώ,
άδειο μπουκάλι είμαι μεσα στη δική τους

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Της ζωής μου μόνο εγώ,
μόνο εγώ της απομένω.
Ένα φως αφήνω πάντα,
πάντα αφήνω αναμμένο
και στα χέρια μου οι μέρες,
είν’ οι μέρες φρέσκο χιόνι
έχω ακόμα μια ελπίδα,
μια ελπίδα που με σώνει.

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

 

2 Σχόλια στο “Ειδικό post για… «της ψυχής το παρακάτω»”

      Δάφνη Χρονοπούλου
      13 Ιουνίου 13 στις 16:40

      Διάβαζα για την ΕΡΤ και παρασύρθηκα σε άλλα κι εγώ. Ωραίο το τραγούδι- το ακούω σχολιάζοντας κι ελπίζω να μου επιτρέπει ο αγαπημένος Παραμυθάς μια μικρή διόρθωση: ‘Με τι καϋμο με τι πνοή πήραμε τη ζωή μας· λάθος! Κι αλλάξαμε ζωή’ έγραψε ο Σεφέρης και του έγινε καϋμός που αντέστρεψε το νόημα η ερμηνεία του Μπιθικώτση που έσβησε τη μικρούλα άνω τελεία.
      Όχι πως έχει σημασία, αλλά όποτε το συναντώ μ’ αρέσει να το διασαφηνίζω..

Σχολιάστε